И, кроме того, следует отметить, что если мы рассмотрим высказывания святых, то мы ясно обнаружим, что они не только не выступают против истинных математиков, но и признают [необходимость Математики] в познании будущих событий. Ибо Августин говорит во II книге О христианском учении, что математика «обладает имеющими силу предположениями, не подозрительными и дурными, но правильными и достоверными: как в отношении будущего, так и в отношении прошлого и настоящего» {84}. И Кассиодор согласен с этим, как сказано прежде. И в Послании к Януарию [144] он показывает различными способами, каким образом будущие события могут быть познаны через [познание] небесного. И Василий Великий в Шестодневе равным образом разъясняет это многими способами, и показывает, в связи с этим, что в отдельных случаях [астрономия] предоставляет достовернейшие суждения. И Амвросий в Шестодневе соглашается [с этим], равно как и Исидор в своем труде по астрономии. И святые подтверждают это в толкованиях на слова Евангелия: Вечером вы говорите: будет ведро, потому что небо красно; и поутру: сегодня ненастье, потому что небо багрово (Мф 16, 2–3), и также И будут знамения в Солнце и Луне и т. д. (Лк 21, 25). И у пророка Иоиля: Солнце превратится во тьму и т. д. (Иоил 2, 31). Следовательно, математика не пользуется дурной славой вследствие [ее роли] в познании будущего, каковое она верно предсказывает, хотя изначально святые мало ее использовали [сами] и нечасто рекомендовали применять ее [другим], по причине заблуждений ложной математики, с именем которой схоже [имя] истинной математики, которая, [кроме того], согласна с ней и в отношении кое-каких методов исследования небесного для [познания] будущего, как указывает Августин в книге О христианском учении.

Sed postquam in ecclesia fuit evacuata falsitas magicae mathematicae, venit in usum catholicorum doctorum consideratio mathematicae verae, et duravit usque ad adventum quorundam theologorum, qui philosophiae potestatem et artis magicae fallacias ignoraverunt, et ob hoc eam in lectionibus, praedicationibus et collationibus publicis et privatis damnantes, primo in maximam philosophiae destructionem, deinde in laesionem theologicae maiestatis, et in damna ecclesiae et totius reipublicae fidelium et infidelium conversionis, ut prius pro magna parte ostensum est, et residium postea ostendetur; quia ignorata mathematica, tota philosophiae potestas ignorabitur. Et si veritas philosophiae laedatur, damnum infertur theologiae, cuius est uti potestate philosophiae, non solum absolute, sed prout ordinat ecclesiam, dirigit rempublicam fidelium et iuvat ad infidelium conversionem praedestinatorum et reprobationem praescitorum. Sed non solum errant in hoc quod futurorum cognitionem per mathematicam fiendam imprudenter damnant, sed quia pro parte, quam licet ex sua abhorrent ignorantia, totum reprobant. Quamvis enim in partibus philosophiae sint plurima inutilia et minus bene tacta et aliqua erronea, nihilominus tamen tota philosophia a nullo damnatur, nec debet nec potest. Quapropter cum in mathematicae partibus omnibus aliis a iudicaria omnia utilia proponantur respectu theologiae et ecclesiae ac reipublicae et conversionis infidelium aut reprobationis et totius philosophiae, et nihil reprobatum determinatur etiam in illa parte cui iudicium ascribitur, multa etiam praeter artem iudicandi praeclara de proprietatibus coelestium rerum et secundis stellarum et caeteris rebus huius mundi tanguntur, manifestum est eos omnino errare, qui pro una parte, quam falso damnant, totum residium quod maximas habet utilitates et in nullo habet caluminam ausi sunt reprobare. Et iterum licet pars iudiciaria de humanis rebus esset culpanda, tamen alia pars de naturalibus et coelestibus calumniam fidei non importat.

Перейти на страницу:

Все книги серии Францисканское наследие

Похожие книги