што ўслед ім пагналася
Залатыя сонца промні
як прадукт каменаломні
За палянкай за далінкай
шлях закрэсьлены галінкай
НА ПОШУКІ ЗЬМЕЯ НАРАТА
О, гэты сьмяльчак, Раул Бопп*,
які накінуў на шыю Зьмею Нарата
пятлю i засіліў гразу сэльвы Амазонкі.
Ён так марыў ажаніцца з дачкою каралевы Лузіі,
што ўлез y скуру сваёй ахвяры
i зьмеям выправіўся на пошукі абраньніцы.
— Куды-ж ты, Зьмей Нарата? — пытаюцца
ў Раула Боппа жыхары сэльвы.
— Хачу я бачыць дачку каралевы Лузіі, —
адказваў усім сьмяльчак Раул.
Няпросты ён выбраў шлях — праз сэльву,
праз балоты, праз выпрабаваньні.
Уладзімер Славук** намаляваў-бы
шыкоўныя ілюстрацыі да гэтай гісторыі.
Зьмей y яго атрымаўся-б як сапраўдны —
блішчыць луска цела пад месячным сьвятлом,
блішчаць вочы Зьмея, выпраменьваючы адвагу i непахіснасьць,
a з пад кожнай купіны, з за кожнага дрэва
сочаць за ім жыхары сэльвы — хіжыя, кіпцюрыстыя, ікластыя;
толькі страшныя абрысы Зьмея Нарата
ратуюць Раула ад нападу кракадзілаў, ягуара i піраней.
О, гэты сьмяльчак Раул Бопп!
Як моцна ён жадае дачку каралевы Лузіі!
Вядома, ён пройдзе праз усе выпрабаваньні,
бо за праважатага ў яго адвага i ўпартасьць,
ён выкрадзе сваю абраньніцу, яны возьмуць шлюб
i будуць жыць, як i марыў Раул, y краі Бязьмежных Земляў.
Там, напэўна, яны жывуць i зараз i там я ix сустрэну
калі наведаю край, дзе горныя ланцугі ўздымаюцца ў неба,
дзе цякуць празрыстыя рэчкі між мулунгу — дрэў з
экзатычнымі кветкамі. Сам Раул будзе маім гідам,
ён пазнаёміць мяне з сябрамі i раскажа праўдзівую
гісторыю пра Зьмея Нарата i дачку каралевы Лузіі,
затым наладзіць выправу ў амазонскую сэльву,
будзе па-сяброўску пахлопваць па гузаватых баках
кракадзілаў, перасьвіствацца з дзіўнымі птушкамі,
частаваць ягуара са свайго паляўнічага нажа.
Ноччу, калі поўня падзеліць сэльву на дзве роўныя часткі,
я прачнуся i старожка выбяруся з намёта, падкіну дроў
y амаль згаслае вогнішча i ўпэўненым крокам пайду ў цямрэчу
зь ліанаў, пальмаў i трысьнягу — клікаць Зьмея Нарата.
Падрыхтаванае на падставе: Алесь Аркуш, Проста ў сярэдзіну: Вершы — Вільня, 2001.
