– Pardonu, pardonu, - murmuris la nun obeema Margarita, - mi, vere, kolerigxis kontraù vi. Sed konsentu, kiam sur la strato oni ien invitas virinon… Mi ne havas antaùjugxojn, tion vi kredu, - sxi malgaje ridetis, - sed mi konas neniajn alilandanojn, havas nenian deziron rilati kun ili… Krome, mia edzo… Tio estas mia dramo, mi vivas kun homo kiun mi ne amas, sed ruinigi lian vivon , tion mi opinias malnobla. De li mi spertis nenion krom la bonon…
Malgraù evidenta enuo Azazello finaùskultis tiun malkoheran paroladon kaj malmilde diris:
– Bonvolu unu minuton silenti.
Margarita obeeme silentigxis.
– Mi invitas vin al alilandano tute sendangxera. Kaj ecx ne unu animo scios pri tiu vizito. Cxi tion, - la vocxo de Azazello igxis ironia, - mi al vi garantias.
– Sed kial li min bezonas? - kajxole demandis Margarita.
– Tion vi ekscios pli malfrue.
– Mi komprenas… mi devos min al li doni, - diris Margarita penseme.
Azazello orgojle snufis kaj respondis jene:
– Estu certa, cxiu ajn virino en la mondo revus pri tio, - la fizionomion de Azazello tordis rikano, - sed mi vin seniluziigos: tio ne okazos.
– Kiu do estas tiu eksterordinara alilandano?! - en sia perplekso Margarita ekkriis tiom laùte, ke al sxi turnigxis la rigardoj de homoj pasantaj preter la benko, - kaj per kio vizito al li povas min interesi?
Azazello sin klinis al sxi kaj signifoplene flustris:
– Nu, la intereso estas tre granda… Vi profitos la okazon…
– Kio? - ekkriis Margarita, kaj sxiaj okuloj rondigxis, - cxu mi gxuste vin komprenis, vi aludas, ke tie mi povos ion ekscii pri li?
Azazello silente kapjesis.
– Konsentite! - impulse ekkriis Margarita kaj kaptis la manon de Azazello, - mi iros ien ajn!
Azazello elspiris aeron, kvazaù liberigite je peza sxargxo, retrojxetis sin al la benk’apogilo, kovrante per sia dorso la vorton
– Malfacila gento, la virinoj! - li sxovis la manojn en la posxojn kaj etendis la gambojn antaùen. - Kial al mi estas komisiita tiu tasko? Behemoto devus gxin havi, li estas cxarmulo…
Margarita diris, torde kaj mizere ridetante:
– Cxesu min mistifiki kaj turmenti per viaj enigmoj… Mi estas malfelicxa homo, kaj vi tion profitas. Mi lasas impliki min en strangan historion, sed mi jxuras - nur tial, ke vi logis min per la vortoj pri li! Mi havas kapturnon pro cxiuj cxi malkompreneblajxoj…
– Sen dramoj, bonvolu sen dramoj, - grimacis Azazello, - ankaù mian situacion endas kompreni. Pugni administriston sur la muzelon, aù malsuprigi onklon el la logxejo, aù iun pafmurdi, aù simila bagatelajxo, tio estas mia fako; sed interparoli kun enamigxinta virino - ne, grandan dankon. Jam duonhoron mi vin prilaboras. Do, cxu vi venos?
– Mi venos, - simple respondis Margarita.
– Tiam bonvolu ricevi, - diris Azazello. Li elposxigis rondan oran skatoleton kaj prezentis gxin al Margarita: - kasxu do, sxovu gxin ien, ja oni nin rigardas. Vi gxin bezonos, Margarita Nikolavna. Dum la lasta duonjaro vi rimarkeble maljunigxis pro la aflikto. (Sxi ekrugxigxis sed diris nenion, kaj Azazello plu parolis.) Hodiaù nokte, gxuste je la duono post la naùa, bonvolu malvesti vin gxisnude kaj enfroti tiun sxmirajxon sur la vizagxo kaj sur la tuta korpo. Poste faru kion vi volas sed ne foriru de la telefono. Je la deka mi telefonos al vi kaj diros cxion necesan. Vi ne bezonos zorgi pri io ajn, oni vin transportos gxis la loko kaj vi suferos nenian maloportunon. Cxu klare?
Margarita kelkan tempon silentis, poste diris:
– Klare. La skatoleto estas el pura oro, tio estas evidenta pro gxia pezo. Nu, mi tre bone komprenas, ke oni min acxetas kaj implikas en plej dubindan aferon kiu al mi kare kostos.
– Kion do vi ankoraù diras? - sufokate de incitigxo Azazello preskaù siblis, - cxu cxio rekomencigxas?
– Ne, atendu!
– Redonu al mi la pomadon.
Sxi pli forte premis en la mano la skatoleton kaj daùrigis:
– Ne, atendu… Mi konscias, kion mi riskas. Mi riskas cxion pro li, cxar alian esperon mi ne havas en la mondo. Sed mi volas al vi diri, ke se vi min pereigos, hontu! Jes, hontu! Mi estas pereonta por la amo! - kaj batinte sian bruston sxi ekrigardis al la suno.
– Redonu, - furioze siblis Azazello, - redonu gxin, kaj al la diablo la tutan aferon. Oni sendu Behemoton.
– Ho ne! - ekkriis Margarita, mirigante la pasantojn, - mi konsentas cxion, konsentas plenumi la komedion pri la enfrotado de la sxmirajxo, konsentas iri al la diablo sur la kornojn. Mi ne redonos!
– Ba! - subite blekis Azazello, kaj ekgapis al la gxardenkrado, ien montrante per la fingro.
Margarita sin turnis kien li montris sed vidis nenion atentindan. Sxi returnigxis al Azazello por postuli klarigon pri tiu ekstravaganca «Ba!», sed fari tion sxi ne povis: sxia mistera interparolanto estis malaperinta. Per rapida movo Margarita sxovis sian manon en la mansakon, kien antaù la ekkrio sxi metis la skatoleton, kaj konvinkigxis ke plu gxi estas tie. Sen mediti pri io ajn Margarita haste kuris for el la Aleksandra gxardeno.
