Nú skipar karl Helgu (тогда приказал старик Хельге) að koma fljótt út (быстро выходить), því að konungsson vildi sjá hana (дескать, хочет её принц видеть). Þá lýkur Helga upp kistlinum (тогда открывает Хельга сундучок), sem kýrin gaf henni (что ей корова дала), en þar voru þá í tveir drottningarskrúðar (а там – два королевских платья; drottningarskrúði – облачение королевы; drottning – королева; skrúði – наряд; праздничные одежды; риза), annar lagður með silfurvír (одно вышито серебряной нитью; silfurvír – серебряная нить; silfur – серебро; vír – проволока), en hinn með gullvír (а другое – золотой). Hún klæddi sig hinum silfurlagða (она надела вышитое серебром), tók kistilinn undir hönd sér (взяла сундучок подмышку) og gekk út (и вышла из дома). Þegar konungsson sá hana (когда принц её увидел), þótti honum stúlkan hin fríðasta (показалась ему эта девушка самой прекрасной), tók í hönd henni (взял он её за руку) og leiddi með sér af stað (и повёл за собой), en kvaddi engan (ни с кем не прощаясь). Sagði hann þá Helgu (сказал он тогда Хельге), að hann væri hrúturinn, sem hún hefði rúið (что он баран, которого она постригла). – „Vorum við þrjú systkin í álögum vondrar stjúpu (мы были три брата, заколдованные злой мачехой) og áttum aldrei að komast úr þeim (и не должны были никогда сбросить чары), fyrr en einhver gerði það (до тех пор, пока кто-нибудь не сделает то), sem við báðum þig (что мы попросим: «у тебя попросили»). Nú frelsaðir þú okkur öll úr álögunum (и вот ты освободила нас всех от колдовства; frelsa – освобождать), og vil ég launa þér með því (и хочу я тебя отблагодарить: «вознаградить» тем) að eiga þig (что женюсь на тебе).“ Síðan fór hann með hana heim í ríki sitt (тогда отправился он с ней домой в своё королевство) og gekk að eiga hana (и взял её в жёны). Ríktu þau þar vel og lengi (правили они справедливо и долго), og endar með því þessi saga (и заканчивается на этом эта сага = тут и сказке конец).
Nú skipar karl Helgu að koma fljótt út, því að konungsson vildi sjá hana. Þá lýkur Helga upp kistlinum, sem kýrin gaf henni, en þar voru þá í tveir drottningarskrúðar, annar lagður með silfurvír, en hinn með gullvír. Hún klæddi sig hinum silfurlagða, tók kistilinn undir hönd sér og gekk út. Þegar konungsson sá hana, þótti honum stúlkan hin fríðasta, tók í hönd henni og leiddi með sér af stað, en kvaddi engan. Sagði hann þá Helgu, að hann væri hrúturinn, sem hún hefði rúið. – „Vorum við þrjú systkin í álögum vondrar stjúpu og áttum aldrei að komast úr þeim, fyrr en einhver gerði það, sem við báðum þig. Nú frelsaðir þú okkur öll úr álögunum, og vil ég launa þér með því að eiga þig.“ Síðan fór hann með hana heim í ríki sitt og gekk að eiga hana. Ríktu þau þar vel og lengi, og endar með því þessi saga.
