Дык вось... Выпрабаваньне прыдуманае, і гульцам застаецца чакаць, пакуль адпаведныя людзі на прадпрыемстве не ўвасобяць ход у жыцьцё. Фігура, ну, ты разумееш, чалавек, ён ставіцца ў вадпаведныя ўмовы, і там ужо ад фігу... блін, чалавека залежыць, як ён адрэагуе. Моцны, з пачуцьцём годнасьці адразу звольніўся б, я так мяркую. Іншыя... Так-так-так, ты правільна ўсё зразумеў. Што адбываецца далей. О, гэта проста сюжэт. Ля адмысловых экранаў у сутарэньнях прадпрыемства сядзіць сацыяльны чалавечак, я чула пра яго, заіка, алкаш, цалкам апушчаны, карацей, чмо сабачае. Ён усё назірае, бо ягоная апаратура дазваляе бачыць кожны куточак гэтага твайго блядзкага прадпрыемства. Потым заіку прывозяць да Радзівіла. І заіка распавядае. Так ён двух словаў вымавіць нармальна ня можа, а налье яму Радзівіл, божанька, напоіць яго каньякамі, накорміць мясам — і заіка ператвараецца ў гэтага, як яго, Златавуста. Мне Юра распавядаў, ён чуў аднойчы... Заіка распавядае як гэты, акцёр сапраўдны, чцец, блін, дэкляматар. А Радзівіл слухае, зьвяругу сваю чэша, усьміхаецца, і заіку ўсё падлівае, а той з кожным кілішкам усё цьверазейшы, усё красамоўнейшы. Вось так... А Марлокін... Ён раней быў партнэрам Радзівіла, але потым улез у пазыкі, апусьціўся, забухаў, і Радзівіл зрабіў яго дырэктарам прадпрыемства. Так Марлокін Радзівілу пазыкі адпрацоўвае. Марлокін бухарык страшны, але заіка — ён пасьля гэтае справы праясняецца, а Марлокін наадварот — проста куча нудоты. Не, ня ведаю я, ня ведаю, хто там у іх выйграе, гэты... ці Радзівіл. Але чыя ты фігура...
— Радзівіла,— прашаптаў Стах.
— Так,— адказала Тая зьдзіўлена.— Я адмыслова даведалася. А адкуль...
— Гэта фантастыка. Гэта п'яное трызьненьне. Як ты магла выдумаць такое.. Казкі трэба ўмець выдумляць. Скажы, скажы зараз жа, што гэта ўсё выдумка. Трызьненьне, хлусьня, жарт!
— Жарт, жарт,— лёгка пагадзілася Тая.— Натуральна, жарт. А ты што, паверыў? Гэта ж кім трэба быць, каб паверыць у такую лабуду. Не, ты й праўда ідыёт. Казачкі любіш, так, маленькі? Фільмаў нагледзеўся? Кніжак начытаўся? Ды што ты за чалавек? Ну ды засядзелася я ў цябе. Пайду. Спаць пайду...
Яна вельмі шчыра пазяхнула. Яе вусны, зубы, альвеолы, нёба, гартань, язык — усё, што брала ўдзел у стварэньні гэтага настолькі пачварнага аповеду — разам утаропіліся на Стаха, непрыкметна ківаючы. Хлусьня, выдумка, п'яное трызьненьне, ня слухай.
— Ты зноў нічога не зразумеў,— яна мэханічна пагладзіла ягоныя валасы.— Я ведаю, ты ня сволач, і гэта галоўнае. Жыві, дурань, адзін зь мільёнаў такіх жа дурняў. Нічога ня хочаш мне сказаць? Ё-маё, як спаць хочацца... Ну, бывай. Э-э, рукі прэч. Прэч рукі. Я буду спаць у сябе. Пусьці. Вось так. Спадзяюся, больш цябе ня ўбачу.
Растаяла. А імбрык электрычны пакінь сабе. А пра мяне забудзь. Ні я табе ня трэба, і ні ты мне. Заснуць ня можаш? Ёсьць
Лічылка для дзяцей. І ты засьнеш. І не прачнешся тым, кім быў раней
Ніколі. Добра будзе ўсё. Лічылка.
Гулялі ў гульню два масье усю ноч
Слухай, слухай, не перапыняй.
Гулялі ўсю ноч не шкадуючы воч.
Слухай, слухай, не перапыняй.
З імпэтам гулялі ўсю ноч спадары
Слухай, слухай, не перапыняй.
І рукі дражалі ат етай ігры.
Слухай, слухай, не перапыняй.
Фігуры кахаліся, дрыхлі, пілі
Слухай, слухай, не перапыняй.
З гульнёвага поля сыйсьці не маглі.
Слухай, слухай, не перапыняй.
Фігуры стаялі, фігуры ішлі
Слухай, слухай, не перапыняй.
Фігуры на дошцы спакой бераглі.
Слухай, слухай, не перапыняй.
За вокнамі людзі ішлі працаваць
Слухай, слухай, не перапыняй.
І сілу краіны сваёй мацаваць
Слухай, слухай, не перапыняй.
Іх былі мільёны, мільярды і цьмы
І цешыўся кожны, што ён асцярожны,
што ён паслухмяны, а значыт, вазможна,
пазьбегне сумы і турмы.
Паснулі гульцы па-над дошкай пярэстай
Слухай, слухай, не перапыняй.
Цікаўнае сонца гуляе па крэслах
Слухай, слухай, не перапыняй.
І пішуць у кніжках спалохана людзі:
„Дык як жа цяпер мы?
І што з намі будзе?”
Слухай.
