Но Вы, изменчивый многослойно.
Хоть я один на этом поле,
Я остаюсь человеком навсегда!
Хоть порется шов моего тела,
Но сохраню свое сердце навсегда!
*****
Турсунбой Каримов хитоби
Сўнгакларим боради қақшаб,
Вужудимга сиғмайди тўфон,
Нима топдим қисматдан яшаб,
Бу ҳам бўлса курашга майдон.
Сафдош кутиб сўнди умидим,
Талотўмда ўзим биттадир.
Тош тўзимдан совутлар кийдим,
Муҳораба давом этадир.
Бермадилар ўзни ўзимга,
Ўз ҳолимга қўймагани шу.
Дўстим, сизга боққаним чоғи.
Юрагингиз этиб кетди «шув».
Қўрқманг, сиздан кутмайман мадад,
Чорламасман кел деб ёрдамга,
Аммо, баъзан ёлғизлик беҳад, –
Қаттиқ алам қилар одамга,
Ҳеч вақт бундан тортмасман наъра,
Надоматнинг нафасин бўғгум.
Тик қалбимнинг кўзига қаранг,
Мен ҳадикни айлаганман гум.
Майдон аро турибман адл,
Тазарруга эгмай зарра бош.
Лекин пинҳон ерлардан сабил –
Қолгур учиб келаверар тош.
О, қандайин мавҳумлик, кимсан,
Қани, келгил, бир бор бақамти.
Кўз ўнгимда пайдо бўлсанг сан,
Ғаним сени севаман, танти…
Гарчи арслон олғир, довюрак,
Шарпа билан кезади ўрмон,
Инсонларга бу ҳол не керак,
Инсонларга не керак қирон.
Шаклдошим, гарчи одамсиз,
Пўст ташлайсиз қабатма-қабат.
Бу майдонда қолсамда ёлғиз,
Инсон бўлиб қоламан абад.
Ҳис этгунча одамлар токим,
Менинг бунга кўп керагимни,
Сўкилсада вужуддан чоким,
Асрагайман ўз юрагимни.
*
*
