– Эй мардум, шодиёна диед! Писаракам сиат шуд! Нону шир хрд, бо гши худ шунидам, ки «додо» гуфт. Дастатон дардро набинад, Шайхбобо! – марди таамтан ва авибозу тозон пеш омаду мисли кдак худро пеши пойи Шайх партофт ва аз мази дилу он гуфт. – Аз ин баъд ману фарзандам муриди алабаргши шумо, Пирам!
Атрофиён оангари мабуби худро шодишарик гашта, бо оанги дастбс ба Шайхбобои Хуанд изори сипосу итоат намуданд.
Шайх Бурониддин бе ягон халалу озор гуле пур аз авои тозаю форам даркашида, шукри Парвардгор ба о оварду оангарро сари по хезонд ва лаб ба насиат кушод:
– Ба ту мегям, эй шогирди Кова, ва бигзор дигарон ам бишнаванд: панди Бал Синоро амеша дар ёд доред ва амеша тадбир аз он кас пурсед, ки дини пок, муаббати некон ва дониши тамом дошта бошад.
амиди оангар, ки дигар парокандааволу ошуфтакор набуд, ба фазилату даиназарии Пири мъизнамо бори дигар ойил шуду черааш аз нури ихлос боз ам равшантар гашт ва бо лафзи содаю самим гуфт:
– Ба шодиёнаи сиат шудани Неъмат рафтем ба авлии ман! Бо як пиёла чою як бурда нони камбаал ва ар буду бозёфте, ки дар хона бошад, амаро зиёфат мекунам.
– Ба манзили ту албатта меравем, аммо баъди комилан шифо ёфтани Неъмат. оло бошад, ба шодиёнаи паёми хуши ту чанд армуони табаррукро ба соибонаш месупорем.
Сабзал бо ишораи Шайх Бурониддин аз клбор се тасбеи араборанги чби сандал бароварду ба дасти Иброимхоа, Амадсайид ва Абдулсайид якто дод.
– азрати Шайх Маслиатдин ба ар кадоми шумо як тасбеи табаррук бахшиданд ва гуфтанд, ки замоне зикри он Ягона дона-дона ба риштаи тасбе меоваред, амвора аъмоли неку бади хеш холисона ба риштаи талил биёваред.
азрати умоюн ба наберахондаи худ Нигина бинти Абдулсайид низ армуони алоида эдо карданд – девони Мааст! Бигед, ки биёяд ва адяи гаронбао худаш бигирад.
Сабзал то омадани Нигина ба озирин маълум намуд, ки Мирмалики хушалам бо маслиати устод ва Пири ранамои худ шеърои Маастиро дар оази соф бо хати равон хаттот кардааст, то хондану аз бар карданаш осону гуворо шавад.
– Пирам Подшомарди Вал гуфтанд, ки олиё Нигина кабутари парвара асту барояш изои хуби р фароам овардан вазифаи онии мост – сухан бар сухан афзуд Шайхбурон. – Мо дадорем, ар ч имрз дилхои ст, муайё созем, гирди сараш парвона бошем, то тавонем бетар парварему боли паридан биёмзем, то баландпарвозу аоннамо шавад.
Нигина дар тан либоси сап-сафед кафтарвор парида, назди кати соябондор омаду сабук таъзим намуда, бо лани ширин «Ассалом!» гуфт ва чашм аз рйи падар наканда, ором истод. Шайх Бурониддин суханои аблан садододаро содаю фамо ба духтарчаи гулр такрор карду баъде ки Мирмалик китобро супорид, насиатомез гуфт:
– Аввал хату савод меомз, эй парвара. Сон шеърои Маастиро аз бар мекун. Шеъри бисёр дон, духтари доно мешав. Хуб?
– Хуб шудааст, бобоун! Рамат ба Шумо, Бобоуни Хуанд!
Очауни Хуанд ам туфа карданд дафтару алам. Гуфтанд, ки худашун муаддиба мешаванду ар руз меомзанд як сабаи нав. Боз гуфтанд, ки ёд медианд ба ман – танбур навохтан! Шудам хеле хурсанд. Ваъда додам, ки мешавам шогирди наз…
– Офарин, они бобо! Бовар дорам, ки ба ваъдаат вафо мекун.
– Албатта, бобоун. Шумо ам вафо кунед ба ваъдаи худ.
– Кадом ваъда?
– Очауни Хуандиям гуфтанд, ки хаста шудаеду дам гиред, бобоун.
– Хуб, они бобо. озир амрои бузургони Ворух ба гулбои лаби дарё меравем.
– Хайр, бобоун, этиёт кунед худатуна. Аз мо нашавед парешун, худам чойрезаки очауни Хуанд мешам…
Нигина даумин навбаори умри худро дар шари Хуанд истибол гирифт. Ваю амакдухтаронаш Назокату Назорат ва модарашон Бибисолеаро Амадсайид барои сайру тамошои иди Наврз оварда буду дар авлии калони Шайх Бурониддин мезистанд. Чолу кампир, ки ар сол баробари сар шудани хунук аз кистони аратун ба шари офтоб кчида, амалои муваатан мавуфгузоштаашонро идома мебахшиданд, али ар ду оиларо боисрор ба мемон хонданд. Мастурабону аз он сабаб омада натавонист, ки кдаки ширхора дар баал дошту тайири илим ва рои дурударозро хатарнок исобид. Абдулсайид, ки ба шукронаи таваллуди писар намозгое барои маалла месохт, ягон лаза вати зиёдат надошт – мехост то фаро расидани иди азо ама корро ба субут расонад, то Шайх Бурониддини Вал хутбаи идонаро маз аз минбари масиди нав бихонад. Бар замми ин, вай ба е ва модару кдакро тано гузошта наметавонист…
Мемоно чун ба авл даромаданд, али хонадонро дар тараддуд диданд. Ду авони амад гилем метаконданду духтараке косаву таба мешуст ва зарфои лабпарида ё андак кафидаро алоида мегузошт. Кадхудо бо орби дастадароз шифти болохонаи дарвозаро аз гарду убор тоза мекарду очаи Бибинур дегро болои оташдон чаппа гузошта, бо алови паст онро аз дурдаи сиё сафед мегардонд. Вай, аз омадани мемоно бехабар, бо овози баланд нидо кард:
– Саросема нашаведу бикшед, то дар ягон гшаи хона ё куну канори авл заррае ифлос ё сиё намонад! Фамидед? – гён ба авоно нигаристу нигоаш ба Нигина бархрд ва пешгир аз миён кушода, сйи дарвоза давид. – Э-е, Нигинаон омадаст! Хуш омад, духтари оча! Хуш омадед, мемонои нури дида!
