Сама не заўважыла, як, чытаючы каменты, прайшла некалькі крокаў назад да брамы. Яшчэ адзін някідкі помнік... Іван Пуліхаў. Тэрарыст, рабіў замах на генерал-губернатара Курлова... Яго катавалі, цела павесілі на браме Пішчалаўскага замка... Помнік паставіла таварыства паліткатаржанаў. Цікава, калі б Іван, недавучаны студэнт, канспіратыўная мянушка “Вася”, дажыў да трыццаць сёмага, ці мела б помнік ягоная магіла? Ад палкіх рэвалюцыянераў пасля пераможнай рэвалюцыі пазбаўляліся. Адна з паплечніц Пуліхава, нязломная Аляксандра Ізмайловіч, дачка генерала, адбыла адзінаццаць гадоў на Нерчынскай катарзе, а ў трыццаць сёмым сасланая ў ГУЛАГ, у сорак першым па загадзе Сталіна расстраляная дзесь у лясах пад Арлом...
Няма ў свеце іншага жывёльнага віду, які б так нішчыў сам сябе.
S.Z.: Кожны чалавек памрэць, калі прыйдзе ягоны час, лiтаратурны персанаж таксама. Таму пытанне ня ў тым, забіваць яго ці не. Пытанне ў тым, калі завяршыць раман.
I. K.: Гэта проста тэст на крыважэрнасць :)
Е.К.: Калі шчыра чую такое пытанне ўпершыню ў жыцці... Галасую за...
B. Т.: Пашкадуйце!
М.М.: Так, але не боляче, щоб, раптом що, він міг викарабкатися...
H. К.: Не!
V.T.: Не сьмяротнаму пакараньню! А герой станоўчы?
S.H.: Пасачыце. Там бачна будзе ))
A. D.: Забіць нельга памілаваць.
А.Ю.: Пакіньце надзею на працяг..... ён загінуў... мізіньчык варухнуўся....
К.П.: Паспытайце ў героя)
П.С.: не трэба
A. D.: Забіць дзеля чытача, ці дзеля аўтара?
Е.М.: Сам умрет... это ж ясно.
C. И.: Только если он погибнет смертью храбрых!)
I. S.-S.: Забіваць
S.S.: Кніга-гульня! Калі вы хочаце, каб герой памёр перайдзіце на старонку 150, калі хочаце, каб выжыў на старонку 170 :)))
Н.К.: Только в том случае, если в этом есть историческая необходимость. ))
А.Ф.: ТАК!!!
Ж.Р.: Пра што раман і хто галоўны герой?
A. С.: А напішы так, каб было незразумела і адначасова ўсім дагадзі: тым хто хоча, каб ён жыў і тым, хто разумее, што станоўчаму не выжыць...
B. Р.: Ні ў якім разе не забіваць!
М.С.: Ну пакалеч крыху, калі ўжо зусім ня можаш стрымацца...
Л.С.: Няхай жыве і мяняецца да лепшага
Я.М.: Сама не забівай - грэх вялікі! А героі рамана падчас напісання разбяруцца, натхненне прадыктуе... Ужывайся ў сюжэт асцярожна!
В.К.: Не!!!!
I. M.: Хай ще трйшки поживе.
Л. В.: Кубик бросить, здесь не отвечать - тянуть интригу))
0. Т.: На мой погляд, калі ён будзе далей мучыцца, пасля завяршэння раману, то хай жыве. А калі яму трэба памерці, тады можна.
Я зноў схавала смартфон і збочыла з асфальтавай сцежкі на вільготную глебу... Тут як ні намагаешся не наступіць на чыюсь магілу - усё роўна не атрымаецца. І ў мазгу ўвесь час круціцца “Выбачайце... Прабачце...”, нібыта ў набітым аўтобусе прасоўваешся да выхаду, мімаволі штурхаючы спадарожнікаў.
А вось і той помнік, які я шукала. Не мармур, не граніт, сціплы бетон. У дробных трэшчынках пасяліўся мох. Ні агароджы, ні кветак, нат збуцвелых штучных. “Люцыян Станіслававіч Корвус”. Даты нараджэння і смерці няма. Ведалі б фрэнды, якія зараз пішуць мне парады, што імя таго, пра каго яны спрачаюцца, выбітае на гэтым сціплым помніку...
Вырасціць “чароўны крышталь”, які я атрымала ў падарунак падчас акцыі на карысць сучбелліту, можна, толькі падставіўшы звычайныя кардонныя палоскі. Вылітае на іх з пластыкавай бутэлечкі рэчыва выпростваецца цвёрдымі сняжынкамі.
Я мусіла даведацца пра рэальны лёс чалавека, на якім збіралася вырасціць “чароўны крышталь” персанажу. Мне бракавала фактаў. Таму і ўзнікла дыскусія ў сеціве. Таму я зараз і мерзну на гэтых могілках.
Д.К.: Можна закруціць інтрыгу, як у серыяле, што ён памёр, а потым выявіцца - што не)
AX: ЗАБІ!
Я.К.: АДЧУВАЮ СЯБЕ ГЛЕДАЧОМ У КАЛІЗЕІ.
В.Ц.: Забіць! Але жорстка)
M.B.: Смерць ачышчае.
1. -D. R.: Не
M.B.: Яшчэ як. Ачышчае сюжэт ды жыццё.
В.Г.: Забіць! Але так, каб чытач жахнуўся, а пасля падумаў: а я ж трупа не бачыў, дык можа - жывы?
Т.Б.: Калі стары - забівайце, калі ў яго ёсць дзеля чаго/каго жыць, то хай жыве.
A. Я.: ЗАБІВАЦЬ!!!! І ЖОРСТКА!!!!!!!
Л.М.: Пусть умрет неожиданной нелепой смертью.
Z. J.: “Рэйхенбахскі вадаспад”.
V.M.: Жэстачайшэ
Я.Я.: Прыбіць) цвікамі да сцяны)))
B. Ч.: Ні ў якім разе не забіваць. Канцоўка з жывым гг вымагае ад аўтара большай мужнасці ды майстэрства, чым кікнуць персанажа ў спадзеве на чытацкі катарсіс. А вось як так зрабіць, каб канцоўка аказалася сапраўды моцнай, як у добрым вершы - асобнае пытанне.
Е.Р.: Смерть ему!
А.М.: Не забіваць! Хочацца пазітыву!
А.К.: Можна скарыстацца прыёмам Фаўлза (“Каханка французскага лейтэнанта”, шматварыянтавы фінал), ці паўтараў хто такі ход у беларускай літаратуры?
Н.К.: Не забіваць!
L.S.: Не, не забіваць! Вунь Роўлінг ледзь не ўсіх станоўчых герояў пазабівала... Будзьце міласэрныя да чытачоў
О.Г.: Калі забіць, то працягу не будзе(((
A. Н.: Канешне не забіваць!
Г.Б: Неяк вельмі жорстка. А калі думкі матэрыялізуюцца?
Г.Б: Ну, проста суд тройкі.
B. К.: Очень странно... Очень странно, когда автор пишет роман, не зная его сюжет. Хотя вот есть „Дом-2“, там голосованием можно спасти героя.
C. М.: Галаву адсекчы.
Y.D: Убить нельзя помиловать.
В.В: Лепш не пішыце...
