Þá segir hann Helga skuli snáfa eftir eldinum. Hún gerir það og finnur fyrst hrútinn. Hann biður hana rýja sig og binda ullina milli horna sér. Helga gerir þetta. Þegar hún kom til strokksins, biður hann hana skaka sig og láta smjörið á lokið. Þetta gerir hún og gengur nú áfram til kýrinnar. Kýrin biður hana mjólka sig og setja skjóluna milli hornanna. Helga gerir það, sem kýrin bað, og nú heldur hún enn áfram til hellisins. Þar tekur hún eitt logandi skíði úr eldinum, en ekki annað og hleypur þangað, sem kýrin er. Hún gaf henni kistil og segir hún skuli ekki opna hann, fyrr en henni liggi mikið á. Eftir þetta heldur Helga heim með eldinn, og þótti henni nú hafa farizt vel. En það er að segja af skessunni, að hún saknaði eldibrandsins og hljóp á eftir Helgu. Þegar hún kom til kýrinnar, spurði hún: „Sástu ekki fox fara hér hjá með eldibrand í hendi?“
„Hér hljóp hún hjá (тут она и пробегала),“ sagði kýrin (сказала корова), „og héðan í austur og vestur (а отсюда на восток и на запад), suður og norður (на юг и на север).“ Þá hljóp skessa í allar áttir (вот стала великанша метаться во все стороны;
„Hér hljóp hún hjá,“ sagði kýrin, „og héðan í austur og vestur, suður og norður.“ Þá hljóp skessa í allar áttir og fann engan. Seinast kom hún til strokksins og spurði hann sama og kúna, en hann svaraði hinu sama, og hljóp skessan eftir því í allar áttir, en fann ekkert. Nú kom hún til hrútsins, og fóru eins orðin milli þeirra og skessunnar og hinna. Skessa hljóp enn í allar áttir og náði aldrei Helgu. Sneri því heim við svo búið.
Nokkru eftir þetta (некоторое время спустя) kom skip að landi (пристал корабль к земле), – og gengu menn af því (и сошли с него люди) og upp að karlskoti (и стали подниматься к хижине старика). Þar var konungsson með úr fjarlægu landi (среди них был принц из далёкой страны;
