Осмонда па?а-па?а ?орамтир булутлар тўз?иб юрарди. Кўк чиройи – ой юзига булутдан парда тортган, ерни ёритишга мажодсиз. Атрофдаги жимликни оё? остидаги ша?алларнинг ?ачир-?учури, алла?андай ?ашаротнинг мунгли чириллаши бузади. Гап билан бўлиб жарга етганимизни ?ам сезмай ?олибмиз.
Бундай ?арасам, ?аршимда хилват жар ўзининг буриши? башарасини тун ?ўйнига яшириб, буралиб-чўзилиб ётибди. Шу пайт Нортой бобомнинг анов кунги: – «?одиржон, хилват жардан бема?ал ўта кўрманглар, Азим тегирмончини шу ерда жин чалиб кетган», – деган гаплари бирдан эсимга тушиб ?олса бўладими?! Худди ў?ри мушукдек юрагимга ?ўр?ув писиб кирди.