У гэты момант грымнуў стрэл: маёр страляў наўздагад у статак. Яму здалося, што адна жывёліна ўпала за некалькі крокаў ад іх, у той час як увесь статак з нястрыманым парывам і страшэнным рыкам збег уніз па схілу гары, асветленай водбліскам вывяржэння вулкана.
— Знайшоў! — пачуўся з цемры голас Паганеля.
— Што вы знайшлі? — запытаў Гленарван.
— Ды мае акуляры! Аж дзіва, як яны не пабіліся ў такім тлуме!
— Вы не ранены?
— Не, толькі памяты крыху. Але што гэта была за жывёла!
— Зараз даведаемся,— адказаў маёр, цягнучы да хаціны толькі што застрэленую ім жывёлу.
Усе хутка вярнуліся ў хаціну і там пры святле агню ў ачагу разглядзелі «дзічыну» Мак-Набса.
Гэта быў прыгожы звер, які нагадваў з выгляду маленькага бязгорбага вярблюда, у яго была малюсенькая галава, худое цела, доўгія і тонкія ногі, шаўкавістая мяккая поўсць колеру кофе з малаком з белымі плямамі на жываце.
Паганель, толькі зірнуўшы на жывёлу, адразу пазнаў яе:
— Гэта гуанако!
— А што такое гуанако? — запытаў Гленарван.
— Зусім ужыўная жывёліна,— адказаў Паганель.
— І смачная?
— Надзвычай. Ежа, вартая Лукула. Я адчуваў, што ў нас на вячэру будзе свежае мяса! І якое яшчэ мяса!
Але хто возьмецца выпатрашыць тушу?
— Я,— сказаў Вільсон.
— А я згатую з яе жаркое,— адказаў Паганель.
— Хіба вы повар, пане Паганель?—запытаў Роберт.
— Вядома, мой хлопчык, я-ж француз, а кожны француз па натуры крыху повар.
Праз пяць хвілін Паганель палажыў вялікія кавалкі «дзічыны» на гарачае вугалле.
Яшчэ праз дзесяць хвілін вучоны-кухар запрасіў сваіх спадарожнікаў паспытаць «філей гуанако» — так пышна назваў ён сваё гатаванне. Ніхто не сароміўся, і ўсе прагна накінуліся на гарачае мяса. Але, на вялікае здзіўленне географа, ледзьве паспытаўшы «філей гуанако», усе скрывіліся і павыплёўвалі недажаваныя кавалкі.
— Якая погань! — сказаў адзін.
— Гэта немагчыма есці,— пацвярдзіў другі.
Небарака вучоны сам паспытаў кавалак «філея» і павінен бый згадзіцца, што гэтай смажаніны не еў-бы нават чалавек, які памірае ад голаду. Таварышы пачалі насміхацца з лукулаўскай стравы Паганеля; сам ён не мог здагадацца, чаму мяса гуанако, сапраўды смачнае і ацэненае гастраномамі, у яго руках раптам стала нясмачным. Раптам у яго мільганула думка.
— Зразумеў! — крыкнуў ён.— Я зразумеў!
— Можа мяса было нясвежае? — спакойна запытаў Мак-Набс пры агульным рогаце.
— Не, ехідны маёр, мяса-то было свежае, але жывёла занадта доўга бегла! Як я мог забыцца на гэта!
— Што вы гэтым хочаце сказаць, пане Паганель? — запытаў Том Аусцін.
— Мяса гуанако смачнае толькі тады, калі жывёліну забіваюць як яна спакойная; калі-ж за ёю доўга ганяюцца, калі яе прымушаюць доўга бегаць, мяса яе робіцца нясмачным. Такім чынам, па смаку мяса гэтай жывёліны я магу смела заявіць, што яна, а значыцца, і ўвесь статак, прыбеглі здалёк.
— Вы ўпэўнены ў гэтым? — запытаў Гленарван.
— Цалкам упэўнен,— адказаў вучоны.
— Але што магло так напалохаць жывёлу, якая ў такую пару ночы павінна была спакойна спаць у сваім логавішчы.
— Не ведаю, дарагі Гленарван. На гэта пытанне я не магу вам адказаць,— сказаў Паганель.— Але не варта ламаць сабе галаву над гэтай загадкай. Лепш ляжам спаць. Што да мяне, дык я паміраю ад жадання спаць! Будзем спаць, маёр?
— Будзем спаць, Паганель!
Падкінуўшы паліва ў ачаг і пажадаўшы адзін аднаму добрай ночы, усе захуталіся ў свае панчо, і хутка па ўсёй хаціне разносіўся шматгалосны хропат.
Толькі адзін Гленарван не мог заснуць. Думка яго ўвесь час вярталася да статка, які бег з такой вялікай трывогай. Што прымусіла яго з такім перапалохам імчацца да бяздоння Антуко? Ніякія дзікія звяры не маглі спалохаць гуанако. На такой вышыні іх не магло быць, таксама як і паляўнічых. Што-ж было прычынай гэтага перапалоху?
Гленарван пакутваў ад прадчування блізкага няшчасця.
Аднак асалода спакою пасля такой стомы хутка дала іншы напрамак яго думкам, і страхі змяніліся надзеяй. Ён уяўляў сабе, як заўтра яны будуць ужо на раўнінах каля падножжа Кардыльераў. Толькі там пачнуцца пошукі капітана Гранта, і хутка яны закончацца поспехам. Гленарван уяўляў, як яны выратоўваюць ад пакутнага палону капітана Гранта і яго таварышоў. Самыя рознастайныя малюнкі адзін за адным мільгалі ў яго галаве і знікалі, як толькі ўвага яго адрывалася ўспышкамі іскраў у ачагу, якія асвятлялі твары сонных таварышоў і кідалі мімалётныя цені на сцены казухі. Але следам за тым дрэннае прадчуванне авалодвала ім з большай сілай. Тады Гленарван настарожваўся, імкнуўся ўлавіць нейкія дзіўныя гукі, што даносіліся з-за дзвярэй, невядома адкуль узнікшыя ў гэтых бязлюдных і пустэльных гарах. Раптам яму здалося, што недзе далёка нарастае нейкі грукат, глухі, грозны, як гром, як падземны гул. Гэты шум мог быць толькі водгуллем навальніцы, якая разыгралася дзе-небудзь каля падножжа гор, за некалькі тысяч футаў пад імі, але тым не менш Гленарван захацеў упэўніцца ў гэтым сам і вышаў з хаціны.
