<p>Ніл Гілевіч</p><p>ПАЛАНЭЗ АГІНСКАГА</p>Лірыка. Паэмы.
1996 – 2002
Падрыхтаванае на падставе: Ніл Гілевіч, Паланэз Агінскага: Лірыка. Паэмы. 1996 – 2002 — Маладэчна 2002. — 141 с., Бібліятэчка часопіса «КУФЭРАК Віленшчыны» № 6
Рэдактар: Міхась Казлоўскі
© OCR: Камунікат.org, 2010
© Інтэрнэт-версія: Камунікат.org, 2010
<p>I СПЫТАЕ СУД ВЫСОКІ</p>Вершы
<p>* * *</p>Тады, як зямная канчалася цвердзьI сцежка зрывалася ў прорву, у багну –Я нечага іншага, большага прагнуў,Сляпак, я не думаў пра гібель і смерць.А гібель зусім недалёка была.Як здань-невідзімка хадзіла па следу.Куды ні падамся, прыйду ці прыеду –Глядзела-сачыла за мной з-за вугла.Я ж быў неабачны - не знаў засцярог,Даверлівы быў я - не помніў пра злыдняў,I мог бы зрабіцца ахвярай бяскрыўднай...Ды быў нада мною, напэўнае, Бог.Таму і дагэтуль на цвердзі стаю.I рад, калі скажа мне поціск далоні:«Трымайся, таварыш! На родным загонеЯшчэ ты не скончыў работу сваю!..»1996, чэрвень<p>* * *</p>Родная мова! Ты воч не расі!Лёс твой - свабода.Іменна та незалежнасць дасіДуху народа.Ты - чыя веліч, і моц, і красаТолькі ўзыходзяць.Ты - чыя слава наперадзе ўся,У тысячагоддзях.1997, травень<p>Я ВАС ЛЮБІЛА</p>Памяці Ліпы
У дамавіне, ўсланай палатном,Акаймаванай крэпам і мярэжкай,Яна заснула непрабудным сномЗ ледзь-ледзь прькметнай на губах усмешкай.Яе надзіва маладжавы твар,Без следу мук і без маршчынак жорсткіх,Не страціўшы зямнога хараства,Прыдбаў якойсьці іншай прыгажосці.Высокае адкрытае чалоКрасою вечнасці ўжо аддавала.I нешта царственнае ў ёй было,I штось ад Маці Боскай праступала.Яе спакойны, чысты, як абраз,Застыглы воблік, перад свечкай з цэрквы,Як быццам гаварыў да ўсіх да нас;«Не плачце!.. Гэта лепш, чым боль нясцерпны.Вы знаеце, як я хацела жыць,Каб радавацца вам - я вас любіла.I каб у Бога літасць заслужыць –Усё, што ўмела, для дабра рабіла.Я дажывала дні свае з мальбой,Каб лёс да вас быў болей літасцівы.I не бяда, калі душы маёйАднойчы вы не клікнеце ў гасціны.Я не пакрыўджуся... Далёка, там,Дзе ўсё пад знакам вечнага прычасця,Я буду думаць, што напэўна ж вамБог большай мераю адмераў шчасця».1997, травень<p>УМЯШАННЕ Ў ЧУЖУЮ РАЗМОВУ</p>Ну так, на Парнасе не дзіўнае штось –I графаманы, і фальсіфікатары.I блазны з пароды юродзівых ёсць.I нават, шануючы вас, правакатары.Усякіх хапае. Ды што - графаманЦі блазен? Пашліце іх к чортавай матары –I будуць грымець вам на ўсю глухаманьБясспрэчныя таленты і... правакатары.Па чым іх адрозніць - ці гэны, ці не?Па рэху, што коціцца ўдаль з перакатамі.Так ёсць і так будзе, дзе вечна ў цанеДаносчыкі, сышчыкі і правакатары.1997, жнівень<p>О, ЯК ЯНЫ НАТХНЯЛІ...</p> 
![Паланэз Агінскага [Лірыка. Паэмы. 1996 – 2002]](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fimg.chitka.online%2Feboox-media%2Fcovers%2F873b31fda71e8ded52ba454eda5eb3ef.jpg&w=828&q=75)
