'Тая! Тая!' паклкал мяне аднекуль здалёк. За акном, на тле месяцовага ззяння пастал танклявыя, ламаныя слуэты. Гэта нагадвала гульню ценя, але яны был сапрадныя мел стойлвую форму - прыгледзешыся, я магла адрознць скурыстыя крылы, казлныя рожк, падвойныя капыцк хвасты, догя гнуткя, нбы пуга. Я-ншая адштурхнулася ад стол падплыла да акна. Я перлася далоням шкло - яно паддалася, зрабшыся студзенстым, як жэле, я лёгка прайшла скрозь яго. Сташы на кра падваконнка, я з асалодай удыхнула свежае, марознае паветра. Потым я заплюшчыла вочы зрабла крок у бездань, дазволшы крылатым падхапць мяне панесц.
Спачатку я проста лунала па-над горадам, упваючыся палётам. Часам я апускалася так нзка над вулцам, што магла дакрануцца рукой да ходнка, а потым зно узнаслася вышын, аглядаючы зверху цёмныя цяснны дваро, асветленыя пляцы вулк, перакрэсленыя падвойным лням правадо, пляскатыя дах шматпавярховка, што шчацнлся тэлеантэнам. Овельск ляжа пада мной, як намаляваны - цагляныя 'блок' старыя кварталы, брукаваная плошча з храмам, моглк на згорку, хуткаплынная Овелька, мост, лесапльня, а круг горада заснежаныя пал са стужкаю шашы шэрагам высакавольтных мачт, а яшчэ далей -- сцяна лесу, балота манста глыбокх азёр, якя не замярзал нават узмку. тады, у захапленн ад палёту, я раптам усвядомла, што люблю гэты горад. Па-сапраднаму. Люблю яго такм, як ён ёсць, разам з усм яго дэманам праклёнам, з цемрай, што ахнае яго. нкуды я адгэтуль не з'еду, бо ведаю - тут ёсць святло, патаемнае схаванае, яно ледзьве цьмее вось-вось патухне, яго яшчэ можна ратаваць, але яно згне, кал мы сыдзем, таму я застануся тут, назасёды, назажды, каб святло гэта нкол не згасла ...
Тым часам крылатыя стоты, якх я не бачыла, але адчувала дотык х гнуткх хвасто чэпстых рук, несл мяне да здзчэлага парку, як атача руны сядзбы Кунцэвча. Мы ляцел, ледзь не чапляючы вершалны таполя, спускался сё нжэй, я жо бачыла чорныя выварац сярод гурба снегу ствалы паваленых дрэ, якя ляжал гнл, як костк - стары парк дано жо нхто не дагляда. Потым наперадзе сярод галн замльгал агн - напачатку мне падалося, што хтосьц палць вогншчы лесе. Яшчэ праз мгненне сцяна дрэ раступлася, прада мной пастала сядзба - фамльны палац Кунцэвча ва сёй сваёй прыгажосц. Велчны каменны будынак з дэкаратынам вежкам, стральчатым вокнам стройным калонам, што прыгожвал парадныя сходы, выгляда дакладна так, як на старых фотаздымках гравюрах, якя я бачыла нашым краязначым музе. Палац зхаце агням, за стральчатым, ярка асветленым вокнам рухался цен, мне здалося нават, быццам я чую гук флейты скрыпк. Крылатыя несл мяне напрост да парадных дзвярэй.
-- Не-не. Туды не трэба! Туды не хачу! - запратэставала я, але мяне жо цягнул па сходах уверх проста кнул тлумную залу, дзе грымела музыка ззял агн.
Пры мам з'яленн се гук змокл, зале запанавала мёртвая цша. Госц, людз то был ц нячысцк, знкл таксама, зале засталося тольк трое пераапранутых. Я зрабла выснову, што да майго з'ялення тут ладзся баль-маскарад, бо се трое был браныя догя чорныя балахоны з каптурам, твары х был схаваны пад маскам, зробленым ц то з белага пластыку, ц то з воску. Я-ншая всела паветры, памж падлогай столлю, а яны стаял глядзел на мяне знзу верх, я не бачыла х вачэй адтулнах масак - там была тольк цемра. У мяне над галавой зырка палал жырандол, пахла свечачным воскам, тытунем парфумам з цяжкм усходнм водарам. На сценах, абягнутых жотым шпалерам з раслнным малюнкам, гайдался зелянявыя хвалстыя блк, дзесьц нзе плёскалася вада -- ражанне было такое, быццам я апынулася памяшканн басейна ц аквапарка. Агледзешыся, я зразумела, што ся справа падлозе. Падлога была шкляная, нзе размяшчалася штосьц накшталт вялзнага акварыума - скрозь празрыстыя панел я бачыла сцяблны вадзяных раслн, якя злёгку калыхался, памж м паважна хадзл врлавокя рыбны з пунсовай луской. Я спомнла - Альгерд Алегавч расказва, - што Славамр Кунцэвч, як люб жыць з размахам, зладз у сваёй сядзбе штучны вадаём, запусц туды трапчных рыб экзатычных марскх гада, а зверху зраб купал з тостага шкла, такога моцнага, што на м можна было таньчыць. Шкляныя панел сапрады выглядал надзейным, скнушы рук над галавой, я павольна апусцлася нз дакранулася ступням да падлог, апынушыся з пераапранутым тварам у твар. Яны заварушылся.
-- Рэчыва, -- пачулася з-пад масак. - Рэчыва, рэчыва.
Усе трое снхронна зрабл крок да мяне. Я адступла.
-- Ну што, васпаны. Цяпер вы пераканался, што Овельску прысутнчае Акульта? - пачула я сябе за спнай.
Я азрнулася. З глыбн залы да нас наблжася чацвёрты пераапрануты -- таксама балахоне масцы. Знешне ён нчым не адрознвася ад першых трох, але той жа час ён бы ншы. Трое масках рухался неяк ненатуральна, нбы драляныя ляльк, якх тузаюць за нтк, пад хнм каптурам, здавалася, не было нчога, пустэча, якую яны нядала спрабавал замаскраваць. Чацвёрты раб уражанне нармальнага чалавека, а пад маскай яго бы твар жывыя вочы -- я бачыла х скрозь адтулны, гэты позрк здавася мне смутна знаёмым.
