– Ҳай-ҳай! Дуои нек мекунем, ки ҳар куҷое бошад, Нигинаро Худо ёраш бод! — гуфт бо нафаси пурсӯз Мирмалик. — Аз он метарсам, ки аҳли ҷаҳлу ҳасад офате ба вай нарасонанд. Навакак аз амри хуш сарфароз будам, ҳолӣ болои сарам санги осиё мегардад. Ба дидораш ду чашмам чор асту лоақал сояашро намебинам… Аҷабо, вайро ба ин кори пурхатар кӣ водошта бошад? Куҷо буданашро кӣ медонад?!
— Ман медонам! — нидо дардод Шоҳмурод. — Сокинони маҳалларо ҳарчанд талаб кардам, дарак надоданд. Боғу роғи атрофро кофтам, нишоне наёфтам. Дар роҳ падару духтареро вохӯрдам, ки ду канизаки Хуҷандравро дида, ҳатто роҳ нишон додаанд. Онҳо бо пайроҳаи миёнабури Рухак рафтаанд. Ба суроғи Пири бузургвори Хуҷанд…
Дар чеҳраи ошиқи мискин табассум мавҷ зад ва сухани субҳонаи Шайхи Хуҷанд ёдаш омад. Зимни дил «Эй бахти хоболуд, бедор шав!» гуфту ба ашхоси мутасаддӣ дар бораи то Хуҷанд беозор расондани Шакархонуму канизак ва ҳама бору бухчаҳо дастур дод. Чобук ва сабук ба асп нишасту ҳамроҳи Сабзалӣ ва Шоҳмурод сӯйи Хуҷанд парвона шуд.
Шакархонум дарҳол даст ба дуо бардошт:
— Эй соҳибдавлатам! Дуо мекунам, ки шуморо ҳамеша фалак ёварӣ кунад ва иқболи нек роҳбарӣ! Нигинаро ёбед ва, интухин, асло гум накунед…
* * *
Мирмаликро назди дарвозаи шаҳр мулозими хос бо чеҳраи шукуфон истиқбол гирифт:
— Шодиёна диҳед, эй садри муаззам, ду хушхабар дорам!
— Якумаш…
— Шумо фарзанди нав ёфтед!
— Шакар ба даҳонат! — шаҳриёр мулозимро хуш бинавохту бо тангаи тилло шодхор гардонд ва иловатан пурсид:
— Писар ё духтар?
— Духтар. Хушхабари дуюмро гӯям?
Мирмалик берағбат сар ҷунбонд.
— Меҳмонҳо сиҳату саломат расиданд ва бе ягон камбудӣ ҷобаҷо кардем. Ҳама табъи хуш доранд!
— Чӣ хел меҳмонҳо? Дар куҷо ҷойгир кардед?
— Меҳмони нозуктабъе, ки валиаҳди азимушшаън таъкид карда буданд, бо сеи дигар ба шаҳрамон ташриф фармуданд ва тибқи дастури шоҳзодаи гиромӣ онҳоро дар кошонаи Маҳастӣ ҷобаҷо кардем.
— Кӣ будааст он меҳмони нозуктабъ?!
— Кабутари ҳарам Нигина бинти Абдулсайид.
— Кӣ??! Нигина??! Вайро чӣ хел шинохтӣ?
— Нигинаро кӣ намешиносад?! Хоҳ дар либоси сафарӣ бошад, хоҳ дар пӯшоки ҳунарӣ, мисли тилло медурахшад!!
Аз ин хушхабар дили ошиқ қариб буд шодикаф шавад. Ба мулозим ду тангаи тилло бахшиду бо як шиҳаи асп худро ба ошёни умед расонд. Аммо Нигина он ҷо набуд ва посбон шарҳ дод, ки меҳмонҳоро ҷобаҷо карда, ба суроғи Шайх Маслиҳатдин рафтааст. Шаҳриёр дарҳол ба хонақоҳ шитофту сипас ба ошёни маҳбуба парид. Баъди сарсониҳо оқибат лаҳзаи фароғ барои ду дили доғ фаро расид…
Ду дилдода дар ҳуҷраи хилват ба ҳам расида, замоне мафтуну мубталои якдигар хомӯшу карахт истоданд. Ҳеҷ кадоме ёрои забонкушоӣ надошт. Ду чашми гурусна чор карда, сар то пои якдигарро нигаристанду нигаристанд ва чун аз дидор сер шуданд, банди забонҳо кушода гашт.
Нигина ба ҳукми соҳибхона меҳмонро бо садои ларзон хайрамақдам гуфт:
— Сарфарозам, ки манзили ғарибонаи маро ёфта, ба шарафи нузул муборак сохтед. Хуш омадед, эй шаҳриёр, ҳар қадаматон болои дида. Аз боло бигзаред ва бароҳат шинед.
Мирмалик кӯтоҳ арзи сипос кард, аммо нанишасту гуфт:
— Шодам, ки шоҳ рафту рӯзи тираю хира ба поён расид! Мо аз чанги шоҳи баддил халос шудем!!
— Ин хушхабар — саросема аз шаҳр гурехтани Хоразмшоҳро аз Бобокалони Хуҷандиям шунидам. Ҳазрати Бузургвор сарамро сила ва диламро осуда карда, гуфтанд: «Ором шав, мастураи Бобо. Бо рафтани Хоразмшоҳ аз дили ошиқон изтироб берун рафт».
Гуфтам: «Оре, аҷаб кори хуб шуд! Аммо чаро чунин шуд?!»
Гуфтанд: «Оҳи дили ошиқи мустаманд-ҳокими Хуҷанд дар арши Аъло шунида шуд! Ресмони доми андохтаи Хоразмшоҳ мисли худаш фарсуда буд, гусехта шуд.
Ин шоҳи майзадаро ҳушдор додем, ки агар аз шаробнӯшӣ даст накашад, ақлу идрокаш ба дасти соқӣ кушта шавад. Аммо «тарки одат амри муҳол» гуфту боз нӯшид ва писханд зад: «Агар гӯед, ки «Бода нахӯр!» гӯям ки «ҳува-л-ғафур!», яъне Худо бахшандаю омӯрзгор аст. Писханд риштаи салтанати вайро канд! Аз тилисми Чингиз тарсон ва ҳаросон гашту дил ба заргӯш бохт. Тамоми шаб сақат гуфту нафрин хонду дашном дод, Хуҷанди офтобии мо ба назараш аз зиндони торик ваҳмноктар намуд. Бори гарони хоби парешон, хаёли фасод, ваҳшати торикии шабро бардошта натавониста, аз саропардаи худ додгӯён баромаду чун ҷоми видоъ бар сар кашид, кому забонаш гирифт ва бо имою ишора фармуд, ки темори ҳарам Ҷалолиддини валиаҳд кашад, то ӯро дарди сар камтар шавад…»
Гуфтам: «Яъне ки… ба лаб гунг гашту бо ман ҳатто салом нагуфта ва хайрбод накарда рафт?»
Гуфтанд: «Дар миёни подшоҳи ҳардамхаёл ва кафтараки лоубол чӣ асроре, ки буд, нокушода рафт.
Ҳолиё гирди ту, эй гули навбар ду андалеб мебинам ва азбаски як ҷуғз дарканору дигаре барканор шудааст, ҳар ду бепарвофалак чаҳ-чаҳ доранд. Садои яке баландтар асту лаҳни дигаре фурӯтар. Зеро дар роҳ асту савори саманди орзу ба манзилгоҳи ёр мешитобад.
