– Kial, lia kapo? - demandis Margarita kaj atente rigardis sian neatenditan najbaron. Tiu aspektis kiel viro malalta, flame rufa, kun elstara kojnodento, li surhavis amelitan cxemizon, bonkvalitan striitan vestokompleton, lakledajn sxuojn kaj bulcxapelon. La kravato estis akre bunta. Estis bizare, ke el lia brustposxo, kie la viroj kutime portas tuketon aù fontoplumon, montrigxis cxirkaùrongxita koka osto.
– Nu, bonvolu vidi, - klarigis la rufulo, - hodiaù matene el la Gribojedova salonego la kapon de la mortinto oni forsxtelis.
– Tamen kiel cxi tio povis okazi? - malgraùvole demandis Margarita kaj rememoris la trolebusan interflustradon.
– La diablo scias, kiel! - sengxene respondis la rufulo, - cetere, mi konjektas, ke ne estus senutila demandi pri tio Behemoton. Terure lerte oni gxin elsxtelis. Tia skandalego! Kaj la precipa enigmo estas, kiu kaj kial povus gxin bezoni, tiun kapon!
Margarita Nikolavna estis plena je sia zorgo, kaj tamen sxin frapis la strangaj blagoj de la nekonata civitano.
– Atendu, - subite sxi kriis, - kiu Berlioz? Cxu tiu de la hodiaùaj gazetoj?
– Nu certe, certe…
– Do, ili estas literaturistoj, kiuj akompanas la cxerkon? - demandis Margarita kaj subite nudigis la dentojn.
– Memkomprene, literaturistoj!
– Kaj vi konas ilin vizagxe, cxu?
– Cxiujn, - respondis la rufulo.
– Diru, - demandis Margarita, kaj sxia vocxo igxis obtuza, - cxu estas inter ili la kritikisto Latunskij?
– Kiel li povus foresti? - respondis la rufulo, - jen li staras, la lasta en la kvara vico.
– Cxu la blondulo? - sxi demandis strecxante la okulojn.
– Cindre blonda li estas. Jen, li levis la okulojn al la cxielo.
– Tiu simila al dominikano , cxu?
– Jes, gxuste!
Margarita cxesis demandi, fikse rigardante al Latunskij.
– Mi vidas, - ridetante ekparolis la rufulo, - ke vi malamas tiun Latunskijon.
– Estas ankoraù iuj, kiujn mi malamas, - tradente respondis Margarita, - sed paroli pri tio ne estas interese.
Dume la procesio ekiris pluen, post la pied’irantoj trenigxis aùtomobiloj, plejparte vakaj.
– Nu jes, certe, kio estu interesa pri tio, Margarita Nikolavna!
Margarita surprizigxis:
– Cxu vi min konas?
Anstataù respondi la rufulo salute svinglevis sian bulcxapelon.
«Perfekte rabista fizionomio!» pensis Margarita atente rigardante sian stratan interparolanton.
– Tamen mi vin ne konas, - sxi diris seke.
– Nu, kiel vi povus min koni! Cetere, mi estas sendita al vi ofice.
Margarita paligxis kaj sxanceligxis malantaùen.
– Endus tuj komenci per tio, - sxi diris, - anstataù babili sensencajxojn pri fortrancxita kapo! Vi volas min aresti, cxu?
– Nenion similan! - ekkriis la rufulo. - Stranga pensmaniero: se oni iun alparolas, do nepre por aresti! Simple, mi havas al vi aferon.
– Mi nenion komprenas, kian aferon?
La rufulo rigardis cxirkaùen kaj diris sekreteme:
– Mi estas sendita por inviti vin por la hodiaùa vespero.
– Vi deliras, kien inviti?
– Al tre eminenta alilanda nobelo, - impone diris la rufulo, duonferminte unu okulon.
Margarita ekkoleregis:
– Jen nova homspeco: strata parigisto. - Sxi ekstaris kaj pasxis for.
– Belan taskon mi havas! - ofendite ekkriis la rufulo, kaj postgrumblis en sxian dorson: - Stulta ino!
– Kanajlo! - sxi replikis sin returninte, kaj ekaùdis de malantaù si la vocxon de la rufulo:
– La mallumego, veninta de la maro, kovris la de l’ prokuratoro abomenatan urbon. Malaperis la pendaj pontoj, kiuj interligis la Templon kun la timiga Fortreso Antonia… Perdigxis Jersxalaim, la granda urbo, kvazaù gxi neniam ekzistis en la mondo… Do, perdigxu vi mem kun via cxirkaùbrulinta papero kaj sekigita rozo! Plu sidu cxi tie kaj petegu lin, ke li lasu vin spiri kaj vivi libera, ke li foriru el la memoro!
La vizagxo de Margarita blankigxis, sxi revenis al la benko. La rufulo rigardis sxin per duonfermitaj okuloj.
– Mi nenion komprenas, - sxi mallaùte ekparolis, - nu, pri la folioj oni povis iel ekscii… penetri, spioni… Natasxa estas subacxetita, cxu? Sed kiel vi povis ekscii miajn pensojn? - la vizagxo de Margarita dolore kuntirigxis kaj sxi demandis: - Diru al mi, kiu vi estas? El kiu organizo?
– Jen tedajxo, - grumblis la rufulo kaj pli laùte li diris: - pardonu, ja mi ne klarigis al vi, ke tute ne temas pri ia ajn organizo! Bonvolu sidigxi.
Sxi obeeme sin sidigis, tamen demandis ankoraù unu fojon:
– Kiu vi estas?
– Nu bone, mia nomo estas Azazello , tio tutegale ja nenion al vi diras.
– Vi diros al mi, cxu, kiel vi eksciis pri la folioj kaj pri miaj pensoj?
– Ne, - seke respondis Azazello.
– Sed pri li, cxu ion ajn vi scias? - sxi flustris pete.
– Nu, ni supozu, ke jes.
– Mi petegas, diru almenaù tion, cxu li vivas? Ne turmentu.
– Nu, vivas li, vivas, - respondis Azazello nevolonte.
– Dio!
– Sen emocioj kaj sxrikoj, mi petas, - malserenigxinte diris Azazello.
