ар гое меой, хуш меой! Соибдилони Ворух амеша андалеби Исфараро бо дили гарм ва рухи во интизоранд…
– Албатта меоям, ако! Бовар кунед, аз тамошои раси ширини кафтараки навболи Ворух мот гаштаму аз тамошои ку дараи андалебнавози Ворух мабут шудам. Ин деаи баланд дар баландии дилу дидаи ман маъвои абад ёфт. Зеро суби Ворух бо усну таровати нотакрораш мер болои мер меангезаду шабои матоб ва осмони пурситора ин гулшанкадаро онафрз мегардонад. Се рзе, ки дар ин аннатмакон будам, гули дили ман амчу дили гули бехазони Ворух тозаю озода ва муаттару арувон шуд. Акнун бо шаву иломи дучанд раскунон ба сайали аон меравам ва ар о бошам, Ворухро ба сад забон тасин мегям. Бовар кунед, то он дар бадан дорам, бо иши Ворух мезиям:
Нигина, ки афтмоа таваллуд шуда буд, дар пансолаг ба хондан шоиста гашт. Рзи чаоршанбеи аввали мои шаъбон Бимастура дасти духтар гирифта ва дафтару давот бардошта, нозукниоли хеш ба пеши Биб Заро бурд ва салому олпурс карду афзуд:
– Эй бибии муътабар, фарзанди азиз ба парвариш ва тарбияи шумо овардам.
Биб Заро дасти Нигина аз дасти модар ба дасти худ гирифту сарашро сила карда, бо лани навозиш гуфт:
– Кори хуб кард, духтарам. Аз амин лаза Нигина маро амчу фарзанд шуд. Аз чашмаш маълум, ки зираку ушёр аст. Агар обилу гапдаро шавад, ба осон хондану навиштанро ёд мегирад.
Нигина дасташро оиста рао карда, адаме афо гузошту бо сари хам ва гардани ка урунгид:
– Гапдаро намешам ман…
Модар лаб газиду муаллимаро заваш омад ва хам шуда, пешонаи кдакро бсид:
– Офарин, они биб, ки хатои маро исло кард! Майлаш, гапдаро нашав, аммо панду насиати маро бодиат гш кун. Хуб?
– Хуб шудааст, бибиун! – нидо кард бо чашмони шарарбор Нигина ва сйи модар панаи падруд афшонда, аз афои муаллима ба мактабхона даромад.
Аз байн як мо гузашт. Боре Бимастура барои куртадзон ба дкони чевар расипор шуду назди дарвозаи бозор якчанд духтарчаро машули сангчабоз дид. Бачагияш ёд омаду лазае истода, хаёломез он с нигарист ва… Нигинаро шинохт, ки тамоми ушу ёдаш ба боз банд буду афт сангчаро ба пушти даст ниода ва чолокона боло аво дода, моирона бо кафи даст дошта мегирифту имкон намедод, ки ягонтоаш ба замин афтад.
Куртаю чевар фаромш гашту ба пеши духтаракон омад. Вале Нигина бехабар аз модар санги чилтоа мебозид. Сурфаи ошноро шунида, як ад париду барвор аз ой аид ва гунакорона сар хам карда, барои шунидани маломат рост истод.
– Эй уни модар, чува аз дарсхуна гурехта, бо духтарчаои бегуна боз мекун?
– Аз дарс гурехтаг не ман. Маълима авоб додаг.
– Чува авоб дод?
– Дар таги коса ягон нимкоса ай. Кан пеш даро, ба мактабхуна равем.
Аз нали бибиотун маълум шуд, ки як афта боз рафтори Нигина дигаргуна шудааст.
– Духтаратон саба омхтан намехоад, – лаб ба шикоят кушод омзгор. –Дилу бедилон ним соат мешинаду сабаро нисфу нима урува карда, бо ар баона авоб мепурсад. Имрз гуфт, ки «сахт дард мекунад сарам, авоб диед…»
– Эй уни модар, чува дур гуфт?
– Дуру нагуфтиям ман. Ба Худо асам, ки аз арруза «алиф, бе, те, се» гуфтан ба дард дарумад сарам.
– Ин хел бошад, чува пеши ман нарафтию бо кудако машули боз шуд?
– Боз кунам агар, дард намекунад сарам. Торафт зиёд мешад шаву авасам…
Модар бо таауб ба муаллима нигаристу вай бо таайюр ба Нигина. Зеро аз тарзи суханронии кдак пай бурд, ки Худованд вайро на барои илмомз, балки барои бозию шод офаридааст. Ёдаш омад рйдоди дирза: дар таъзия узур доштанаш зарур шуду чун амеша ба ар толиба вазифаи мушаххас супорида, хотирамъ рафт. Баъди соате баргашту хун ба сараш зад – синфхона ба бозор табдил ёфта буд! Чор толиба лаваи арфнависиро мисли таблаку доира «менавохтанд»-у чори дигар кафкб мекарданду Нигина амрои духтараке арушт мерафт. Тапурс нишон дод, ки ташаббускори «дарси рас» Нигина будаасту дигар духтарон ба як пуф маътал…
Биб Заро албатта, амаро гшмол доду хост Нигинаи питирросиро сахтакак танбе диад. Вале ин мамадоно бо лутфи ширини кдакона «го хондану навиштан-го бозию расидан табъи дили мо» гуфту деги азаби муаллима аз ш монд…
Биб Заро хост ин рйдоду гапои соядори Нигина ва хулосаи худро рйирост ба Бимастура ифшо намояд, вале Нигина пешдаст кард:
– Зи нашавед, бибиун. Рае, ки маро пеши чашм асту мебинам дар хоб ар шаб – дигар аст, аз пали мактабхона мегузарад…
– Вай ч хел ра будааст?!
– Агар пурсанд мегуям ба додоям…
Абдулсайид нали амсарашро бодиат шунид ва Нигинаро пеши худ хонду бо табассуми мале пурсид:
– Рост аст, ки ар шаб як хоби алат мебин?
– амин хел, додоун. Як шаб мебинам, ки доира дар дастам, шаби дигар мекунам танбурнавоз, сеюм шаб мерасаму мечархам…
Модар аз айрат чашм калон кушоду беол ба девор такя зад. Вале олати падар тайир наёфт:
– Дар бедор ч?
– Рубобу аабрудро бинам агар, гум мезанад дилам…
