Комар ад-Дин (Комаруддин) — а. Л. «луна религии».
Камар аз-Заман (Комаруззаман) — а. «светоч эпохи».
Камарали — п. (а.) Камар + 'Али.
Камарджан — тат. (а.-п.) Камар + Джан.
Камаретдин — тат. (а.) Камар ад-Дин.
Камархузя — тат. (а.-п.) Камар + Ходжа.
Камбар — (а.) Канбар.
Камбахт — п. «счастливый».
Камбахш — п. «приносящий счастье».
Камбулат — тат. Ком + Булат.
Камджу — п. «находящий свое счастье».
Камел—н.-п. Камил.
Камил — а. «совершенный, полный, зрелый».
Камилджан— тат. (а.-п.) Камил + Джан.
Камиляр — тат. (а.-п.) Камил + Йар.
Камйяр— п. «счастливый».
Камкар — п. «мощный, могущественный».
Камкархан — п.-т. Камкар + Хан.
Камол — тадж. узб. (а.) Камал.
Камолиддин — тадж. узб. (а.) Камал ад-Дин.
Камран—п. 1. «мощный, могущественный»; 2 «счастливый».
Канафи — баш. Ханафи.
Кани' — а. «довольный тем, что дал Бог».
Канит — а. «богобоязненный, смиренный, праведный».
Канбар (Камбар) — а. «жаворонок». Имя верного слуги
халифа 'Али
.
Канбарали (Камбарали) — п. (а.) Канбар + 'Али (см.).
Кандар — тат. (п.) «сахарный».
Кандил — а. «источник света»; «лампа, люстра, свеча,
канделябр».
Кантемир — т. Хантемир.
Каплан — тат. (т.) КСИ «барс, леопард».
Капланбек— тат. (т.) Каплан + Бек.
Каплангарай — тат. (т.) Каплан + Гарай.
Капшай — тат. (т.) «торопливый; быстрый, рьяный».
Кара — т. КСИ 1. «могучий, сильный, великий»; 2. «черный,
смуглый».
Караарслан — тат. (т.) Кара + Арслан.
Карабай — т. Кара + Бай, «могучий повелитель».
Карабарс — тат. (т.) Кара + Барс.
Карабатур — т. «могучий богатырь».
Карабахадур — т.-п. Кара + Бахадур.
Карабаш — тат. 1. «слуга, работник»; 2. «черноволосый
(смуглолицый) мальчик».
Карабек — т. Кара + Бек, «могучий правитель».
Караби — тат. (т.) Кара + Би.
Карабирде — тат. «[Бог] дал мальчика, который станет
крепким и сильным».
Карабуга — т. Кара + Буга; в значении: «великий герой».
Карабулат — тат. (т.) Кара + Булат.
Карагай — тат. «лиственница» (хвойное дерево).
Карагужа — баш. (т.-п.) Кара + Ходжа.
Карагузя (Карахузя) — тат. (т.-п.) Кара + Ходжа.
Карагул (Каракул) — т. Кара + Кул.
Караегет — тат. Кара + Егет (юноша).
Караискандар — т.-а. Кара + Искандар.
Караиш — тат. Кара + Иш.
Карай — тат. (т.) «стань сильным, мощным».
Каракаш — тат. (т.) «чернобровый».
Каракилде — тат. (т.) «родился смуглый, темноволосый
мальчик».
Каракуз — тат. (т.) «черные глаза».
Каракуш — тат. (т.) «коршун, беркут».
Карам — а. «великодушие, щедрость».
Карамали — п. Карам + 'Али.
Карамалишах — п. Карам + 'Али + Шах.
Карам Аллах — п. (а.) Карам + АЛЛАХ ( 1) .
Карамат — а. 1. «честь, достоинство»; 2. «щедрость, ве-
ликодушие»; 3. «чудодейственное дарование».
Караматали — а. Карамат + 'Али.
Карамат Аллах (Караматуллах) — п. (а.) Карамат +
АЛЛАХ (1).
Караметдин — тат. (а.) Карам + Дин.
Карамурза — т.-п. Кара + Мурза.
Карамхудо — тадж. «щедрость Бога».
Карамшах— тат. (а.-п.) Карам + Шах.
Карамыш — тат. (т.) «ребенок родился».
Каранай — тат. (т.) «с угрюмым лицом»; в значении
«серьезный».
Каранияз — тат. (т.-п.) Кара + Нияз.
Карасункур — т. «могучий сокол».
Каратай — тат. (т.) Кара + Тай.
Караташ — тат. (т.) Кара + Таш.
Каратегин — т. «могучий принц».
Каратимер — тат. (т.) Кара + Тимер.
Каратуган — тат. (т.) Кара + Туган.
Караусман — т.-а. Кара + Усман.
Карахан — т. Кара + Хан, «великий хан».