Потым мы хутка разв╕тал╕ся ╕ пайшл╕ кожны ╝ свой бок -- ён у Стары Овельск, я да "блока╝". Настрой у мяне сапсава╝ся. Я адчувала, што зно╝ яго пакры╝дз╕ла, а ён зно╝ усё стрыва╝. Але што я магла зраб╕ць? Цалавацца я не ╝мела, ╕ наогул у гэтых справах я была, як бервяно. Што мне цяпер, цераз калена сябе ламаць?.. Каб трох╕ развеяцца, я надзела навушн╕к╕ ╕ ╝ключыла плэер на по╝ную моц. Я павольна крочыла ╝здо╝ж пустынных, цьмяна асветленых вул╕ц, у твар мне дзьму╝ цёплы зорны вецер, а ╝ вушах калац╕л╕ся паганск╕я рытмы Inkubus Sukkubus. Паступова засмучэнне маё прайшло. Нармальна з нам╕ ╝сё, вырашыла я, мы проста трох╕ паспяшал╕ся. Усё ╝ нас яшчэ будзе -- тольк╕ не сёння...
Не╝забаве мой настрой зно╝ рэзка пагорша╝, бо я зразумела, што дзесьц╕ пасеяла ключы ад кватэры. Я стаяла ╝ пад'ездзе перад зачыненым╕ дзвярыма ╕ разгублена корпалася ╝ к╕шэнях -- "л╕хтарык", плэер, папяровыя насо╝к╕, скрыначка мятнага дражэ, ╕ншая драбяза. Ключо╝ не было. На ╝сяк╕ выпадак я агледзела сумку. Ключо╝ не было ╕ там. Напэ╝на, я выпадкова вытрасла ╕х, кал╕ выцягвала з к╕шэн╕ навушн╕к╕ -- кал╕ тольк╕ я не згуб╕ла ╕х яшчэ раней, у Старым Овельску. ╤ што цяпер раб╕ць?.. Паразважа╝шы трох╕, я выцягнула маб╕льн╕к ╕ набрала мам╕н нумар. Абанент недасягальны. Цудо╝на проста. На любошчах, пэ╝на, са сва╕м Адамычам, вунь ╕ тэлефон адключыла, а што родная дачка та╝чэцца ╝ пад'ездзе пад дзвярыма, ёй начхаць. Зак╕паючы злосцю, я апусц╕лася на падлогу ╕ села, прых╕ну╝шыся сп╕най да дзвярэй. Н╕чога не зроб╕ш, прыйдзецца чакаць.
Праз па╝гадз╕ны ╝ мяне пачал╕ смылець плечы ╕ азадак, ╕ я адчула, што болей чакаць я не ╝ стане. Мама магла затрымацца аж да св╕танку, так што ╝ мяне заставал╕ся два варыянты -- альбо сядзець усю ноч у пад'ездзе, альбо кл╕каць на дапамогу суседзя╝. На нашай пляцо╝цы месц╕л╕ся яшчэ дзве кватэры. У адной жыл╕ алкашы, як╕я вельм╕ рэдка прыходз╕л╕ ╝ прытомнасць, а кватэра насупраць прыналежыла Ан╕с╕╕ ╬царко╝ленай. Яе я пабойвалася, бо мне здавалася, што ╝ яе не ╝се дома. Ан╕с╕я звала сябе "старой грэшн╕цай" (хаця насамрэч была яна зус╕м не старая), хадз╕ла ╝ до╝г╕х спадн╕цах ╕ наглуха завязаных хустках ╕ несупынна мал╕лася ╕ пасц╕лася. Мяне яна, напэ╝на, л╕чыла дз╕цём Сатаны ╕ кожны раз пры сустрэчы са мной пачынала жагнацца ╕ варушыць вуснам╕. Экзарцызмы чытала, няйнакш.
Пасля нядо╝г╕х разважання╝ я рашуча паднялася на ног╕ ╕ рушыла на трэц╕ паверх. Там жыл╕ людз╕ больш адэкватныя. Ну, у большасц╕ сваёй... Падня╝шыся на пляцо╝ку, я па чарзе пазван╕ла ╝ дзве кватэры, але бызвын╕кова, гаспадаро╝ ц╕ то не было дома, ц╕ то спал╕ ╝жо. Заставалася яшчэ адна кватэра, у якой жы╝ Валодзька-слесар з сям'ёй. Звяртацца да Валодзьк╕ мне не хацелася. Ён не бы╝ н╕ алкашом, н╕ дэбашырам, але я став╕лася да яго насцярожана, бо мне ён здава╝ся нейк╕м душным.
У Валодзьк╕ была жонка Зоя, ц╕хая, худзенькая жанчынка з вял╕зным╕ перапалоханым╕ вачыма. Казал╕, што Валодзька б'е яе смяротным боем, ╕ яна ╝жо некальк╕ разо╝ трапляла ╝ шп╕таль з пераламаным╕ рэбрам╕ ╕ кровацячэнням╕. Аднак Зоя ╝сё трывала ╕ ╝ м╕л╕цыю не звярталася, бо апроч Валодзьк╕ ╝ яе больш н╕кога не было, ╕ ╕сц╕ ёй не было куды. Зоя пакутавала на нешта "па жаночай частцы" ╕ ╝жо перанесла некальк╕ аперацый з х╕м╕ятэрап╕яй. Ясная рэч, што такая гн╕лая ды хворая яна н╕кому ╝ свеце не патрэбна, а Валодзька, хоць ╕ б'ецца, але з дому не выганяе.
Дачку сваю Наталку, таксама хворую, Валодзька кранальна люб╕╝. У Наталк╕ было штосьц╕ з галавой (я звала яе "а╝тысткай"), яна не разма╝ляла, тольк╕ ╝см╕халася, ╕ мела звычай час ад часу сыходз╕ць з дому. Звычайна яна не адыходз╕ла далёка, але аднойчы яе адлав╕л╕ ╝ Кунца╝цы ╝ пяц╕ к╕ламетрах ад Овельска, а друг╕ раз ажно пад Крушняй -- яна цягнулася ╝здо╝ж шашы, раскудлачаная ╕ ╝ адным басаножку, друг╕ згуб╕ла дзесьц╕ ╝ дарозе. За тыя ╝цёк╕ Валодзька яе н╕кол╕ не кара╝ (ну што возьмеш з ненрамальнай?), а вось Зою луп╕╝ жэстачайша -- за тое, што не дагледзела. Да мяне Валодзька таксама став╕╝ся добра, за╝сёды мне ветла ╝см╕ха╝ся ╕ здаро╝ка╝ся, але я адчувала да яго непрыязнасць. Мужык, як╕ б'е сваю жонку, не можа быць добрым чалавекам.
За дзвярыма Валодзькавай кватэры гучала музыка, чул╕ся стрэлы ╕ выкрык╕ -- там глядзел╕ тэлев╕зар. Памарудз╕╝шы хв╕л╕ну, я нац╕снула на кнопку званка. Стрэлы сц╕хл╕ -- пэ╝на, прыглушыл╕ гук тэлев╕зара, потым зашчо╝ка╝ замок, дзверы адчын╕л╕ся, ╕ на парозе па╝ста╝ Валодзька. На ╕м был╕ бруднаватыя хатн╕я нагав╕цы ╕ расшп╕леная кашуля, пад якой в╕днелася круглявае пуза ╕ шырок╕я грудз╕, зарослыя жорстк╕м╕ рудаватым╕ валаскам╕. Мачо, ёлк╕-палк╕.
-- Таечка? А што такое? -- спыта╝ ён прыязна. -- Што, тэлев╕зар шум╕ць?
Я пакруц╕ла галавой.
-- Ды не... Дзядзя Валодзя, тут такая справа. Я ключы згуб╕ла, а мамы няма дома, не магу патрап╕ць у кватэру. Скажыце, мо ╝ вас ёсць якая адмычка, ц╕ там, не ведаю, адвёртка? Трэба ╝скрыць замок.
Валодзька нахмуры╝ся, у задуменн╕ паскроб пазногцям╕ жывот.
-- Адмычка, кажаш? Зараз глянем.
Валодзька зн╕к за дзвярыма ╕ праз пару хв╕л╕н вярну╝ся з адвёрткай у руцэ.
