‘Se tu ya deziras kordio, tu mustas meritar ol.’
‘Quale?’ demandis la Hakisto.
‘Helpez Dorothy mortigar la Maligna Sorcerino del Westo,’ respondis la Bestio. ‘Kande la Sorcerino esas mortinta, venez a me, e me lore donos a tu la maxim granda e maxim benigna e maxim amanta kordio en la tota Lando Oz.’
Do la Stana Hakisto koaktesis triste rivenar a sua amiki e parolar a li pri la terorinda Bestio qua lu vidabis. Li omna tre astonesis pri la multa formi quin la granda Sorcisto povas havar, e la Leono dicis,
‘Se lu esas bestio kande me iros vidar lu, me bramos tam laute posible, e tante pavorigos lu, ke lu grantos omno quon me demandos. E se lu esos la bela damo, me pretextos saltar adsur el, e do koaktos el obediar mea impero. E se lu esos la granda Kapo, lu tote submisos su a me; nam me rulos lu cirkum la chambro til ke lu promisas donar a ni ti quin ni deziras. Do kurajeskez, mea amiki, nam omno esos bona.’
Ye la sequanta matino la soldato havanta la verda vango-barbo duktis la Leono al granda Trono-Chambro ed invitis lu enirar koram Oz.
La Leono quik iris tra la pordo, e cirkumregardante vidis astonate ke avan la trono esis Fairo-Globo, tante feroca e brilanta, ke lu apene povis tolerar regardar ol. Lua unesma pensajo esis, ke Oz hazarde ardoreskabis ed brulis; ma, probante proximeskar, la varmego esis tante intensa, ke ol bruletis lua labio-pili, e lu retroreptis tremante a loko plu proxim la pordo.
Lore basa e nelauta voco venis de la Fairo-Globo, e dicis ca vorti:
‘Me esas Oz, la Granda e Terorinda. Qua tu esas, e pro quo tu serchas me?’
E la Leono respondis,
‘Me esas Poltrona Leono, e timas omno. Me venas a vu por pregar, ke vu donez kurajo a me, por ke me advere divenez la Rejo di Bestii, quale homi nomizas me.’
‘Pro quo me devas donar kurajo a tu?’ demandis Oz.
‘Pro ke de omna Sorcisti, vu esas la maxim granda, ed unike havas la povo por grantar mea demando,’ respondis la Leono.
La Fairo-Globo feroce brulis dum longa tempo, e la voco dicis,
“Portez a me pruvo ke la Maligna Sorcerino esas mortinta, e tainstante me donos kurajo a tu. Ma dum ke la Sorcerino vivas, tu mustas restar poltrono.’
La Leono iraceskis pro ta dicajo, ma povis dicar nula repliko, e dum ke lu taceme stacis regardante la Fairo-Globo, ol divenis tante furioze varmega ke il turnis su ed hastis ek la chambro. Lu joyis trovar sua amiki vartanta lu, e dicis a li pri sua terorinda interviuvo kun la Sorcisto.
‘Quon ni nun facez?’ triste demandis Dorothy.
‘Esas nur un ago posibla,’ replikis la Leono, ‘ed ol esas irar a la Lando dil Winkii, serchez la Maligna Sorcerino, e destruktez el.’
‘Ma se ni ne povas?’ dicis la puerino.
‘Do me nultempe havos kurajo,’ deklaris la Leono.
‘E me nultempe havos cerebro,’ anke dicis la Terorigilo.
‘E me nultempe havos kordio,’ dicis la Stana Hakisto.
‘E me nultempe vidos Onklino Em ed Onklulo Henry,’ dicis Dorothy ploreskante.
‘Suciez to!’ kriis la verda yunino; ‘la lakrimi falos adsur vua verda silka robo e makulizos ol.’
Do Dorothy sikigis sua okuli e dicis,
‘Me supozas, ke ni mustas esforcar lo; ma me es certa, ke me ne deziras mortigar irgu, mem por itere vidar Onklino Em.’
‘Me iros kun tu; ma me esas tro poltrona por mortigar la Sorcerino,’ dicis la Leono.
‘Me anke iros,’ deklaris la Terorigilo; ‘ma me ne multe helpos tu, pro ke me esas tala folo.’
‘Me ne havas sat multa kordio mem por nocar Sorcerino,’ komentis la Stana Hakisto; ‘ma se vi iros, me certe iros kun vi.’
Do li decidis komencar lia voyajo ye la sequanta matino, e la Hakisto akutigis sua hakilo per verd akutigpetro ed igis ke sua omna junti esez bone oleizita. La Terorigilo burizis su per fresha palii e Dorothy piktis nova farbo en lua okuli, por ke lu plu bone videz. La verda yunino, qua esis tre benigna a li, plenigis la korbo di Dorothy per bona manjaji, e fixigis klosheto cirkum la kolo di Toto per verda rubando.
Li akushis su tre frue e dormis profunde til jornesko, kande li vekigesis da krio di verda hanulo habitanta en la dopa korto dil palaco, e da la kuklado di hanino qua ovifabis verda ovo.
La Sorcisto de Oz, Chapitro 12, unesma parto
Chapitro 12
La Serchado por la Maligna Sorcerino
La soldato havanta la verda vango-barbo duktis li tra la stradi dil Smeralda Urbo til ke li atingis la chambro ube habitis la Gardisto dil Pordegi. Ta oficiro apertis lia orel-binokli per klefo por retropozar oli aden sua granda buxo, e pose il polite apertis la pordego por nia amiki.
‘Qua voyo iras al Maligna Sorcerino del Westo?’ demandis Dorothy.
‘Esas nula voyo,’ respondis la Gardisto dil Pordegi; ‘nulu deziras irar tasinse.’
‘Quale, do, ni trovos el?’ questionis la puerino.
‘To esos facila,’ respondis la viro; ‘nam kande el saveskas ke vi esas en la Lando dil Winkii, el trovos vi, e sklavigos vi omna.’
‘Forsan no,’ dicis la Terorigilo, ‘nam ni intencas destruktar el.’
