Dar Wiatr wyciągnął przed siebie ręce zwracając się do całej Ziemi, wiedział bowiem, że patrzą na niego miliardy oczu. Skinął głową i zniknął. Tam, w pustyni Arizony, wstrząsnął ziemią grzmiący huk — to wzbijała się w niebo kolejna rakieta obciążona odpowiednim ładunkiem. Tu zaś wszyscy obecni powstali wznosząc w górę ręce na znak, że całkowicie zgadzają się z mówcą.
Przewodniczący Rady zwrócił się do Evdy Nal.
— Mam nadzieję, że nasz gość z Instytutu Psychologii powie nam, co sądzi o strukturze psychiki ludzkiej?
Evda Nal po raz drugi stanęła na trybunie.
— Psychika ludzka nie wytrzymuje długotrwałych i wielokrotnych podniet. Nasi dalecy przodkowie omal nie zgubili ludzkości, nie liczyli się bowiem z tym, że człowiek musi często odpoczywać. My zaś przesadzaliśmy w swych obawach o psychikę; nie rozumieliśmy, że podstawowym warunkiem wypoczynku jest praca. Konieczna jest nie tylko ciągła zmiana rodzaju zajęć, ale i regularne przerywanie pracy. Można by powiedzieć, że szczęście polega na ciągłym przeplataniu się pracy i wypoczynku, trudności i przyjemności. Długowieczność człowieka pozwoliła na przekroczenie granicy jego świata, na stopniowe opanowywanie kosmosu. Walka o nowe — to istota prawdziwego szczęścia. Wyprawa na Achernar da ludzkości więcej niż dwie pozostałe wyprawy, ponieważ planety zielonego słońca wzbogacą nasz świat uczuć, gdy badania zjawisk fizycznych kosmosu, mimo ich niewątpliwie wielkiego znaczenia, rozszerzą jedynie zakres naszej wiedzy. Mając na względzie szczęście człowieka, Instytut Badań Smutku i Radości najprawdopodobniej uważałby wyprawę na Achernar za ważniejszą, skoro jednak można zrealizować trzy wyprawy, tym lepiej.
Sala nagrodziła Evdę Nal lawiną zielonych światełek.
Głos zabrał Grom Orm.
— Biorący udział w dyskusji wypowiedzieli dużo cennych uwag, które pomogą Radzie powziąć decyzję. Prosimy ludzkość o redukcję swych potrzeb w ciągu czterechsetnego dziewiątego roku ery Pierścienia. Dar Wiatr nie wspomniał o tym, że historycy odkryli złotego konia z Epoki Rozbicia Świata. Te setki ton czystego złota można przeznaczyć na produkcję anamezonu potrzebnego do lotu. Po raz pierwszy w historii Ziemi wyślemy wyprawy do trzech systemów gwiezdnych jednocześnie i po raz pierwszy dokonamy próby osiągnięcia światów odległych o siedemdziesiąt lat świetlnych.
Przewodniczący zamknął konferencję prosząc o pozostanie jedynie członków Rady. Chodziło o szybkie sporządzenie kwestionariuszów do Rady Ekonomiki, a także do Akademii Stochastyki i Badania Przyszłości w celu wyjaśnienia możliwych przypadków w drodze na daleki Achernar.
Zmęczona Czara ruszyła za Evdą dziwiąc się, że blade policzki sławnego psychiatry były świeże jak zazwyczaj. Dziewczyna chciała jak najprędzej być sama, żeby przemyśleć w spokoju sprawę Mvena Masa. Dzień dzisiejszy był wspaniały. Wprawdzie Mvena nie uwieńczono jako bohatera, czego w głębi serca się spodziewała. Zakazano mu na długo, może na zawsze, udziału w wielkich i doniosłych pracach… Ale przecież zostawili go w społeczeństwie… Czyż nie mają oboje przed sobą szeroko otwartej drogi badań, pracy, miłości!
Evda Nal skłoniła Czarę, aby wstąpiła z nią do Domu Żywienia. Wybrane potrawy zamawiało się przez megafon. Zaledwie usiadły przy owalnym, dwuosobowym stole, gdy z jego luku, mieszczącego się pośrodku, wysunęły się zamówione dania. Evda Nal podała towarzyszce puchar napełniony orzeźwiającym napojem „Lio”, sama wypiła z przyjemnością szklankę zimnej wody. Z jedzenia zamówiła sobie jedynie zapiekankę z kasztanów, orzechy i banany z bitą śmietaną. Czara zjadła jakąś potrawę przyrządzoną z tartego mięsa raptów — ptaków, które zastąpiły kury i dziczyznę w gospodarce kuchennej, i pożegnała się z przyjaciółką. Evda Nal patrzyła na nią podziwiając jej wytworność, niezwykłą nawet w epoce Pierścienia, gdy lekko zbiegała ze schodów między posągami z czarnego metalu i dziwacznie powyginanymi podstawami latarń.
Wstrzymując oddech Erg Noor śledził poczynania doświadczonych laborantów. Ogromna ilość przyrządów przypominała sterownię w statku kosmicznym, ale przestronna sala o szerokich, niebieskawych oknach przeczyła temu.
Pośrodku pokoju, na metalowym stole stała komora z grubych płyt rufolucytowych — materiału przepuszczającego promienie podczerwone jak i światło widzialne. Rury i przewody gęsto oplatały brązową emalię pojemnika wodnego, w którym więziono dwie czarne meduzy z planety gwiazdy żelaznej.
Eon Tal, z ręką ciągle jeszcze bezwładnie zwisającą, z daleka spoglądał na bęben automatycznego rejestratora. Na czole biologa perliły się kropelki potu.
Erg Noor zwilżył językiem wyschnięte wargi.
— Po pięciu latach podróży pozostał tam chyba jedynie proch — odezwał się ochrypłym głosem astronauta.
— Byłoby to dla nas ogromne nieszczęście — odparł biolog. — Chcąc określić charakter urazu, będziemy zmuszeni szukać po omacku i to może przez wiele lat.
— Pan nadal przypuszcza, że meduzy i krzyż uśmiercają zdobycz w sposób identyczny?
