— Філасофію можна было б згарнуць пасля з'яўлення Эпікура, нічога разумней усё роўна не народзіцца. Менш пакут, больш радасці — вось усё, што сапраўды мае сэнс падчас чалавечага шляху. Усе жыццёвыя мэты — мыліцы, якія дапамагаюць ісці наперад. Калі гэтыя апоры не дапамагаюць хацьбе — іх месца на сметніку. Грамадства спажывання? Вы яшчэ скажыце, што гэта мінус у кубе. Не варта дужацца з прапелерамі, асабліва калі яны не мяшаюць. Не хочаце быць зомбі, які жыве ў сваім дэвайсе? Ну дык не трэба. Займайцеся творчасцю! Ці не. Грамадства спажывання - не горшы варыянт для развіцця талентаў. Гэта факт, а вось антытэзам месца на тым жа сметніку, што і дрэнным апорам.
— Я б і сама зараз адправілася на сметнiк, — прастагнала мая муза, — толькі б спакойна паляжаць і адпачыць.
— Тады пойдзем да мяне і зоймемся чым-небудзь пацешнейшым, — прапанаваў я, і мы выйшлі з-пад маста, накіроўваючыся ў бок яшчэ аднаго, больш старога.
Я граю на гітары… Паказваючы Але працу перагруза, каб яна ведала, як генеруюць гэты рок-н-рол. Што-нішто яна ўжо ведае, але варта даць iнфу навочней. Пацешна, але я толкам не ўмею граць, таму мае катаванні прылады толькі рассмяшылі б якога-небудзь васьміпалага віртуоза, які можа дастаць паказальным пальцам да столі нават не ўстаючы на дыбачкі. Але граць цяжкія рыфы, звычайна, справа няхітрая.
Я імправізую рыф. Тара-так-так, тара-так-так-так, тара-так-так-так. Аля ківае галавой як бы кажучы: «Нядрэнна, маэстра!».
— Гэта значыць, калі я ўключаю дысторшн усё гэта гучыць вось так, як роў, а калі выключаю, то гук чысты і прыемны.
— Выдатна, — кажа дзяўчына. — Вельмі, ну вельмі цікава.
— Я як быццам чую ноткі іроніі ў вашым голасе, панна дабрадзейка?
— Панна дабрадзейка? — Аля робіць строгі твар, якi, зрэшты, слаба хавае яе жаданне заліцца смехам. — Я магу ёю быць.
— Гарнітурчык з латэкса, чорная падводка, валасы, сабраныя ў пучок, — раю я.
— Не зусім! — паведамляе Аля і ўдакладняе. — Чырвоная мантыя з сабалём, карона, туфлі абсыпаныя жэмчугам і лалавае калье.
— Так выглядае панна краіны, а не панна асобна ўзятага мужыка, — даношу я сваё меркаванне.
— Панна краіны ўжо сапраўды пануе над усімі мужыкамі падуладнай тэрыторыі, — кажа Аля, і шырока ўсміхаецца. — Імператрыца бярэ на ноч любога таварыша, які ёй спадабаўся, ад карнета, да паэта. Чаму такі выбітны мысляр не разумее гэтых элементарных рэчаў?
Мы зноў смяемся разам.
— Ну і раз ужо мы пачалі аб палітыцы, варта працягнуць гэтую тэму, — весела кажу я. — Толькі вось зараз я прынясу зялёны чаёк і печыва.
Чай ужо на стале. Пара клубіцца над цёмным акіянам пасярод фаянсавых берагоў. Серабрыстая, узорыстая лыжачка прыемна бразгае ў светлым кубку. Печыва з шакаладнай глазурай на невялікiм сподачку, упрыгожаным сіняватым арнаментам. Аля бярэ яго сваімі прыгожымі пальчыкамі і акуратна кусае, падносячы вольную далоньку да падбародка і ловячы крошкі. Як жа гэта міла.
— Кхм, пагаворым аб дэмакратыі, — уступаю я, хоць мне і шкада ўкліньвацца ў ідылічную карціну, створаную дзяўчынай і шакаладным печывам.
— О так, — адклікаецца госця.
— Не гавары з набітым ротам! — строга загадваю я.
— Прабачце, сэр, — адказвае яна і глядзіць на мяне смяшлiвымi вачыма.
— Якое тваё стаўленне да яе, да гэтай самай дэмакратыі? — запытваю я.
— Строга негатыўнае, — Аля сур'ёзна глядзіць на маё раскладное крэсла.
— Гэта чаму ты так думаеш?
— Каб у нас была палеміка, — паказвае мая госця. — Ты ж сам казаў, што часам карысна заняць нават тую пазіцыю, на якой насамрэч не знаходзішся звычайна, і гэта проста дзеля трэніроўкі ў палеміцы.
Я развёў рукамі ўсім сваім выглядам кажучы: «Нядрэнна! Вельмі нават! Мая школа!», а затым вымавіў.
— Тады з вас аргументы, паненка, а не толькі факты.
— Дэмакратыя зло, бо гэта дыктатура большасці, — трохі падумаўшы паінфармавала дзяўчына. — Дзесьці я такое чытала.