‘Saveskez, ho princo, ke inter ta yari dum ke l’oceani glutis Atlantida e l’urbi brilanta, e ta yari dum la acenso di la Filiuli di Arias, esis Epoko nesuspektita, kande rejii brilanta extensis su trans la mondo quale blua manteli sub la steli—Nemedia, Ofir, Brithunia, Hiperborea, Zamora e sua mulieri havanta bruna harari e turmi plena de la misterii di aranei, Zingara e sua kavaliereso, Koth an la frontiero di la landi pastoral di Shem, Stigia e sua tombi gardata da ombri, Hirkania di qua la kavalieri portis stalo e silko ed oro. Ma la maxim superba rejio di la mondo esis Aquilonia qua regnis suprege en la westo sonjanta.
Adibe venis Konan, la Kimeriano, havanta nigra hararo ed okuli budema, l’espado en la manuo, furtisto, spolianto, ocidero havanta grandega melankolio e grandega joyo, por tramplar la troni juvelizita dil Tero sub sua pedi sandalizita.’
Super la turmo-pinti tenebroza e la turmi brilanta jacis la fantomatra obskureso e silenco qui kuras avan la jorno. Aden obskura stradeto, un de vera labirinto de voyi misterioza e sinuoza, quar maskita formi hastoze venis ek pordo furtatre apertita da bruna manuo. Li ne parolis ma rapide iris aden l’obskureso; manteli envelopis li; tam taceme kam fantomi di ocidati li desaparis aden l’obskureso. Dop li, vizajo sardonika esis kadrizita en la pordo-framo; du okuli maligna brilis malvolante en la tenebro.
‘Irez aden la nokto, enti dil nokto,’ voco mokis. ‘Ho, stultuli, via fato trakas vi quale blinda hundo, e vi ne savas lo.’
La parolanto klozis la pordo e riglagis ol, turnis su ed alongiris la koridoro, kandelo en la manuo. Il esis solena giganto, la bruna pelo revelis la raso di Stigia. Il eniris interna chambro, ube viro altstatura e magra, portanta veluro paruzita, repozis quale kato grand ed ociema sur silka kanapeo e drinketis vino ek grandega ora gobleto.
‘Nu, Askalante,’ dicis la Stigiano, e forpozis la kandelo, ‘vua dupi furteme eniris la stradi quale rati ek lia kaverneti. Vu laboras per stranja utensili.’
‘Kad utensili?’ respondis Askalante. ‘Nu, li konsideras
‘Ka pri ta dupi qui konsideras su kom vua mastri?’
‘Li duros opinionar ke me servas li, til ke nia nuna tasko esos kompletigita. Quo li esas por kombatar mentale kontre Askalante? Volmana, ta nanatra komtulo de Karaban; Gromel, la giganta komandero dil Nigra Legiono; Dion, grosa barono de Atalus; Rinaldo, la fola minestrelo. Me esas la povo qua weldis la stalo en singlu de li, e per l’argilo en singlu, me justatempe aplastos li. Ma lo eventos future; canokte mortos la rejo.’
‘Ante plura dii me vidis l’eskadroni imperial kavalkar ek l’urbo,’ dicis la Stigiano.
‘Li kavalkis al frontiero atakata dal Pikti pagana—pro la forta liquoro quan me kontrabandis trans la frontiero por freneziigar li. La granda richaji di Dion posibligis
