– Ман куою шоир куо?! Агар афтае як рубо ё азале эод шавад, худро хушбахт меисобам.
– Бародаратон баробари дидани Санги Арс фар-фар шеър бофтааст. Шумо ам як кшиш намекунед? – бозори гапро тез кард робалад ва андалеби Исфара аз оанги савол пай бурд, ки амсафарон удрати шоирии ро санидан мехоанд. Дар олати ноинор монд – агар сатре нагяд, беунар меисобанду агар шеъри хароб пешниод кунад, эътиод ва этиромашон мекоад. Яъне вай мабур аст, лоаал як байти хотирмон бадоатан эдо кунад.
Бо чунин андешао гирди айкалсанги нотарошидаро оиста-оиста давр гашту дар ар да адам лангида, чор мисраъ тавлид намуд:
Рубо аз ониби амагон бо мамнуният пазируфта шуд, аммо шодии Абдулмаид аз дигарон бештар буд:
– Маълум мешавад, ки фар-фар шеър гуфтан барои ду бародар хислати модарзод будааст. Ин унарро, эй Амади Исфаранг, то метавон, сайал де!
Маслиат бо арзи миннатдор абул гардид. Вале он лаза ар ду ам намедонистанд, ки муддати мадиде нагузашта, бо усули фар-фар боз як рубо эод мешавад. Ва аз ама аибаш, ба ямо рафтани тшаи сафар баонае барои эодкор мегардад.
Тасодуфи ногувор чунин ба вуъ пайваст: амсафарон аз Санги Арс тарафи офтоббаро аракатро идома дода, арибиои нисфирз ба шаршараи Шаввот расиданд. Азбаски аво гарм буд, ама куртаю шалвор бадар карда, худро ба об заданд. Амад низ амранги амоат буд, вале аз оббоз дида, бештар тамошо мекард. Чунки ин гуна шаршараи нестандараонро дар умраш бори аввал медид: оби нилгун аз рои мобайни ду тахтасанги бузург чакра-чакра заида, ришта-ришта чун бирешими афтранг поён мешорид ва дар замин бо сабзаи тару зираю пудина амош гашта, ба тану бадан кайфияте мебахшид нотакрор!
Оббозию дилхуш аз меъёр бештар тл кашиду вате ама хаставу шалпар ва ташнаву гурусна аз оби ширгарми шаршараавз худро берун кашиданд, дуд аз димоашон баромад: шаоли баднафсе пойгоро хилват ёфта, ама нону гшти дар клбор бударо тамоман хрдаю бурда буд…
– Омад ба сарам он ч метарсидам! – даст ба пешон зад робалад. – Мо, ворухио, тоат мекунем, лекин… мемони мо…
ама узромез Амадро нигаристанду Абдулмаид кшид, то вазъияти ногуворро шоирона бартараф созад:
– Аз беэтиёт тшаи роро аз даст додем… Бе баргу наво дигар ба ое рафта наметавонем. Маро бубахш, эй мемони азиз, ки мабурем бо шиками гурусна рои дарози душворгузарро тай карда, ба Ворух баргардем.
амсафарон гунакорона чашм ба замин дхта, аз мемон авоби сард, атто пичингу кинояи талхро интизор мекашиданд. Вале бо шеъри фарфар авоб мухтасар кард:
Шеъри равон ба дили шикастаи дстон марам гашту бо хотири осуда поён хамида, вати говгум ба деа расиданд. Дар хонаи Зарифи Доно шикамсер хрок хрда, сипас манзил ба манзил пароканда шуданд, то табъи дил дам гирифта, барои саёати фардо омода шаванд.
* * *
Рзи дигар Абдулмаид пагоии барват ба бстонсаройи амакбузурги Нигина омад, то аз оли мемон хабар гирифта, самти хатсайрро муайян созад. Амадро болои тахтакати сани авл машули мутолиа дарёфт ва бо як назора фамид, ки шоир ягон зарра осори хастаг надорад.
– Имрз ба ду ои тамошобоб рафтан, – гуфт баъди саломуалейк ва олпурсии урф. – Якумаш Гавораи заррин дар мавзеи Ке, дуюмаш Сиякл дар мавзеи Пули Офтобрй. Ин дарао дар ду самти муобил доман пан карда, яке аз дигаре зеботаранд.
Абдулмаид лазае тавауф намуда, бо масади фамидани таъсири суханояш синчакорона ба чераи мемон нигарист. Дид, ки чароаки чашмони ба адри дилхо шълавар нашудааст, таърифу тавсиф як парда баландтар бардошт:
– Рости гап, дили ман кашоли Сиёкл, ки аиатан ам як гшаи бииштро мемонад. Агар озир аспсавор ба ро бароем, то уруби офтоб ба соили кл мерасем, ки дар мобайни арчаои сабзу хуррам ойгир асту обаш аз оби бетарин чашма ду карат ширину авояш аз авои тозаи Ворух ду баробар поктар аст…
Амад китобро пшида, ба куни кат гузошту риши навдамидаи манаашро бо нги ангушт ламскунон гуфт:
– Бовар кунед, ако, дили ман ам кашоли тамошои Сиякл. Лекин афсс, ки рафта наметавонам…
– Чаро?! Дина ис кардам, ки поят андаке мелангад…
– Амакам Усто Мулло азми бозгашт ба Исфара доранд. Мегянд, ки мемон то се рз азизу мукаррам аст.
– Мо мегем, ки мемонро омадан ба иродат асту рафтан ба иозат…
– Дар ама о чунин мегянд, ако. Лекин, бовар кунед, ман бе изни Амакмуллои худ атто нафас намекашам!
– Офарин, шоир! Гапе, ки гуфт, басо пурувват асту муокима напазирад. Бо вууди ин, агар хо, худи озир аз Усто Мулло рухсат мепурсам, ки се рз мемони ман бош…
– Ташаккур, акои Абдулмаид. Лекин рафтан зарур. Гуфта будам-ку: дар Самаранд маро Шаобиддин интизор. Ва падарони мо мегянд, ки «интизор бадтар аз онкан…»
– Ин гапатро низ бебас абул мекунам. Фаат, илтимос, бегила раву боз биё.
