АДКАЗ: Ну, не ведаю, ці можна лічыць гэта нейкім рытуалам… Але Пашкоўскі, ведаеце, любіў белыя ружы. Таму амаль заўжды на стале былі гэтыя кветкі. Але гэта проста прыгожа!
ПЫТАННЕ: Значыць, гэта былі сходы рэлігійнай арганізацыі?
АДКАЗ: Што вы такое кажаце! Якая такая «рэлігійная арганізацыя»?
ПЫТАННЕ: А як іначай гэта называць? Група з некалькіх чалавек рэгулярна збіраецца, вядзе размовы пра духоўнасць (вы самі сказалі!), выкарыстоўвае пры гэтым рытуалы… Можа быць, вы там яшчэ і маліліся разам?
АДКАЗ (праз слёзы): Вы перакручваеце мае словы і спрабуеце мяне заблытаць! Вы гадкі чалавек! У вас няма сумлення…
Хлюдзінскі вырашыў наладзіць сабе не звычайную халасцяцкую вячэру, а крыху папіраваць: натушыў сабе грэцкіх крупаў з мясам (удалося купіць ладны кавалак свежыны). Пакуль пр
Песня вельмі добра дапамагала рытмічна памешваць варыва: рукі рухаліся ў такт матыву.
Раптам у дзверы нехта пагрукаў. Гасцей Хлюдзінскі не чакаў.
Яшчэ больш ён здзівіўся, калі за дзвярыма пабачыў Станіславу Верацінскую –
– Прабачце, звычайна госці да мяне не ходзяць, – прамармытаў Хлюдзінскі, неспадзявана засаромеўшыся свайго жытла: занадта ўбога яно выглядала ў параўнанні з гэтай прыгажуняй-брунеткай. Ён прапанаваў Верацінскай крэсла, а сам стаў побач, абапёршыся на стол.
– Ну, што вы, у вас вельмі стрыманая абстаноўка, якая сведчыць пра вас як пра аскетычнага чалавека, які не гоніцца за жыццёвымі дабротамі, – супакоіла яго госця. – Гэта вы даруйце мне, што завітала без запрашэння… Ды яшчэ, здаецца, адарвала вас ад вячэры.
Сапраўды, каша пахла моцна. Гаспадар прапанаваў Верацінскай пачаставацца, але тая рашуча адмовілася:
– Не-не-не, я толькі на хвілінку, мяне ўнізе чакае шафёр мужа… Скажыце, вы сур’ёзна казалі, калі прыходзілі да нас з тым хлопчыкам? Нам сапраўды пагражае небяспека?
– Няўжо вы падумалі, што я прыходзіў проста вас напалохаць?
– Не, што вы, – яна замахала рукамі. – Але Додзік – ён такі рашучы, такі бясстрашны! Ён кажа, што няма чаго турбавацца…
Яна крыху памаўчала, а потым дадала дрыготкім голасам:
– А я баюся. Мне страшна… І сэрца калоціцца, калі падумаю, што ўсе мы можам стаць ахвярамі, як Пашкоўскі або Кавалёва.
Верацінская раптоўна схапіла правую руку мужчыны і прыціснула далонь да сваёй левай грудкі:
– Адчуваеце?
Музейшчыку заняло дыханне, у роце перасохла. Ці моцна б’ецца сэрца, ён нават не задумваўся. Хлюдзінскі адчуваў толькі мяккае падатнае жаночае цела пад тканінай. І вось акурат ягонае сэрца пачало тахкаць значна хутчэй і мацней: жанчыны ў яго не было даволі даўно.
Ён паспрабаваў пакласці ёй на грудзі і другую руку, але жанчына рэзкім рухам адхіліла яго:
– Не, мы яшчэ не настолькі блізка знаёмыя, бачымся толькі другі раз у жыцці!..
Тым не менш какетнічаць яна не перастала:
