Cudoŭny vobraz tvoj skroź ciemru nočy
Mnie zichatlivyja prynosiać sny.
Kali tvoj scień i noč pieramahaje,
Sviatłom barvovym razhaniaje zmrok, —
Dyk jak ža ŭdzień krasa sviaciła b taja,
Tvoj jasnaviejny, pramianisty zrok?
Jakim by dzień pryhožym staŭ raptoŭna,
Kab ty zjaviłasia ŭ svajoj krasie,
Kali adzin tvoj tolki scień cudoŭny
Takuju słodyč dla mianie niasie!
Mnie biez ciabie i dzień — jak noč hłuchaja,
Z taboju ž noč — jak jasny dzień byvaje.
Kab dumkaj stała płoć maja kali,
Jaje tady b adlehłasć nie spyniła,
I da ciabie, ŭ daloki kraj ziamli,
Jana b mianie svajoj adniesła siłaj.
Mnie abyjakava było b zusim,
Dzie ja staju i dzie ty ŭ hetym časie.
U niebie jasnym, nad usim ziamnym
Ja dumkaj borzdaj da ciabie b imčaŭsia.
Dy nie pazbycca mnie svajoj žurby,
Nijak mnie dumka nie raskryje kryłlaŭ.
Pakul, jak stvorany z ziamli j vady,
Ja nie mahu siahnuć praz biezlič milaŭ.
Ziamla daje pavolnasć u chadzie,
Vada slazami horkimi idzie.
Ahoń z pavietram — roznyja stychii:
U pieršaj — pałkasć, dumka u druhoj.
Jany latuć, niastrymnyja takija,
U nieparušnaj jednasci svajoj.
Kali jany, jak pasłancy kachannia,
K tabie kirujuć volny svoj palot,
Ziamli j vady nastupić panavannie,
A ŭ im tak mnoha smutku i turbot.
Sumuju ja až da taje časiny,
Pakul pasolstva prylacić nazad
I skaža mnie, što luby moj adziny
Žyvy, zdarovy, pryvitanniam rad.
Jakoje ščascie! Ale biez adkładu
Znoŭ mknuć jany tabie maju spahadu.
U voč i serca viečnaja vajna:
Nie padzialili ŭłady nad taboj.
I taja i druhaja starana
Tvajoju zachaplajucca krasoj.
Havoryć serca, što žyvieš ty ŭ im
I ŭ tajniku schavany tam na dno.
A vočy kažuć, što ŭ sviatle svaim
Adlustravali vobraz tvoj daŭno.
Kab skončyć sprečku, sklikany byŭ sud.
Pasieli suddzi — dumki — la stała.
Kamu naležyć što, — skazaŭ prysud,
A ŭ im razvaha mudraja była:
— Nad sercam — serca budzie uładar,
Znadvornasć — vočam dastaniecca ŭ dar.
U serca i vačej umova josć
Dapamahać zaŭždy adno druhomu,
Kali tvaja pryvabić pryhažosć,
A ŭ serca mlavaja prychodzić stoma.
Jak vočy namiłujucca krasoj,
Jany dajuć i sercu nahladziecca.
A vočam asałodaju svajoj
Daje usmak naciešycca i serca.
Ci tak, ci nakš — a ŭsio ž tki ty pry mnie
I letucienniami, i sam saboju.
Dalej maich ty dumak nie siahnieš,
Ja z imi zaŭsiahdy, jany — z taboju.
Zasnieš — tvoj vobraz zjavicca u snie,
Abudzić dumki, serca schamianie.
Jak pilna ja, vychodziačy ŭ darohu,
Paabmykaŭ drabnicy ŭsie svaje,
Kab zachavać ad złosnika lichoha
I skarystać pasla da adnaje.
Ciabie ž, moj skarb najdaražejšy samy,
Što za usie bahacci mnie milej,
Maja ty radasć i žurba taksama,
Ukrasci moža pieršy lichadziej.
Ni ŭ jakich schovach nie zamknuŭ ciabie ja,
Aproč taho, ŭ jakim ciabie niama.
Schoŭ — serca ščyraje, kudy z nadziejaj
Pryjsci i vyjsci možaš ty sama.
Ale, bajusia, byŭšy navat praŭdaj,
Taboj spakušany ciabie ukraŭ by.
U časie tym, — kab lepš jon nie pryjšoŭ! —
Kali asudziš ty maje zahany
I, spaniavierany ŭ svaju luboŭ,
Mianie pazbaviš žadnaje pašany;
Kali minieš, niby čužy, mianie,
Ledź kinuŭšy svaim pahladam svietłym,
I sled kachannia bolš nie milhanie
Ŭ tvaim abliččy zimnym, choć i vietłym, —
Niachaj mnie horna budzie adnamu
Ŭ sviadomasci, što ja ciabie nie varty.
Suproć siabie ruku ja padnimu
Za praŭdu tuju, što taboju ŭzniata.
Kali ja prava na kachannie straciŭ,
Pavinien z tym pazbycca ŭsich bahacciaŭ.
Jak ciažka padarožničać, kali
Nie daklaruje radasci mnie heta.
I kolki b tak ja ni prajechaŭ mil, —
Mianie ad ščascia addalaje meta.
Moj koń, stamiŭšysia majoj biadoj,
Idzie pavolna, ledźvie sunie nohi,
Nibyta čuje, što pierada mnoj
Niama ničoha, aprača tryvohi.
Na špory navat nie zvažaje jon,
A časam tolki uzdychnie ad hora.
Mnie bolš baluča słuchać konski stohn,
Čymsia jamu prymać udary šporaŭ.
Dalej jašče ciažej ad horkich dum:
Pakinuŭ radasć, a šukaju sum.
Prabačyŭ ja markotnaha kania.
Kaniu pavolnasć daravaŭ jaho.
Bo sapraŭdy navošta mnie hannia,
Kali ad druha jedu ja svajho?
Ale jaki pačuje jon dakor,
Kali viartacca budzie tak u dvor?!
Choć zasiadłanym byŭ by sam vichor,
I toj paznaŭ by smak stalovych špor!
Najlepšy koń žadanniu nie raŭnia.
Jano z lubovi vytkana samoj.
Lacić žadannie z lohkasciu ahnia
I skaža klačy pamaŭzlivaj toj:
— Nie možaš ty, kab i chacieŭ, chutčej,
A ja — na kryłli palatu dalej!
Jak bahatyr z klučom svaim cudoŭnym,
Ja choć kali mahu dastać svoj skarb.
Ale ŭ kachanni skvapnasć ryzykoŭna,
Bo asałodu prytupić mahła b.
Nie kožny dzień u nas byvaje sviata,
Tamu jano i doraha dla nas.
Miž samacvietaŭ na sviatočnych šatach
Najpryhažej nam zichacić ałmaz.
Niachaj i čas ciabie ŭ svajoj skarbnicy,
Jak samacviet, pilnuje ad vačej.
Na našym sviacie budzie pramianicca
Tvaja krasa milej i jaskraviej.
Jakuju słodyč pryniasie spatkannie
Za chvalavanniem pałkaha čakannia!
Skažy, jakoj stychii ty stvarennie?
Adzin ža cień u kožnaha z ludziej,
A za taboju adlustroŭkaŭ-cieniaŭ,
Dzivosnych vobrazaŭ miljon idzie.
Adonis byŭ dla charastva uzoram.
Pierad tvaim — adbitak jon słaby.
Z krasoj Hieleny paraŭnać nie soram
Krasu tvaju u našyja hady.
Viasienni dzień i vosieni ŭsie plony
Adlustravany ŭ vobrazie tvaim:
Jak dzień žniva, ty ščodrasciami poŭny
