У мам жыцц таксама адбылся радыкальныя змены (зрэшты, як жыццях кожнага, хто ме дачыненне да 'лютаскх падзей'). Папаша мой, у сэнсе, бялагчны бацька, нечакана актывзавася. Мы атрымал ад яго вестку лтаральна праз пару тыдня пасля 'тэракту' на мосце. Заказное псьмо. Канверт, у як бы укладзены лст, надрукаваны на прынтэры, стандартны фотаздымак 'дзевяць на дванаццаць'. Зрнушы на фотку, я пачала стэрычна ржаць. З фотаздымка на мяне пазра Яромка Ляпец. Ну, амаль што. Падабенства неймавернае. Тая ж фзяномя, рысы, выраз твару. нора, пэна, так ж самы, паскудны, ляпцоск. Гены не раздушыш, як той сказа. У свам лсце Васль Ляпец (ён жа Змей Падкалодны) звяртася да мяне. Не буду перадаваць увесь змест, скажу тольк, што напсана было давол зблва, нечакана шчымлва быццам бы шчыра. Лст завяршася словам: 'Млая мая Таечка! Мамка твая, несумнна, скажа, што бацьку на сё напляваць, але ведай, што гэта не так. Сёння я адкры рахунак у банку на тваё мя пакла туды тысячу даляра. Ты зможаш забраць х, кал табе спонцца васемнаццаць гадо. З грашыма раб, што хочаш, яны се твае. А мамку не слухай, яна засёды была супраць мяне'. подпс: 'Твой любячы бацька, Васль Ляпец'.
Я, шчыра кажучы, праслязлася. Не думала, што ён так рамантык. Затое матул гэта выклкала страшэнны выбух абурэння. З лстом у руцэ яна кдалася па кватэры, нбы тарнада, лаялася, як нкол жыццц: 'Яму ж насраць было! Усё жыццё было насраць! А цяпер, бач ты, адкупцца вырашы! Тысячай смярдзючых даляра! Хай х сабе дупу ткне, змяя падкалодная!' 'Ну-ну, Бронечка, не трэба так хвалявацца,' памяркона гавары Франц-Адамыч, як прысутнча пры гэтай душараздзральнай сцэне якасц назральнка мратворца. Нарэшце мац з рыданням кнулася да яго абдымк абвясцла, што затра ж яны пойдуць у ЗАГС афармляць адносны, бо ейнаму дзцяц патрэбна нармальная сям'я. Апомнлася, называецца. Я дано жо не дзця. Хаця супраць Франц-Адамыча я нчога не маю. Хай будзе.
Потым мы з Цмкам стаял, абняшыся, на каменнай набярэжнай. Надыходз адвячорак, змовае сонца хллася да захаду, прад нам ляжа стары Овельск у снягах, кананчны, як на карцне Брэйгеля. Дакладней, як на карцне Валянцна Губарава, як дасцпна парадзруе Брэйгеля, умалёваючы беларускую глыбнку фламандск краявд. Мы пл каву з папяровых кубачка. Я сётк купла тэрмас. Файная рэч, цяпер мы можам пць гарачую каву, дзе захочам.
-- Смачная, -- сказа ён, адпшы глыток.
-- Дзяк, прыемна. Я старалася!
Кава была адмысловая, з мёдам, цытрынай вострым прыправам. Я зварыла яе па рэцэпце, як знайшла нтэрнэце. Змолатую каву насыпаць у кавярнк, трох папражыць, дадаць мускатны гарэх, гваздзку, перчык чыл, трох цынамону. Варыць на цхм агн. Кажуць, гэта падабаны напой генерала Пначэта. Прышпльна.
-- Ужо прыдумала, куды грошы патрацш? - пацкався Цмка.
-- Бамжам раздам, -- адказала я коратка.
Ён кну.
-- Таксама варыянт.
-- Альбо вазьму яшчэ крэдыт адчыню кавярню. Тут, у Овельску.
-- Кавярню? - перапыта ён з цканасцю.
-- Ну, так. Чаму б не? Сапрадную, як у сталцах. Буду варыць каву з цынамонам. Булачк пячы. Чызкейк гэтыя, як х, ралк. яшчэ там будзе бясплатны вайфай палчка з кнгам - бяры ды чытай.
-- Тай, збанкруцшся ты са сваёй кавярняй, -- сказа ён, цхенька засмяяшыся.
-- Гэта чаму раптам? - спытала я.
-- Ты што, тутэйшых не ведаеш? Яны не зразумеюць. Скажуць: "На халеру нам тая кавярня, сталока ж ёсць, рэстаран "Бухарэст", чарачная ля гастранома, буфет вунь яшчэ на вакзале, а мы што, Боры Масеевы, па кавярнях хадзць?.."
Ён не дагавары, бо я пачала рагатаць.
-- Ай, ды ну цябе, Цмка. Вечна ты сё зганьбш!
-- Але, з ншага боку, можна паступова прывучаць х да прэкраснага, - ён дап каву змя кубачак у далон.
-- Можна. А як?
-- Як засёды. Агтацыя прапаганда.
-- Ц--м!.. - я зрнула на яго з пяшчотай. Потым прысунулася блжэй паклала галаву яму на плячо.
-- сётк, пагадзся, не так жо ён засранец. Ляпец гэты. Кал разабрацца, -- прамовла я задуменна.
-- Кал разабрацца, то се яны добрыя, -- сказа Цмка. - Проста некаторыя хварэюць.
