Дзяўчынка вырашыла падыграць сяброўкам і таямнічым шэптам пачала казаць:
– Я бачу… Гэта сонца… Не, гэта галава. Галава маладога мужчыны…
– А адкуль ты ведаеш, што ён малады? – пацікавілася Зося.
– Ну… Таму што ён малады. Гэта ж відавочна, – Бася непрыкметна падміргнула сяброўцы і зірнула ў бок Крысціны, якая пільна ўглядалася ў васковыя выявы.
– А далей што? – нецярпліва спытала паненка.
– Далей? – перапытала яе Бася і, зноў зірнуўшы ў таз, самлела: на вадзе выразна вымалёўвалася постаць чалавека. – Я бачу постаць.
– Чыю?
– Напэўна, гэтага ж мужчыны, – адказала Бася, працягваючы назіраць за фігуркай.
– А які ён?
– Тонкі і зграбны… Ён… – у таз упала чарговая кропля воску, – вядзе пад аброць каня.
– А конь яму навошта?
– Дурненькая, конь – добры знак. Напэўна, жаніх багаты! – патлумачыла Ануся. – Ну, а далей?
Бася так пільна стала ўглядацца ў знакі, што ў яе пачалі балець і слязіцца вочы. Ёй ужо здавалася, што яна бачыць, як рухаецца фігурка чалавека з канём. Сяброўкі, таксама намагаючыся штосьці разгледзець, пачалі нахіляць галовы так, што іх валасы ледзь не краналіся вадзяной роўнядзі. Басінай шчацэ рабілася нязносна горача ад полымя свечкі, якая знаходзілася амаль у міліметры ад яе.
– Ён некуды накіроўваецца!
Фігурка сапраўды імкліва перасоўвалася па вадзе, нібы баялася кудысьці спазніцца.
– Выхоплівае меч!
Паненкі, затаіўшы дыханне, ужо зусім шчыльна схіліліся над вадой, паапускаўшы ў яе кончыкі валасоў. На імгненне чалавечак спыніўся, замёр. І раптам у таз палілося нешта густое і цёмна-чырвонае.
– Кроў!!! – закрычала Бася. – Кроў!!!
Полымя свечкі нечакана згасла, і дзяўчаты з крыкам кінуліся хто куды. Бася выявіла, што, моцна абняўшыся з Анусяй, сядзіць на чыімсьці ложку і адчайна дрыжыць. У пакоі чуліся жудасны лямант і енк. Ніхто не мог вымавіць ані слова, у пакоі нічога не было бачна, і толькі жахлівыя крыкі рабіліся ўсё гучнейшыя і больш працяглыя. Бася адчувала, як цяжка дыхае Ануся.
– Гэта нячысцікі! – прашаптала паненка і задрыжала яшчэ мацней.
У гэтае ж імгненне дзверы ў пакой адчыніліся, і ўсе дзяўчаты зноў спалохана закрычалі нічым не горш за нячысцікаў, што захапілі пакой.
– Ціха! – прагучаў гнеўны голас, і сяброўкі ўбачылі адну з прыдворных паннаў са свечкай у руцэ.
Усе крыкі адразу ж сціхлі. Толькі каля аддаленай сценкі пачулася няяснае хныканне. Панна асвятліла пакой і ўбачыла Басю з Анусяй, якія ўчапіліся адна ў адну і адчайна трэсліся. Кшыся забілася ў самы кут ложка.
– Што гэта такое? – абурана ўсклікнула кабета. – Як гэта разумець? Вы перабудзілі ўвесь дом! Што тут увогуле робіцца? Усе ўжо даўным-даўно адпачываюць, а вы крычыце на ўсё горла і нікому не даяце спаць. Бедная пані княгіня перапалохалася з-за вашых крыкаў. Ці не сорамна вам так трымаць сябе?!
Паненкі спалохана пераглянуліся.
– А дзе Зося? – нясмела спытала Кшыся.
– Яе нячысцікі забралі!!! – зноў залямантавала Ануся. – Зосенька! Як жа так? Ну за што нам гэта?
Тут панна асвятліла астатнюю частку пакоя і ўбачыла ногі, якія тырчалі з Кшысінага куфра.
– Гэта яшчэ што такое? – канчаткова абурылася яна.
З куфра пачулася нейкае мармытанне, а дзяўчаты толькі ціхенька захныкалі. Панна рашучым крокам падышла да куфра і дапамагла Зосі выбрацца з яго.
– Зоська! – закрычала Ануся і кінулася да сяброўкі з абдымкамі. Тым часам панна абышла столік з тазам і, зазірнуўшы ў яго, сказала:
– А, дык вы, значыцца, варажылі, нягодніцы. Лепш у царкву лішні раз пайшлі б, чым займацца такімі глупствамі. Абавязкова паскарджуся на вас пані княгіні! Зараз жа кладзіцеся спаць, і каб больш ніякага тлуму!
Кабета запаліла запасную свечку, якая стаяла на падаконніку, і пайшла з пакоя, зачыніўшы за сабою дзверы.
– Зоська, як жа я за цябе перапалохалася! – Ануся не пускала ад сябе сяброўку. – Як жа ты ў куфры апынулася?
– Калі свечка патухла, я назад адскочыла і павалілася туды. У Кшысі ж куфар адчынены быў.
– Ніколі больш варажыць не будзьма! Дурная гэта справа, – сказала Ануся.
Паненкі памалу разышліся кожная да свайго ложка. Бася ўсё яшчэ дрыжала пад коўдрай, думаючы пра выявы, якія ўбачыла. «Навошта я толькі на Міхала загадала?! – упікала яна сябе. – Дурная, дурная, дурная!» Раптам паненкі пачулі, як Крысціна, уткнуўшыся ў падушку, аб чымсьці горка плача. Ануся і Зося саскочылі з ложкаў і кінуліся яе суцяшаць. У Басі нават не было сіл узняцца.
– Кшысенька, што здарылася?
– Стась! Мой Стась! – рыдала паненка. – Бася кроў наваражыла, што ж зараз будзе? Бедны мой Стась!
«Які ж Стась, калі я на Міхала варажыла! – з прыкрасцю меркавала Бася. – Сапраўды, што з ім зараз будзе?» Дзяўчынка ўсё думала і думала пра юнака, з яе вачэй бесперастанку струменіліся слёзы. Сціснуўшы ў кулак краёчак адсырэлай падушкі, Бася лаяла сябе за глупства да самай раніцы, пакуль не заснула.
