131 Еще Бревиарий Алариха выделял в особую категорию лиц, которым присуща была "голая свобода" (nuda libertas). Таковыми считались дети, рожденные от сожительства свободных женщин с рабами. Они не могли наследовать своей матери, хотя сами и считались вольными людьми. LRVis., CTh., IX, 6, 1: ...in nuda maneant libertate, neque per se neque per interpositam personam qualibet titulo voluntatis accepturi aliquid ex facultatibus mulieris. Теперь же в положении тех, кто не имеет достоинства, оказывается весь слой inferiores (хотя его представители не лишены права наследования).

132 LVis., II, 4, 2: ...si nobilis fuerit... si licet ingenue, minoris tamen fuerit dignitatis persone...

133 LVis., II, 1, 9 Recces.

134 И. В. Арский, например, утверждал, что к концу VII в. "свободные готы исчезают. Над огромным морем крепостных и рабов - христиан и евреев господствует небольшая кучка испано-готской знати". И. В. Арский. Последнее десятилетне визиготского государства в средневековых испанских хрониках. "Проблемы истории докапиталистических обществ", 1935, No 5-6, стр. 69.

135 Эти племена не были окончательно покорены ни римлянами, ни вестготами. Накануне арабского вторжения последний вестготский король Родриго предпринял поход против восставших басков.

136 С. Sanchez-Albornos. Las behetrias, p. 201.

137 Ibid, p. 202.

138 А. С. Flоriano. Diplomatica espanola del periodo Astur. Oviedo, 1949 t. I, No. 15 (а, 796), р. 93.

139 А. С. Floriano. Op. cit., t. I, No. 33 (а. 827).

140 E. Saez. Documentos Gallegos ineditos del periodo asturiano. AHDE, t. XVIII, 1947, No. 3 (а. 835); см. также комментарий Э. Саэца к этим грамотам. Ibid., pp. 404-406.

141 С. Sanchez-Albornoz. Serie de documentos ineditos del reino de Asturias, СНЕ I-II, 1944, XII (а. 877) р. 344.

142 А. С. Floriano. Op. cit., t. I, No. 6 (а. 757), рр. 54- 55; E. Saez. Op. cit., No. 4 (а. 842), р. 414; No. 10 (а. 879), р. 422; No. 14 (а. 895), р. 427; С. Sanchez-Albornoz. Op cit., VI (а. 858), р. 340; VII (а. 861), р. 341; VIII (а. 861), р. 341.

143 Е. Levу. Westromisches Vulgarrccht. Das Obligationenrecht. Weimar, 1956, SS. 256-261.

144 I.RVis., PS, III, 9, 17; LVis., IV 2, 14.

145 LRVis., PS, III, 9, 17; LVis., GTh. VIII, 5, 2.

146 CEur., 320.

147 CEur., 322; LVis., IV, 2, 14. Ср. LVis., V, 2, 6 Ch.

148 LRVis., CTh., III, 19, 3, 1: Si forte cesserit ut minores possessionem iuris emphyteutici, hoc est, quod ex fisci bonis parentes eorum habere meruerunt...; LRVis., NVal., VIII, 1.

149 LRVis., N. Marc., III, 1.

150 Е. Levy. West Roman Vulgar law. Philadelphia, 1951, р. 92. Ср. А1vаro dOrs. Op. cit., p. 181.

151 LVis., X, 1, 11: Terras, que ad placitum canonis date sunt, quicumque suscepit, ipse possideat et canonem domino singulis annis, qui fuerit definitus, exolvat; quia placitum non potest inrumpi. Quod ci canonem constitutum singulis annis inplere neclexerit, terras dominus post suo iure defendat; quia sua culpa beneficium quod fuerat consecutus, amittit, qui placitum non inplesse convincitur.

152 LVis., X, 1, 12: De terris, que definito annorum numero per placitum dantur. LVis., X, 1, 19 Recces.

153 LRVis., PS, V, 7. 8.

154 LRVis., PS, V, 7, 10 I.

155 CEur., 306. Ср. LVis.,V, 1, 4.

156 Conc. Tolet. VI, can. 5: Saepe fit ut proprietati originis obsistat longinquitas temporis; quapropter providentes decernimus, ut quisquis clericorum vel aliarum quarumlibet personarum stipendium de rebus Ecclesiae cujuscunque episcopi percipiat largitate, sub precariae nomine debeat professionem scribere, ut nec per tentionem diuturnam praejudicium afferat Ecclesiae...

157 LVis., X, 1, 12: Si per precariam epistulam certus annorum numerus fuerit conprehensus, ita ut ille, qui susceperat, terras post quodcumque tempus domino reformaret, iuxta conditione placiti terram restituere non moretur. Cp. LVis., X, 1, 11; X, 1, 13; X, 1, 14.

158 LVis., V, 2, 6 Ch.: Qui vero sub hac occasione largitur, ut eandem rem ipse, qui donat, usufructario iure possideat, et ita post eius mortem ad illum cui donaverit, res donata pertineat, quia similitudo est testamenti habebit licentiam inmutandi volumtatem suam, quando voluerit, etiam si in nullo lesum fuisse se dixerit. Ille vero, qui falsa donatione circumventus aliquid in utilitatem donatoris expendit, aut ab ipso donatore recipiat, aut ab eius heredibus, ne iniuste damna sustineat, qui lucrum se habere de inani promissione putabat.

159 LVis., V, 2, 6 (ред. Эрвиг.).

160 Об аналогичном переходе от дарения in die obitus sui к прекарию у лангобардов см. А. И. Неусыхин. Ук. соч., стр. 238- 239.

161 LRVis., PS, V, 7, 5 I: ...possidet... precario qui per precem postulat, ut ei in possessione permissu domini vel creditoris fiducia commorari liceat. Isidоr. Etymol., V, 25, 17.

Перейти на страницу:

Поиск

Нет соединения с сервером, попробуйте зайти чуть позже