Инопланетный корабль воспроизводит мир, придуманный писателем, и отправляет его с другом туда совершенно внезапноДействие происходит в мирах Владимира КороткевичаПримечания автора:Текст будет выкладываться одновременно на белорусском и русском языках, русский вариант сразу после звездочек в каждой главе
Днём, і ўначы, і ранкам
Пошчак падкоў над зямлёй.
Гэта конныя скачуць архангелы
Па дарогах планеты маей…
У. Караткевiч
Двое мужчын няпэўнага веку йшлі па вузкай сцяжынцы сярод чорналесся спякотным жніўнем. Былі яны апранутыя, як грыбнікі ці, хутчэй, рыбакі: у камуфляж ды высокія боты да сярэдзіны клубоў. З чорных вялікіх заплечнікаў тырчалі вуды.
Да заплечніка таго, што ніжэй, было прымацавана вядро, якое гойдалася і звінела пры кожным кроку. А карыматы паўзверх паклажы абаранялі ад камароў патыліцы.
Камар’ё лютавала. Яго заўсёды найбольш у чорналессі, калі сцежка спускаецца ў балота і тлуста ўздрыгвае пад нагамі. Ні палуднёвае сонца, ні спякота не дапамагалі.
Ніжэйшы сцягнуў камуфляжную панаму і абцёр ад поту аблічча.
Былі мужчыны зусім рознымі. Адзін нізенькі, крэпкі, быццам баравічок, шэры ці амаль сівы. Разумныя блакітныя вочкі цікаўна вызіралі з-пад разлапістых брывоў, а шчокі цвілі румянцам, як у дзяўчыны.
Другі быў рослы, мажны, русявы — лічы што помесь варага з неандэртальцам, шырокія плечы, далоні-лапаты і разам кплівая й сарамяжлівая ўсмешка.
Больш за камароў ён лаяў зараз айчынную кінастудыю.
— Там што ангары, Адась, гэтыя… здымачныя павільёны, што калідоры — катакомбы натуральныя. Ледзьве не заблукаў! І тут насустрач мажная такая панна плыве, ну кроў з
малаком. Як флейт пад поўнымі ветразямі.
Ён узвеў вочы гары.
— А за ёй у кільватэры боўтаецца шлюпкай на буксіры нешта невыразнае, горкае
такое дзяўчо. «Я Ганнуся, — красуня кажа, — рэжысёрка. Будзем з вамі работаць». А імя той другой я нат не пачуў.
Завялі яны мяне ў кабінет. Там на стале і кава, і гарбата, і да кавы. Варэнне, малінавае.
I тут пачалося. «У вас такі сцэнар, такі сцэнар… Я ў захапленні!»
Сяжу ў мяду ды патацы, абцякаю, варэнне ем. А Ганнуся разліваецца:
«Ды мы вас… мы вас у чаргу ўжо паставілі. За Мікалаем Iванавічам. Ён першы, вы другі. Толькі трэба да саюзу пісьменнікаў уступiць…»
— Не, — кажу.
— А яна, Валодзя? — спытаўся Адась.
— Ды ледзьве лыжку з варэннем ў мяне не выхапiла!
«Ну, вы же понимаете… — з едкай кпінай перадражніў ён. — Творы вашыя не адпавядаюць часу». А ці настане некалі той час, калі будуць адпавядаць?
— Ну й уступiў бы ты ў той Саюз, — целяпнуў плячыма Адась. — Чаму не?
— Памятаеш тую бiблiятэкарку, да якой мы на лiтаратурны салон хадзiлi?
— Ну!
— Сустрэў я неяк яе. Яна й пытаецца: «А чаму вы не ў саюзе пiсьменнiкаў? Аўтобусамi ж прыймалi! Усе дурнi ўступiлi, ўсе графаманы ўступiлi! Чаму вы не ў саюзе пiсьменнiкаў?!»
— Годная жанчына, дасведчаная… — прамармытаў Адась праз рогат.
—
Адась цадзіў ваду з бутэлькі таненькім струменьчычкам, Уладзімір мыў ліцо, рукі, шыю, фыркаў і крыху супакоіўся нарэшце.
За гутаркай з маханнем рукамі неўпрыкмет яны спусціліся да рачулкі. Некалі тут было шмат такіх: ціхмяных, празрыстых, поўных водарасцяў і рыбы, з берагамі, зарослымі чаротам, гарлачыкамі, аерам… Тут клявалі ўюны і стронга. Але бязглуздая меліярацыя заліла ўсё вялікімі гнілымі азёрамі, панішчыла. І толькі ў зусім глухіх кутках нешта засталося.
Вербалозы хіліліся над вадой, шапацелі лістотай, пахлі кіслым яблыкам.
На беразе ляжала старое закарэлая бервяно. Перш чымся распакоўваць снасці й снедаць, мужчыны прыселі адпачыць на ім. Меншы правёў па кары далонню, на далоні застаўся слізкі след.
— Бы на цмока ўсеўся, — пакрывіўся ён, старанна выціраючы руку.
— А тое не сукі, а лапкі, — падхапіў сябра з усмешкай, — ён зараз як зачне імі перабіраць ды нас у раку й сцягне.
— Вечна ты са сваімі жартамі, Валодзечка. Літаратар! — скандальным высокім голасам азваўся сівы. — І буйной фантазіяй. Чакай!
Нешта закрычала ў хмызах: ці то птушка, ці заяц. Таненькім галаском, бы дзіцё заплакала. Вецер прабег па чубках вербалозу, а на сонца насунулася хмара.
— Што за чорт, Адась? Абяцалі вёдра.
— Вядро. Сіноптыкі памыляюцца адзін раз, але кожны дзень…
Тут у ружовашчокага Адася, пэўна, перахапіла горла. Быццам цмок пад імі сапраўды дрыгнуў лапкамі і папоўз напіцца да ракi. Ці насустрач другому цмоку, што ўсплываў са дна. На чорнай шыі віселі ціна і водарасці. А яна, парэпаная, доўгая, усё ўздымалася і ўздымалася, стаючыся вышэй пахілёных дрэў. І адное агромністае вока ў галаве паварочвалася і блішчэла, прыцягваючы позіркі і скамяняючы назіральнікаў.
Днём, и ночью, и утром
Перестук копыт над землёй.
Это конные скачут архангелы
По дорогам планеты моей…
В. Короткевич
Двое мужчин неопределенного возраста шли по узкой тропинке среди чернолесья знойным августом. Были они одеты как грибники или, скорее, рыбаки: в камуфляж и высокие сапоги до середины бедер. Из черных больших рюкзаков торчали удочки.
К рюкзаку того, что пониже ростом, было прицеплено ведро, оно покачивалось и звенело при каждом шаге. А карематы поверх поклажи защищали от комаров затылки.