Leci dalej; az przed chata stoi zlo'sliwy czarownik; spojrzal w g'ore, krzyknal glo'sno:

– Bedziesz latal siedem rok'ow, krazac zawsze nad ta wioska; bedziesz cierpial, a nie umrzesz.

– O m'oj ojcze! m'oj sokole! je'zlim cie kiedy rozgniewal, przebacz! spojrzyj na mnie; patrz! juz usta mnie zdrewnialy, spojrzyj na twarz i na rece, same ko'sci – nie masz ciala; ulituj sie mojej meki.

Czarownik poszeptal z cicha (колдун пошептал тихо; z cicha – тихо), a parobczak juz nie leci (а парень уже не летит), stoi w miejscu (стоит на месте; sta'c – стоять; w miejscu – на месте), lecz sie stopa nie dotyka wcale ziemi (но ступнями не касается совершенно земли).

– Dobrze to (хорошо то), ze mnie przepraszasz (что ты у меня прощения просишь; przeprasza'c kogo's – просить прощения/извинения у кого-л.); ale co mi da'c przyrzekasz (но что ты мне дать обещаешь; mi – мне;przyrzeka'c – обещать), ze cie zwolnie z takiej kary (/за то/, что я тебя освобожу от такого наказания; cie – тебя; zwolni'c z czego's – освободить от чего-л.)?

– Wszystko, co tylko zazadasz (всё, что только потребуешь = пожелаешь; zazada'c – потребовать)! – I zlozyl ku niemu rece (и /умоляюще/ сложил к нему руки), i ukleknal na powietrzu (встал на колени на = в воздухе; uklekna'c – стать на колени; powietrze – воздух).

Czarownik poszeptal z cicha, a parobczak juz nie leci, stoi w miejscu, lecz sie stopa nie dotyka wcale ziemi.

– Dobrze to, ze mnie przepraszasz; ale co mi da'c przyrzekasz, ze cie zwolnie z takiej kary?

– Wszystko, co tylko zazadasz! – I zlozyl ku niemu rece, i ukleknal na powietrzu.

– Oddasz mi swoja dziewczyne (отдашь мне свою девушку), bo ja z nia sie zeni'c musze (потому я что на ней жениться должен; zeni'c sie z kim's – жениться на ком-л.; musie'c – быть должным); je'sli przeto ja odstapisz (поэтому, если ты /мне/ её уступишь; przeto —книжн. потому, поэтому), bedziesz chodzil po tej ziemi (будешь ходить по этой земле).

Parobczak zaniemial chwile (парубок /на/ мгновение потерял дар речи; zaniemie'c = zaniem'owi'c – онеметь; потерять дар речи; chwila – минута; момент, мгновение).

„Aby jeno na ziemie (лишь бы только на землю) – pomy'slal (подумал; pomy'sle'c – подумать) – to damy sobie rady (тогда справимся; rada – совет;da'c sobie rade z czym's – справиться с чем-л.).”

– Oddasz mi swoja dziewczyne, bo ja z nia sie zeni'c musze; je'sli przeto ja odstapisz, bedziesz chodzil po tej ziemi.

Parobczak zaniemial chwile.

„Aby jeno na ziemie – pomy'slal – to damy sobie rady.”

I rzekl glo'sno (и сказал вслух/громко, rzec – сказать, произнести):

– Zaprawde (воистину), wielkiej zadacie ode mnie ofiary (огромной требуете от меня жертвы); lecz kiedy inaczej by'c nie moze (но, если иначе быть не может; kiedy – когда; прост. если), niechze i tak bedzie (пусть же будет и так).

Перейти на страницу:

Похожие книги