азрати Бадеуддини Нур пас аз андаке тааммул бо нги ангуштони муборак сари оизаро аз замин боло бардоштаву сила намуда, дар бедор низ дасти шафоат ба китфаш гузошт:
– Дуооят, гиряву нолаоят шунида ва пазируфта шуд, Мастураам.
Назру ниёзоят, садаа ва бахшишои бешуморат абул гардид, Маъсумаам.
Вате назди санги адор нолиш ва ниёиш мекард, барои таъвил китоби муборак кушодам ва иборае табаррук пеши назар омад: тамилуу – малоикату2. Ин башорат аз он аст, ки исми поки тифли некро малоикао аз нур хоанд сиришт ва дар зиндаг фаришта магасрони он баландахтар мешавад!
Ин каломи муборакро рйи коаз овардаю дам андохта, бароят тмор сохтам. Ё Мастура, абил ва ло тахаф! Пеш ой ва матарс! Туро маслиат ин аст, ки амеша онро бо худ дошта бош ва мисли гавараки чашм ифз кун. Зеро агар тумори нигадошт гум шавад, фаришта бигурезад…
Бимастура тумори чаоркунаро бо тавозъ аз дасти Шайх Бадеуддини Нур гирифта, ба дидаояш молид ва барои шунидани давоми сухан боз дузону нишаст. азрати Бузургвор ояте аз каломи Маид ироат карду бо дуои нек таъвил, таъбир ва тадбирро усни хотима бахшид:
– Эй духтари чашминтизори бобо! Вати хайрбод ам фаро расид. Дигар маслиат ин аст, ки хезу лаби авзи масид рав, ки обаш файзи оби Замзам дорад. Се каф ншида, насибаи худ дарёфта, вати хори шудан занири Дари мурод-баромадгоро бсида, бо касе ягон арфи зиёдат маг ва худро ба Ворух расон. Давоми нек роатро, пешонаатро Худо кушояд.
Ором ва омода бош, Макнунаам…
Ба шаварат аз номи мо дуруд биг. Зеро пуртоат ва тааммулпазир, ки писанди Худост, мевари мазаби мост. Калиди бахту саодат, улфкушои дило ва ама мушкило сабр аст.
Бимастура бори дигар одоби пойбс ба о оварда, бардам аз ой хесту «Рамати Худо ба саратон борад, Пири Бузургворам! Умри пурбаракат бинеду азорсола шавед, Пирам Подшомарди Вал!» гён афонок аз дар баромада, базуд худро ба авзи мусаффо расонд.
Аввал дасту рй шусту ба нияти сафо шуръ кард обнширо. Чун маротибаи сеюм ба каф оби зулол бардошт, кабутари сап-сафеде аз шохи сиёбед ба лаби авз нишаст, ки дар минор алаи зард дошт. авонзан об дар каф лазае интизор истод, то ба парандаи беозор халал нарасонад. Вале кабутар ба вай нигое накарда, аларо лаби авз гузошту нл ба об андохт. Бо чанд атраи пок ташнаг бишкасту болу пар афшонда, сабук боло парид. Аммо ала ба минор нагирифт: ё фаромш кард, ё барои Бимастура адя гузошт.
Оизаи айратзада оби дар каф доштаашро, ки аллакай нисф кам шуда буд, саросема ншиду бо кунковии хоси занона ала аз замин бардошт. Дид, ки ангуштарест бенигин. Хост бозгашт ба ояш ниад. Вале дудила шуд. Барои саниш ала ба ангушт андохт. Заваш омад – ончунон чену чамма, ки гё махсус барояш сохтаанд!
«Насибаи худ дарёб» гуфтани Пири Бузургвор ёдаш омад. Аз тати дил «Асло рзи камия набинед, Пири амабин ва амадонам!» гён бо чашми пуршарар го ба чаллаи ангушту го ба кафтари чаллабиёр нигариста, баъди бсидани занири Дари мурод ониби ароба бардам-бардам адам ниод. Кабутар лазае дар болои авз бол афшонда, интизор истоду сипас аз афои ароба парида, вате аз дарвозаи Хуанд берун шуданд, ба боми гардуна нишаст. Аз он о ба китфи кадбону гузашт…
Бимастура аз дарвозаи авлияш даромадан замон кабутарро рао кард. Паррандаи хастагашта муддате анотак зада, пешу афо ро гашту фирр парида, ба шатоки айвон баромад. Боаловат нишаста, «курр-курр» садо баровард. Кадбону сармаст аз суруди кабутар каф-каф бирину арзан ба пешаш пошид ва бозав хуршид:
– Хуш умад, кафтари бахтоварам! Акнун хунаи ман – лунаи ту. Кошунаи ман – ошюнаи ту. Майли хотир боли парвоз кушо!
Кабутари умедро кадхудои хонадон Абдулсайид ам хуш пазируфт. Устои гулдаст ама корашро як тараф монда, дар куни бом барои ин паррандаи биишт кафтархона сохту дар сани авл патвоз – ду шохи сафедор ба замин кфта, навдаи аз нарангушт афстари бедро болочб намуд, то нишемангои кафтар шавад. ам дар боло ва ам дар поён обу дони бетаринро фаровон фароам овард.
афтае нагузашта, кадбону ва кабутар ба ам унс гирифтанд. Паррандаи саро тадриан хонаг ва дастомз шуд. Бетарсу арос ба хона медаромад, болои сандал мебаромад, сари китфу рйи зону менишаст. Андактар кор ба ое расид, ки кадбону ва кабутар якоя – аз як таба изо тановул мекарданд. Ва рзе, ки кадбонуро нишони фарзанд падид омад ва ро узри занон баста шуд, ариб буд ба мафили оно боз як парранда амро шавад.
Лазаи офтоббаро Бимастура дар шохи дарахти мирсанал, ки ширинтарин зардолуи Ворух ба исоб мерафт, мураке дид зарринболу зебопайкар, хурдусса, аммо бовиор. Беист аз як шиппа ба дигараш аида, мисли булбул ча-ча мезад фораму гшнавоз. Кадбону ба шав омада, дасти рост сале боло бардошт, ба умеде, ки паррандачаи зебо рйи кафаш биёяд. Вале мурак рост ба кафтархона париду лазае гирди кабутар парвона шуд. Аз обу донаш насиба гирифту босуръат ониби ки Душоха парвоз кард.
Овози шавар зани айратзадаро ба худ овард:
– Рзат бахайр, бонуи дилам! Чаро дар мобайни авл сутун гашта?
– Дар шохи мирсанил инарча дидаму…
