fariĝas sur tri niveloj: 1) la konscia, kie oni jam povas multon plibonigi simple helpante la pacienton kompreni, kiel funkcias homa psiko, kaj instruante al li, kiel trejni sian volon, sian memrespekton, aŭ kiel nutri en si sentojn sanigajn; 2) la apudkonscia, kie efikas sugestio (tiu apudkonscio estas parto de la psiko, kie aferoj, kvankam ne konsciataj, tamen estas relative proksimaj al la konscio; tie troviĝas elementoj nek klare konsciaj, nek plene nekonsciaj, oni povus diri: percepteblaj kvazaŭ tra nebulo se oni vere direktas sian atenton al ili); 3) la nekonscia, rezistanta al konsciiĝo, kie terapio povas agi ĉefe per analizo de la tie agantaj meĥanismoj aŭ kondukante la pacienton al renkonto kun nekonsciaj elementoj (memoroj, imagaĵoj, sentoj, simboloj el la pratempa homa spertaro, ktp.).
Unueco
Kiom estus bele se vi povus kunigi nur per sola ĉirkaŭpreno
Kiel per ronda templa kupolo
Ĉiujn amojn de via koro, ĉiujn diojn el spirito via,
Por formi el ili vian veran lokon, centron kaj patrolandon,
Por ke ĉirkaŭ vi regu ilia nerompebla grupo
Kiel marmora diaro!
Sed tiel ne estas donite.
Ĉu vi volas, aŭ pensas, aŭ amas, la punktoj de via sorto estas diversvojaj steloj.
Senĉese vi devas foriri, alfluo-refluo, kiun iu astro altiras. Sed ĉiu foriro estas por vi disigo kaj disŝiro. Tia estas la leĝo, tia estas via sorto - akceptu ĝin: Esti inter najloj-steloj kiel diskvaronigita Kristo.
Mi tediĝis de la vortoj
Mi tediĝis de la vortoj, de la ideoj, kiujn mi tro ofte ĉifis - kiuj similas malpurajn ĵurnalojn sur la pejzaĝo -
Mi tediĝis de ĉio interstaranta inter mia respondo kaj la alvokoj de l' mondo.
Kiel korpo resaniĝanta malfermas siajn porojn al dolĉa suno de l' ŝviteta printempo,
Mi volas relerni la varmetan tuŝon de l' aĵoj.
Mi volas peseti la subtilan pezon de l'unua suno konkave de la molaj manoj, Mi volas rekoni la akran odoron, kunmetitan el musko kaj velkitaj folioj, Kiun eligas inter la fingroj la arbara tero.
Mi volas relerni l'alfabeton de ĉio, kion la infano ame tuŝas.
Resuma tabelo pri la Mio (egoo) kaj ties ses kunuloj
la Aŭtomato
ŝanĝon
rutine, pasive
plu esti (sekure)
sin-engaĝon
la Sovaĝulo
obstaklojn
impulse
tuja kontentiĝo
nenion
la Rolulo aŭ Aktoro
malplaĉi
adaptiĝe
senti sin amata
iĝi forĵetita, ekskludita
la Mio (egoo)
nekoherecon
laŭcele kaj decide
realigi siajn interesojn
ne regi la situacion
la Ombro
subpremiĝon
devojiĝe, ne komprenante sin mem
atingi
nekonscian,
nekomprenatan
celon
esti
nenormalulo
la Ĝendarmo
ne-obeon al reguloj
laŭ principoj
tion fari, kion, siaopinie, oni devas fari
punon (aŭ senton, ke punon oni meritas) aŭ perdon de sinrespekto
la Memo
neintegron, nekompletecon
saĝe, kreeme,
harmonie,
humure,
indulgeme
sincere
plenumi sian multflankecon kaj utili al kolektivo
ne esti aŭtenta, ne esti plene si mem
La nova tutmonda lingvoordo: neracia kaj masoĥisma
Profesoro, kion vi, kiel psikologo, opinias pri la nuna tutmonda lingvoordo?
Ke ĝi reliefigas bedaŭrindajn trajtojn de la homa socio, ekzemple ĝian masoĥismon, ĝian emon agi neracie, la forton de ĝia inerteco kaj ĝian malinklinon rigardi al la realo fronte.
Kio estas masoĥisma en ĝia sinteno?
Nu, nia socio elektis por komuniki unu el la lingvoj malplej adaptitaj al internacia uzado: la anglan. Fakte, ĝi ne vere elektis, ĝi lasis la forton de inerteco konduki ĝin al situacio, en kiu 8 elcentoj el la homaro senmerite ricevas ĉiujn privilegiojn de supera kasto, dum 92 elcentoj rezignacie akceptas malsuperan pozicion. Denaskaj anglalingvanoj trovas normala, ke ĉiuj aliaj prenu sur sin la tutan taskon peni por ebligi komunikadon, dum ili mem elspezu neniom da energio tiurilate. Tio estas tipa sinteno de supera kasto, same kiel ilia nekonscio pri la amplekso de la tasko, kiun ili atendas de la aliaj. Ne spertinte la neceson lerni lingvon, la plimulto el la anglalingvanoj ne scias, kiom da laboro tio postulas.
Kaj kial vi diras, ke neracie ni agas?
