– инарча не, бонуи дилам, шахиш вай. Номи дигараш шахпарак. Ман ам дидам – аз субдамодам пештарак омада буд. Ба патвоз нишасту хеле суруд хонд. Ин фоли нек, бонуи дилам.

– Ч хел?

– Ин мураки нодир, ки фаат аз зираю кокут изо мегирад, фаат пайки шод меорад.

– Наход?

– Бовар кун, бонуи дилам. Дар «Китоб-ут-тайр» осиди умо тавсиф шудааст.

– осиди мури умой?!

– Оре, бонуи дилам. Доноён навиштаанд, ки ар касе шахишро бинад, коми дил ба даст меорад. Агар шоирона гем, аз дарахти орзуи дерин меваи ширин ба бор меояд.

– Хеле аоиб!!

– Ягон аоибот намебинам, бонуи дилам.

– Аоибот он аст, ки намедонистам бо кадом забон, ч хел ба шумо пайки шод расонам. осиди мури умо аз ман пешдаст кард. Шод кунед, додо мешавед…

– Асал ба даонат, бонуи дилам! – Абдулсайид аз муждаи деринтизор ончунон ба вад омад, ки шарму аёро фаромш ва урфу одатро сарфи назар карда, дастони менатияшро чун шаболи уоб васеъ кушода, амсарашро гарм ба ош кашиду аз рухсораю пешонааш паёпай бсид ва шаддаи марвориди яман ба гардани зебои вай овехта, бо овози аз шодию аяон ларзон хитоб кард: – Имрз чераи ту хубтар аст аз ама рзои дигар! Офарини олам туро, эй бонуони дилам, ки мани пиёда ва сархамро шосавори сарбаланд кард! Дили яхбаста ва санггаштаи маро бо як сухан гарму нарм сохт!

Шавари шодгашта дарол намози шукру сипос гузорид. Ба мазори саобаи гиром гсфанди чорсолаи бахта назр намуду ба Муясарбону шоли заррин ва куртаю омаи нав аз шоивори бетарин адя овард ва ёру дстонро ба зиёфат хонд…

* * *

Дар яке аз рзои сеюмин мои омиладор Бимастура ис кард, ки сараш чарх мезанаду дилаш беузур гашта ва чашмонаш тира мешаванд. Дарол момодояро озир карданд. Набзи беморро саниду тапиши дилашро гш андохт, кому забонашро муойина кард ва фамонд, ки ин олат барои занои омила муаррарист ва Бимастура чун дигарон сарторик шудааст.

– Аксар занои дуон ба турш дилкашол мешаванду табъи баъзео ширин меяд. Як амсояи мо дар чиллаи зимистон ба ра сарторик шуда буду дигар занак – ба шири хар! Дили ту ч мехоад?

– Гшти кафтар…

Ин гап аз даони Бимастура баромадан амон кабутари хонаг ноором шуда, ониби кадбону нигои аибе афканду аз равзана фарр парида, ба айвон баромад. Бори дигар бо чашми аросон соибхонаро нигаристу бо тамоми увват бол зада, ониби офтоббаро парид. Бимастура, ки амали кабутарро бо чашми нимторику дили пураш тамошо мекард, ои сарде кашида, гиряолуд, аммо бесадо гуфт: «амааш айби худам. Аввал ман хиёнат карда, ба гшти кафтар дандон тез кардам. Маро бубахш, кабутари сафедам, кафтараки умедам… Аз гуноам гузар…»

Момодоя, албатта, арфи бесадои кадбонуро нашунид. Аммо ба ушёрию чаонии кабутари рамида ойил шуда, базав хандид:

–аиатан ам он чизи ширин будааст! Паррандаи безабон ч хел фамид, ки кадбону гшти вайро айла кардан мехоад?!

– Гшти ин кабутар не! – гиряолуд овоз баровард Бимастура. –Ягун кафтари дигар ёбед.

Абдулсайид пичингомез гуфт:

– Оббо, онвари доное! Оъ… агар натарсида, ором дар оят меистод ам, ман ба ту кордор намешудам… ай-ай!, – гуфт пичингомез Абдулсайид ва бо таассуф сар унбонда, саночу камон гирифту ба шикори кабутар рафт. Аммо дастхол баргашт – то вати говгум кофту кофт, ягон кафтар наёфт.

Суби дигар ба он тарафи ки Душоха гузашт, ки макони беодам буд. Ин о гулу гиёу дарахтони ёбо беадад мерустанд ва парандаю чарандаи хелмахел бехалал мезистанд. Лекин, арчанд усту кард, лоаал як пари кафтар надид…

Шалпару ниммурда ба хона баргашту чор мури тазарв ва кабки илол болои хон ниод яке аз дигаре фарбеу ботароват ва иштиоовар. Вале Бимастура, ки то ол намаке ба даон набурда буд, беолона «кафтар» гуфту аз уш рафт.

Вате ба худ омад, овози шаварашро шунид, ки бо алам мегуфт:

– Агар ин авола медонистам, ун кафтари гурезпоя бо ресмон баста мемондам… Уфф… Агар озир амун кафтарак мебуд…

– Ч кор мекардед? – бо имои чашм пурсид Бимастура.

– Даррав псту пора карда, ба дег меандохтам.

– Неъ! – Бимастура тамоми увваташро амъ оварда, пурсз нидо баровард. – Гушти ун кафтара хурдан мумкин не!! Вай… кабутари бахтовар…

– Бахтовар буд, марговар шуд! – сзи дил пинон дошта натавонист дуредгар. – Туро аниси бетарин буд, лекин… дар лазаи заруртарин гурехт. Туро тано партофта, бенишон айб зад. Хиёнат кард ба ту!

Аз таънаои шавар марои фикри Бимастура тарафи дигар тоб хрд ва гиряолуд гуфт:

– Рост мегуед, хиёнат кард! Вате донист, ки гушти кафтар мисли нушдору ба ман зарур аст, ам худаш гурехту аминсояшам гурезонд, ба тухми кабутар ирон овард! Шумоя сарсон, мана бесомон кард. Агар ин кафтари нобакор ба дастам афтад…

Абдулсайид бо таауби ошкоро амсарашро нигарист, ки ранги ряш аз ояти азаб кабуди сияфом гашту дандонояшро ачарос занонда, бо мадади кадом як увваи нион аз ой нимхез шуд ва бехудона фарёд кашид:

– Агар ун кафтари бевафо ёфт шавад, бо дасти худам пора-пора карда, хомохом мехурам! Хунашро об барин дармекашам! Хезед мардак, ёбед вай кафтара…

Бимастура тамоман беолу бемадор гашту рйи ойга пару афтид. Момодоя бесараном шуда, шавари саргарангро ба по хезонд:

– Аволи занак чато! Агар то бего обу изо нахрад, кдак талаф мешавад. Хезед, аз таги замин бошад ам, ягон кафтарбача ёфта бед.

Перейти на страницу:

Похожие книги