– Ин хел бошад, имсол амаро ба Ворух даъват кунед, – сидан пешниод кард дехудо, ки бо табассум пазируфта шуд. Абдулмаиди шоир, ки кайо боз суоле дар нки забон дошт, зуд аз фурсати мувофи истифода бурд.

– Эй Шайхи бузургвор, мо медонем, ки шуморо Шайх Бурони илич мегянд, аммо намедонем, ки чаро лааб ба турк мегянд?

– Ба «илич» шудани лааби ман ана ин авони чорпал сабабгор, – Мирмаликро ба ангушт нишон дод Шайх Бурониддин. – окими арохон дар Хуанд мусобиаи гштингир ташкил карду онро набарди палавонои тоику турк номид. Аз ар ду тараф да нафар ба майдон бароварда, худаш сардовар шуд. ияни палавонам Мирмалики шонздасола, ки аз хама авонтарин буд, ду арохониро ба пушт хобонда, тфаи сазовор гирифт. Дигар амроонаш низ бо чусту чалок оли арифонро танг карданд. амин хел буд, иянам?

– Оре, аминхелак буд, таоон! – дарол авоб гардонд Мирмалик аз ой нимхез шуда.

– Ба оят шину, шери тао, давомашро худат гй.

– Ба чашм! – гуфт Мирмалик сари итоат хам карда. – Мо н турки фил боина ба замин чалпак када, ба алаба пурра бовар доштем. Лекин… аз ама охир турке мисли харсанги носуфта ба майдон баромаду алабаи мо пасаймиш рафт. арчанд маддакои шерафкани мо ба рами ин филуссаи бадайбат увват каданд, мурод осил нашуд. Ин барзанг ама ёрони маро чалама чат аз по алтонда, аспи маст барин шиа кашид: «Тожик борм?»

ис кардам, ама маро менигаранд, ки аллакай насибаи худро гирифта, атори тамошобино иму им мешиштам. Барзанг хар барин наъра заду маро раги орият унбид ва аз таоям иозат хостам. Даст ба дуо бардошта, гуфтанд: «Бархез, иянам, далер бош, димор аз говзр барор!»

уссаву аду омати барзанг якуним баробари ман буд ва чун наздаш расидам, назарногирона хандиду бо писханд гуфт: «Эй миринд, аз ман наметарс?!» Дар авоб гуфтам: «Аз кундаи мунда фаат гунишк метасад!» ама лаб ба тасин кушоданду барзанг баланд наъра зад: « Эй кдак, гурез, ки мудд!»

Аз ууми нахустин фамидам, ки ин барзангия бо зру талош малуб кардан номумкин! Фаат ба чобукию илат олибият метавон ба даст овард. Гирумон ва пайкори беназири Рустами достон пеши назар оварда, камараша сахт тофта, ини чапалат пойи росташа боло бардошта, ба тахтапушт афтондам. Бо тамоми увват дасту пой заду аз хашму азаб сурху сафеду сиё шуд ва раги гарданаш чуст бархост. Бори дигар сахт тапондам. Аз новаки бинии ароботур хуни сия ба замин рехту дигар ёз-ёз накада, сари таслим фуруд овад…

Чун сухани Мирмалик ба нутаи таммат расид, шунавандао ои сабук кашида, ро офарин хонданду Шайх Бурониддин риштаи муколама тарафи худ кашид:

– окими арохон ноило дасти иянпалавони маро бо нишони олибият боло бардошту аз таърифу тавсиф сарашро ба осмон расонд, садрнишин кард ва дар фуроварди суханаш ба турк гуфт: «Ту дигар Мирмалик нест. Темирмалик ту, эй оанбозу!»

Ин гап ба дилам сахт расиду лума партофтам: «Эй оким, турктоз бас аст!». Аз шиддати азаб ларзида, пурсид: «Эй Шайх, ч муддао дор?». Гуфтам: «ияни маро Темирмалик нагй, то туркон решапайванди худ наисобанд» Хандиду гуфт: «Хуандиён ширинзабон ва шакаргуфторанд, аммо ту чаро арразабон ва талхгуфтор мекун?! Ба урмати Шайх буданат аз гуноат гузаштам, эй илич!»

Тамом – вассалом: гапи оким гап шуду аз ин рз эътиборан ман – илич, иянам Темурмалик!»

– Як саволи алат дорам, – диати амаро ба худ алб кард осими аднавча. – Агар иозат бошад, пурсам…

Дехудо бо ишораи сар рухсат доду осим ба амсоли худ муроиат кард:

– Эй Мирмалик, росташро гй, ки ар дуи шумо ияну таои аи ё албак?

– Таои мерубонам акои буваонам, ар дуяшон фарзанди як падару модар!

– Оре, модари Мирмалик, ки Мосимо ном дорад, амшираи онии ман аст, – посухи иянро мукаммал гардонд тао. – Ин номи мерос. Аслан, исми шарифи духтари Шо Исмоили Сомон аст, ки вай волидаи модаркалони бобои мо – домоди амири кабир буд!

Он айём амирони бузурги сомон дар пайравии шоони сосон рафтор карда, агар аз хидмати сарвару саркардаю волиёни хеш дар маало мамнун бошанд, амчун нишони адршинос духтар ё набераи худро ба он умоюнбахт номзад мекарданд. адди бузурги мо Абдуллопалавони Хуанд аз тоифаи чунин сарварони некахтар буду солиёни зиёд сипабуди содии лашкари сомониён. Оибат бахт ба ряш хандид ва бо лутфи Исмоилшо бо набераи соибамоли хонадор шуд, сипасолори лашкари Хуанд таъйин гардид, бо исми Мирабдулло ба сулолаи Амирони Кабир пайваст. Писари аллакай амирзода исоб меёфт ва бинобар ин номи муборакашро Мироил ниоданд, ки адди бузурги Миррамат-падари Мирмалик асту хоари Мироил – Гулсимо момокалони ман…

– Агар шафшаи3 шаараи шумо ба сомониён пайваст бошад, мо имрз хушбахттарин инсонем, ки мизбони чунин мемонем! – каф ба ам зада, дехудо бо нишоти афзун хитоб кард: – Эй мардум, чаро карахт нишастаед?!

– ама чашм дар рои оангаранд, – хулосаи худро бо овози баланд изор кард Сабзал. – Ина, хандон-хандон меояд.

амиди оангар ду лаб пур аз ханда дар остонаи дарвоза лазае арор истода, форидилу шодбар нидо кард:

Перейти на страницу:

Похожие книги