<p>Юрась Нераток</p><p>Фотаальбом </p>Вершы
Падрыхтаванае на падставе: Нераток Ю. ФОТААЛЬБОМ. Вершы/Ю. Нераток. – Мн.: УП “Тэхнапрынт”, 2003, – 80с.
ISBN 985-464-487-1
Copyright © 2013 by Kamunikat.org
БЕЛАРУСАМПакуль здрабняем на зямным абрусемы маналіт мінулага на друз,не згасне сонейка над Беларуссю!…Але ці ведае яно пра Беларусь?Пакуль рунее жытняя палоска,і пожню сцеражэ саломы стог,нас не пакіне міласэрнасць Боска!…Але ці помніць беларусаў Бог?Пакуль мы даглядаем захад продкаў,пакуль нашчадкаў досвітак глядзім,нас не звязе ў нябыт Харона лодка!…Але ці трэба гэта нам самім?АД БЕЛАРУСАЎБяззорней – лёс, імклівей – час.Той б’е ў званы, той джалам круціць.Чаго вы хочаце ад нас?Ваду навошта каламуціць?Навошта нас цягнуць у яр?Вы хто? Калі ўжо разабрацца –нашчадкі шляхціцаў, баяр,ліцвінаў-вояў і казацтва.А нам што веча, што статут,што дзіды, што мячы, што шаблі.Спрадвеку мучымся мы тут,а зброя наша – плуг ды граблі.Не трэба вабіць барацьбой,і спакушаць не трэба раем!Вы паваюйце між сабой –мы, як заўжды, перачакаем.КПЛІВАЕ ПРЫЗНАННЕЛюблю цябе, народ мой памяркоўны,за твой працоўны сверб і нораў роўны;за тое, што ў сабе, як струк гароху,што цягнеш воз свой ды крадзеш патроху;за тое, што начальства паважаеш,на здзекі і насмешкі не зважаеш;за звычку, што характар твой стварае:каб хатка між людзей, а хлеўчык з краю;за простую, як ношка сена, сутнасць,за тое, што ты супраць тых, хто “супраць”;за тое, што і ў слова, і ў паперкуты верыш, як яны ад тых, хто зверху;за тое, што ты за сябе хітрэйшы –што ты не беларускі, а тутэйшы.ТАЛЕРАНТНАМУТы сёння маеш выгляд млосны:сядзіш пакрыўджаны і злосныі зразумець не можаш сам,за што цябе пакрыўдзіў хам.Ты нарадзіўся не заўчораі ведаеш: бяда – не гора.То лепш бы плечы распрастаўі адхвастаў, каб той не ўстаў.А не – гімнастыка такая:сціскай далонь, калі пустая.За горла ўзяць – не за гужы,бо ён жа – пан, а ты – мужык.Таму ты будзеш ногці грызці,пакуль нарэшце знойдзеш “выйсце”:у клетку шуснеш, быццам трус.А як інакш? – ты ж беларус.ХВАРЭЮПасляпрацоўны цёмны час.Упёрлася ў тралейбус нас,лічы, Мамая войска.Дыхнуўшы ў твар мне тым, што піў,мужык спытаў, як цвік забіў:– Я еду ў бок Лагойска?– У тым напрамку.– З працы прэш?І плацяць трохі ўрэшце рэшт?– А ну іх! Больш чакаем…– А што ж ясі?– Ды штосьці ем…– А ў цэлым як?– Ну як? Жывем.А хто памрэ – хаваем.Відаць, недаспадобы быўяму нудотны мой матыў,i ад жыццёвай прозызноў збiў мяне знянацку ённа свой экстравагантны тон:– А ты чаму цвярозы?Ён па-блазнерску падміргнуўі іранічна працягнуў:– Ну, я з цябе дурэю!І, як перад сабой самім,я апраўдаўся перад ім:– Хварэю я, хварэю… 
