Яна рухалася па ярка асьветленым калідоры, нібы лунацік. Калідор рэзка пайшоў улева, і яна паслухмяна пакрочыла туды. Вераніка апынулася на вузкім мастку, што завіс высока над прасторнай заляй. Адсюль яна бачыла клеткі, бачыла бяссонных монстраў, якія рыхтаваліся да заўтрашняга пекла, бачыла на адным узроўні з сабой складаныя, а можа, зусім і не складаныя мэханізмы, з дапамогай якіх, пэўне, Лекс апускаў новыя ахвяры ў падрыхтаваныя турмы. Ціхі піск. Гудзеньне, рэзкае сьвятло лямпаў. Пах крыві, пах спароўваньня, пах гнілое саломы. Яна дабралася да канца металічнага мастка. Пад яе нагамі рыпела дробная жалезная сетка. Галава кружылася. Вераніка зрабіла яшчэ крок і апынулася перад новымі дзьвярыма. У ёй не было ні страху, ні сьмеласьці. Яна йшла наперад, як у сьне.
Пасярод пакою, зусім голага, роўнага, нібы ўнутранасьць куба, проста ў паветры віселі вялікія, падобныя да гамаку вусны. Фіялетавыя вусны, пульхныя вусны. Яны віселі ў паветры без усялякае падтрымкі, і трохі пагойдваліся. Два выцягнутыя воблакі, якія яшчэ й дыхалі. Вераніка спынілася перад імі, і вусны, здавалася, таксама яе разглядвалі. Чым: гэтай вузкай шчылінай паміж імі, або добра бачнымі порамі на тонкай чалавечай скуры? Мноствам пораў. Два воблакі, два выпарэньні, два застылыя струмяні фіялетавага газу. Адзін на адным. Вусны не ўсьміхаліся, выраз іх быў спакойны й мудры.
– Хто ты? – запыталася Вераніка й не пачула свайго голасу.
Вусны ня рухаліся, і толькі калі яна захацела паглядзець на іх ззаду, трошкі расчараваная маўчаньнем, у пакоі пачуўся стомлены голас:
– Да каго яна зьвяртаецца? Да каго? Да цябе або да мяне?
Вераніка пасьпешліва вярнулася на сваё месца. Цяпер вусны насамрэч варушыліся.
– Я хацела пагаварыць з вамі.
– Нас двое, – сказалі стрымана вусны. – З кім ты будзеш гаварыць?
– З абодвума, – сказала Вераніка, падумаўшы.
– Гэта добра, – адгукнуліся вусны. – Гэта ты вельмі правільна сказала. З абодвума. Чуеш, яна будзе гаварыць з намі абодвума.
– Абедзьвюма, – сказаў той самы голас, хаця й больш капрызны.
– Абаімі, – урачыста прамовілі вусны. – Ты хочаш ведаць, хто мы? Хіба ты ня бачыш?
– Бачу, – сказала Вераніка. – Але ж я хацела ўдакладніць.
Вусны ўсьміхнуліся.
– Цябе завуць Аліса?
– Я Ўлада, – сказала Вераніка, зусім аголеная Вераніка, Вераніка-рабыня, Вераніка-пляма на экране.
– Яна мне падабаецца, – прамовілі вусны.
– І мне. Што ж ты хочаш ад нас?
Вераніка прысела на кукішкі. Яна задумалася.
– Я ня ведаю, чаго можна чакаць ад вуснаў. Чаго можна ад вас хацець.
– Мы можам цалаваць. Можам складвацца банцікам. Можам выгінацца. Ствараць настрой. Але мы ўсяго толькі вусны. Дзьверы. Мы можам размыкацца, і тады ўсё залежыць ад таго, хто перад намі.
– Можа быць, патлумачыць ёй? – сказалі вусны.
– Але ж мы ўжо ўсё сказалі? – прамовілі вусны.
– Яна сама здагадаецца, – шапнулі вусны.
– А калі не, гэта яе праблемы, – усьміхнуліся вусны.
– Але яна не такая, як астатнія, – таргануліся вусны.
– Добра, давай, – ледзь варухнуліся вусны й прыадкрыліся.
Вераніка пабачыла ў адкрытым роце начное поле, над якім кружлялі сьветлякі, зусім блізка быў лес, патыхнула холадам, пахам вільготных кветак, праляцеў, шумна машучы крыламі, кажан, ацепалася недзе на дрэве сава. І потым вусны стуліліся.
– Ты хочаш туды? – спыталіся вусны.
Вераніка засьмяялася:
– Не.
– Ты ня хочаш уцячы адсюль?
– Не, – сказала Вераніка ўпэўнена. – Тут я вольны чалавек. Тут маё каханьне. Тут я ўсемагутная. А там? Не, я застануся. Прынамсі, пакуль што. Але я зайду яшчэ, добра.
– Заходзь, – вусны скрывіліся. – Заходзь, пабалбочам. Мы ніколі ня сьпім.
– Дабранач, – сказала Вераніка й выйшла.
Той самай дарогай, якой яна прыйшла сюды, Улада вярнулася да Лекса. Той спаў, і рукі ягоныя былі паслабленыя. Вераніка легла побач і з казачнай усьмешкай на вуснах стала чакаць новага цудоўнага дня. Яе цела ўжо было гатовае да працы, яе цела выдзяляла сок.
***
