Момодоя, ки сирри кабутар ва нигинро намедонист, аз гирдгаштои ногаон дилтангу асабон шудаю сарисоби корро гум карда, то ором шудани Бимастура лоубол истод. Андактар бо адя- ои шоона ба авлияш рафту расо баъди чор моу чор рз боз омад. Саетараш, вайро бо илтимосу илтиои зиёд, аз ойгои хобаш хезонда, нисфишаб ба сари болини Бимастура оварданд, ки аз шиддати дард печутоб мехрд.
Дили тарсхрдаи момодоя меларзид. Вале… таваллуди тифли афтмоа беозор ва осон шуд…
Садои гшнавози мемони нав момодояи хоболудро ушёр кард. Вазифаи худ ба ёд оварда, адаа тифлро рйи даст бардошт ва аз шодии ногаон «Вай ман мурам! Ин духтарчая бинед, кафтарча барин. Майдаяк… Хушряк. Сап-сафедак» гуфту баъди ба худ омадан паёми табрик ба парокандаг изор кард:
– Мемони нав муборак бошад, духтарам! Илоо хушпою адам ва тансиату хушбахт шавад. Чашмат ба дидори мои нав ршан бод!
Бимастура чашм кушода, дар дасти момодоя тифлаке дид мисли шир сафеду чун мои тобон дурахшон. Фамид, ки равшании чашмаш аз талъати ин гулдухтар аст. Шод гашту бо лаби пурханда гуфт:
– Шукри беад, ки Соиби олам бо шарофати Пири Бузургворам ба ангуштарин нигин доду ба модари мискин Нигина! Шукри Худо, ки соиби сарам соиби фарзанд шуданд!
Вате ин суханро Абдулсайид шунид, сабзу хуррам гашт. Гаштаю баргашта Офаридгорро сипосу сано хонд, ки ро ба мурод расонд, соиби заораи тилло гардонд. Сипас шукри неъмат гузорид ва мемонхонаи гулкориро оростаю пероста гардонда, фаровон асбоби нишот фароам овард. Али маалларо зиёфат доду амрои ёру дстон ба дилхуш пайваст.
Дар ави зиёфат шавари момодоя, ки шоиртабъ буду бо тахаллуси Абдулмаиди Ворух шеър менавишт, пой бар замин кфта, шоирона бонг зад:
– Эй мардум, маро гш диед!
Аз доямомо таърифи духтари Абдулсайидро бисёр шунидам. Гуфт, ки ри тифли нав чун мои нав тобон асту мисли пар зебо! Дарол як байти Фирдавс ёдам омад:
удо гашт аз кдаке чун пар,
Ба чера ба сони бути озар!
– Ин хел наг, шоир! – адаа эрод гирифт Зарифи мударрис. –Бути зебое, ки падари Иброими пайамбар Озар тарошидааст дар Ворух ой намегирад!
– Ин хел бошад, паричераи нав бути Ворух аст!
– Дар хонаи Муяссари оду як бути безеб аст, амон кофист!
– Он гапора асту ин гулбадан! – паст наомад шоир. – Дилам гуво медиад, ки Нигина бути Ворух мешавад. Яъне, аз бути Фархор зеботар, аз бути Ямо раънотар, аз бути Чигил барнотар хоад шудан! Бузургтарин родмарди замон ба Нигина ошии шайдо хоад шудан!!
Аз ин каломи хуб хушол дучанд гардид ва аксарият «Рост мегяд шоир, Нигина бадри Ворух, мои тобони Ворух, мои мунаввари шаби чаордаум дар осмони Ворух мешавад» гён дасти иммат баланд бардошта, ба сари шоир борони дирам рехтанд.
Абдулмаид шод гашту нидо дардод:
– Шои олам бандаи бути Ворух мешавад!
Чанд марди сармаст гапи шоирро ло пиндошта, «Бас! Дигар жож махой!!» гуфтанд.
Оно аз бехабар чунин гуфтанд. Азеро арфу иои ин марди оташсухан азён набуд. Вай мисли дигар шоирон шху далеру нотарс ва шартакиг буд, аммо арзаг не: насибае аз айб дошту ини мавлудаш дар машрии осмон бури Савр ойгузин ва бинобар ин ар ч пешг мекард – хо ба азлу шх ва хо ба оанги идд – рост мебаромад ё ба аиат наздик меомад.
Ин карат ам фоли шоир мутлао дуруст баромад: дар шари Гурган намояндаи шашуми сулолаи Хоразмшоиёни кабир утбиддин Муаммади Сон маз дар рзи мавлуди Нигина-явми чаоршанбеи бистуми мои шаввол, соли 596 ирии амар мутоби ба сеюми августи соли 1200 мелод ба тахти подшо нишаст…
Аз мавлуди Нигина азор рз гузашт ва амакбобояш Амадсайид ибни Мамадсайид ба ин муносибат зиёфате мташам орост бо номи «азора». Барои азор нафар дастархон кушода, онро бо азору як хел нулу наво оро дод. Чанд гову гсфанд заб шуду дегои атор аз таомои гуногун лабрез гашт.
Мардуми доирахабар шоду мамнун буданду дар авлии калони тоири бузург давра-давра менишастанд – занон дар айвонои дарозряи гакор, мардон зери дарахтони серсоя. Лекин тахтакати пани соябондори мобайни авл пуродам набуд – амаг чор марди хушлибос болои крпачаои шоию бахмал ба ллаболиштои пари у такя задаву мемони ифтихор будани худро намоиш дода, бо кибру урур ба атрофиён менигаристанд. Оно кам мехрданду бештар гап мезаданд ва ар замон беибо о-о механдиданд.
