Linguae romanicae, coetus linguarum Cognatarum Familiae Indo-Europaeae, quae ex latino evoluta est, includit hispanicas, lusitanas, catalanas, Galicianas, gallicas, Occitanas, italicas, Sardinicas, linguas Romanas; romanian, moldavianas, necnon linguas Dalmaticas quae saeculo xix evanuerunt. Linguae romanicae ortae sunt in processu Romanizationis A Romanis immensarum territoriorum in meridie, inter meridiem et in centro Europae Occidentalis a saeculo iii ACN usque ad saeculum ii. Lingua latina A Romanis plantata, cum locorum linguarum indigenarum incolarum interacted, fons educationis pro futuris romanorum linguis inservivit. Lingua latina, ut victricis, fundamentum facta est lingua omnium linguarum Romanarum. Historice propinqua cum latinis, linguae Romanicae per saecula suae evolutionis multum a lingua latina diversae facti sunt.
Linguae romanicae, coetus linguarum Cognatarum Familiae Indo-Europaeae, quae ex latino evoluta est, includit hispanicas, lusitanas, catalanas, Galicianas, gallicas, Occitanas, italicas, Sardinicas, linguas Romanas; romanian, moldavianas, necnon linguas Dalmaticas quae saeculo xix evanuerunt. Linguae romanicae ortae sunt in processu Romanizationis A Romanis immensarum territoriorum in meridie, inter meridiem et in centro Europae Occidentalis a saeculo iii ACN usque ad saeculum ii. Lingua latina A Romanis plantata, cum locorum linguarum indigenarum incolarum interacted, fons educationis pro futuris romanorum linguis inservivit. Lingua latina, ut victricis, fundamentum facta est lingua omnium linguarum Romanarum. Historice propinqua cum latinis, linguae Romanicae per saecula suae evolutionis multum a lingua latina diversae facti sunt. Linguae romanicae, et ideo eorum populi fabulae, varias mutationes in sua evolutione subierunt.
Historia linguae romanicae tam contradictoria est quam historia populi romaniani. Haec repugnantia duabus de causis explicatur: defectus fontium historicorum, praesertim scriptorum, necnon utilitates politicae. Plures versiones evolutionis linguae romanianae sunt, quae diversis interpretationibus historiae populi romaniani nituntur. In genere, chronologia formationis linguae romanicae modernae ex daciano vulgares latinae haec est:
* Linguae autochthonae Balcanicae (Getae, Daciani, Mesiani, Illyrians, etc.) ante secundum saeculum AD.;
• Vulgares Latini (Daciae Romanae ut pars Imperii Romani) SAECULORUM II-III AD.;
* Balcaniae latini iv-VII saecula ante Migrationem Slavicam;
bilinguismo Romano-slavico-XI secolo;
institutio linguae Proto—romanicae saeculis XII-XIII;
* Vetus lingua romaniana vel Wallachiana saeculorum XIV-XVIII;
* Lingua romanica saeculi xix—XXI.
Versio officialis historiae linguae romanianae, a plerisque recentioribus historicis agnita, in theoria Daciae Occidentalis Celeris Romanizationis fundatur. Secundum hanc opinionem, Imperium Romanum daciam brevi tempore IN II—III SAECULIS AD deductum est. intensiva Linguae Romanizatio daciae probabiliter facta est etiam ante captionem partium daciarum ab Imperatore Traiano. Post captam territorii septentrionalis Danuvii post 102-103 P. C. n, usque ad discessum Militum Romanorum et administrationis anno 275 AD, Dacianorum Romanizatio continuavit.
Oratio vulgares Latinae Daciae Romanae in saeculis II-III ad in uno spatio linguistico et culturali imperii adhuc erat et contactum cum eo servabat. Influentia linguarum autochthonarum augetur nisi post debilitationem imperii in iii-VI saeculis, et hactenus Sermo Latinus Balcanorum tantum dialecto linguae latinae fuit. Hic, ut in omnibus aliis imperii provinciis, Primi Celtici Et Italiani penetraverunt, quae in Dacia diffundi curaverunt.
Eodem tempore peripheria areae Vulgares latinae in Paeninsula Balcanica processus evolutionis peculiarem indolem dat. Uno modo, Latinus vulgaris Balcaniorum late Italicus erat, cum plerique coloni ex italia et innovationibus linguisticis in oratione italica Daciam in undis attigerunt, quae propinquitatem romanianam italicam explicat, qua multo magis commune est quam cum aliis linguis Romanicis. Ita in romanianis et italicis, pluralis forma nominum in-s uniens non vacabat radicem sumere, sicut in omnibus linguis Romanis Occidentalibus, eadem forma in-s, sed iam ad designationem secundae personae singularis praesentis verbi substituta est. forma in – i italice et Romanian.
Absentia urbium In Dacia et valida influentia systematis communitatis primitivae Getarum et Dacianorum etiam eo perduxit quod, dissimiles regiones occidentales, civitates hic non evolverunt (coetus castrorum militarium romanorum mox destructa est), nulla urbana cultura, nulla retiacula scholarum Romanarum et Educationis Romanae erant. Scriptum latinum In Dacia non servatum est. Ita, post Discessum romanorum, Latinus vulgaris Romanorum et Romanizatus Incolarum Balcanorum mansit lingua locuta de multitudine pastorali rustica, non gravata influxu librorum latinorum classicorum. Cultura, aliud magni momenti legatum romae fuit adoptio veterum christianismi per familias Mixtas et Romanizatas.
Quamvis celeri assimilatione incolarum illyrorum et Dacianorum autochthonum, latinus vulgaris Balcanorum nonnullas Lexemes periphericas harum linguarum retinuit, et etiam accommodationem phoneticam subire coepit secundum structuram linguisticam linguarum subiectarum, sicut latinus vulgaris Galliae Celticam et hispaniam-elementa Mediterranea acquisivit. In iii-VI saecula, vulgares latini complures satis significantes vices phoneticas specificas huic regioni subierunt. Quidam ex arte cucurrit vestibus extentis erant internum ex evolutione latina ratio accentus tonic ad virtutem unum, sed finalis effectus est phoneticum mutationes ex potentia subiecti.
