Нигина ва Мирмалик полностью

Кунад ҳамҷинс бо ҳамҷинс парвоз,

Кабутар бо кабутар, ғоз бо ғоз…

– Ғоз не, боз! — луқма партофт Шамси Ҳола.

— Эй ошно, ёд нате! Ту гап задӣ, ман ҷим шиштам. Ту ҳам ором шин, ки гапам гум шуд. Ман гуфтанӣ будам, ки… решаи номи Соҷида «Соҷ» аст, яъне номи дарахт, балути ҳиндӣ. Лекин… мо истаравшаниҳо мурғи кунҷитхӯракро соҷ мегӯем… Не, ин хел не… Ман гуфтанӣ будам, ки ун дилбанд аз кокули дарозаш ба дилам банд андохт… Обу адо шудам… сар ба замин ниҳода, соҷид шудам, лекин шеър гуфтан наметонам…

Шамси ширакайф хост ба Шароф ягон шеъри ишқӣ интиқол диҳад, ранҷиду дӯғ зад:

— Эй ошно, боз мегӯям, ки ёд нате! Ман ҳам шоир!

Шоире Соҷид шуда, тан чун ҳилол

Духтари ошиқшуда бар вай ҳалол!

Ҳама қоҳ-қоҳ заданду Соҷида ҳам базавқ хандид ва нимғурма гуфт:

— Ман духтараки шаҳрӣ нестам, ки шарму ҳаё надонам. Аз Анварӣ як байт медонам:

Эй бародар, ишқ савдое хуш аст,

Дӯзах андар ошиқӣ ҷое хуш аст!

Маҳфилиёни сабукбол офарин хонданду Саъдӣ бо нигоҳи меҳрполо Сайфуддини Исфарангиро нигарист:

— Агар Фарҳодро ҳосил нашуд пайванд бо Ширин, шукрона мегӯям, ки ду ҳамсафари ман имшабро бо ёри дилхоҳе бар канори сабзазоре рӯйбарҳам хуш мегузаронанд. Яъне на ман танҳо гирифторам ба доми зулфи зебое, дигар дӯстон низ бо дилороме саре доранду савдое!

Ишқ дар олам набудӣ, гар набудӣ рӯйи Раъно,

Гар на гул будӣ, нахондӣ булбуле бар шохсоре!

Ҳолиё айни вақт аст, агар андалеби Исфара ба гули Раъно рози дил ифшо намояд.

— Сӯи ошёни қудсӣ паридам дамеву пайки мурод маро хушклабу ташна бар лаби оби ҳаёт баргардонд. Чӣ хуш, ки аз нафаси сарди Сайҳун маҷлиси мо гарм гашту ба вақти самоъ бо ҷӯши шароби ноб дил ба дил роҳ ёфт ва нигоҳ ба нигоҳ пайваст. Аммо ба самовиҳо чӣ суд аз гуфтани бисёри ман? Фақат ишорае кофист, ки ин рӯйдод моро аз мумкиноти толеъ аст.

Ҳолиё, ки дар миёни обу оташи ин сарои сурур аз табу ларза беқарор бо паридорони маҷлиси унс чун гирдбод мечархем, маро мебояд минбаъд чусту чолоктар шавам, дар ошноии чашмони шаҳлою наргисмисоли Раънои хеш аз мавҷ бесангтар ва аз ҳубоб тиҳирӯтар бошам. То агар ғам дуаспа ояд, бо сардханда бори ишқ шодмон ба дӯш бардорам:

Ошиқон аз сари шамшери ғамат ҷон набаранд,

То ба чавгони вафо гӯй ба майдон набаранд.

Кори хомон бувад он, к-аз сари шаҳватбозӣ

Ба роҳи ишқ дароянду ба поён набаранд.

Шергирон, ки ба ҷон бастаи занҷири диланд,

Ҳукми дилро натавонанд, ки фармон набаранд!

Лекин онҳо, ки дар ин ҳалқа мақоме доранд

Номи дилро ба забон дар ғами ҷонон набаранд…

Баста бодо нафаси субҳдаму боди сабо

Қиссаи дарди маро гар ба Хуросон набаранд…

Сайфуддин бо нигоҳи нафис Раъноро жарф нигаристу аз мағзи дил хитоб кард:

Вақти субҳ аст, хез, бода биёр, эй санам,

Дар варақи рӯҳ каш аз хати соғар рақам!

— Офарин, эй Сайфи Исфара! Кас надидаст одамизод аз ту ширинтарсухан, ҳам сара! — лаб ба тавсиф боз кард Саъдӣ. — Ҳар чӣ гуфтӣ, аз ниҳонхонаи дили Раъно гуфтӣ. Вай сухан дар хилоф нахоҳад гуфт!

Гули Раъно ба андалеби шайдо байти обдоре бахшид:

Кунун омад вақти ошиқнавозӣ

Ба зулфи худ диҳам шабро дарозӣ…

Саъдӣ нигоҳи гарме ба Зебо ҳавола карду чор мисраъ хонд:

Сӯҳбати ёри азиз ҳосили даври бақост,

Якдама дидори дӯст ҳар ду ҷаҳонаш бақост!

Дарди дили дӯстон гар ту писандӣ, равост,

Ҳар чӣ мурод аз шумост, ғояти мақсуди мост!

Шоир чун мушоҳида кард, ки шоира ба шавқ наомад, мисраи охиринро бо андак тағйирот дубора хонд:

– Ҳар чӣ муроди Зебост, ғояти мақсуди мост!

Зебои Хуҷандӣ ишорати дӯст хуш пазируфт ва худро ба паҳлуи андалеби Шероз расонд:

Кас чун ту ба ақл зиндагонӣ накунад,

Дар шеваи ишқ меҳрубонӣ накунад.

Эй ёри сабукрӯҳ, зи васлат имшаб

Шодам, агар ки субҳ гаронӣ накунад…

Лаҳни форами шоираи хушилҳом Саъдиро ба таҳрик овард:

— Ало, эй соқии оташрӯй, каломи оташинро шунидӣ? Ба оби бода ақл аз ман фурӯ шӯй!

Шод бош, эй ширинлаб сухангӯй. Эй моҳпораи обидфиреб, эй малоиксурати товусзеб:

Кас надонам, ки дар ин шаҳр гирифтори ту нест,