Дзякуй Богу, хоць на рыштаванн╕ не палезл╕. Абышо╝шы бровар, я выяв╕ла да╝гаватую прабо╕ну ╝ сцяне - в╕давочна, кал╕сьц╕ тут размяшчалася ╝ваходныя дзверы - ╕ ╝вайшла ╝нутр. Пажар здары╝ся некальк╕ гадо╝ таму, але тут аж дагэтуль адчува╝ся пах гару, да якога дамешва╝ся цяжк╕ трупны смурод. С╕няе кастрычн╕цкае неба ззяла ╝ прамавугольн╕ку сцен, у прабо╕ны вокна╝ заз╕рал╕ кроны стагадовых таполя╝ - л╕стота на ╕х была нездаровага карычняватага колеру з ярк╕м╕ ╝крап╕нам╕ жо╝тага. Каля сцен был╕ звалены абгарэлыя бэльк╕, а пад нагам╕ грувасц╕л╕ся кучы рознакал╕бернага хламу - паламаная мэбля, нейк╕я прэлыя анучы, б╕тае шкло, пакарабачаныя ╕ржавыя жалязяк╕. Я разгледзела нават некальк╕ пластыкавых мяшко╝ са смеццем. Гэта ж трэба, не паленава╝ся нехта валачы ╕х праз усю пустку, каб к╕нуць тут.. Недалёка ад уваходу стаяла некальк╕ дра╝ляных скрынь, ссунутых так, каб атрымалася падабенства тапчана, зверху ляжа╝ клятчасты плед ╕ прац╕снутая канапавая падушка. ╤ тое, ╕ другое з нашай кватэры. Алеся прыцягнула, няйначай. Падушка ╝жо да╝но пыл╕лася на шафе, я ╝сё зб╕ралася яе вык╕нуць, ды рук╕ не даходз╕л╕. А вось зн╕кненне пледа я рана ц╕ позна за╝важыла бы. На канапавай падушцы ляжала кошка - несумненна, мёртвая, ╕ кал╕ верыць Алес╕, памерлая двойчы. Лёня ╕ Алеся размясц╕л╕ся побач на перакуленых скрынях. Лёня сядзе╝, звес╕╝шы галаву, ╕ яго прыкметна калац╕ла. Алеся абдымала яго ╕ нешта шаптала яму на вуха, мабыць, словы суцяшэння.
- Алеся, - прамов╕ла я.
- Мама! - яна саскочыла са скрын╕ ╕ к╕ну╝ся да мяне. Пад падэшвам╕ яе чарав╕ка╝ захрусцела б╕тае шкло.
- Алеся, м╕лая! - я абняла яе моцна-моцна.
- Мам!.. - яна прыц╕снулася да мяне, закапа╝шыся тварам у мой швэдар.
- Алеся, чаму ты не адказвала на званк╕? - спытала я.
- Я баялася, што ты будзеш сварыцца. Ты ж не дазваляеш мне гуляць з Лёнем, - сказала яна.
- Лёня... - я паглядзела на яго. Ён па-ранейшаму сядзе╝, апусц╕╝шы галаву, плечы яго трэсл╕ся. - Алеся, што тут адбылося?
Яна ╝здыхнула.
- Тоша ╝сё-тк╕ памерла. Рэчыва перастала дзейн╕чаць. Лёня так засмуц╕╝ся. А я яму кажу - гэта нават добра, што яно больш не дзейн╕чае. А то ён так за нам╕ бега╝, так бега╝, я ледзь са страху не сканала. А потым пераста╝.
- Хто бега╝? - спытала я.
- Мярцвяк, - прашаптала Алеся, акругл╕╝шы вочы. - Мы тут з Тошай сядзел╕, а ён прыйшо╝ ╕ пагна╝ся за нам╕. Мерцвяк╕ за╝сёды вельм╕ злосныя, яны не любяць, кал╕ ╕х абуджаюць. Мы к╕нул╕ся ╝ розныя бак╕, ╕ ён разгуб╕╝ся, не веда╝, за к╕м гнацца. А потым упа╝ ╕ памёр. Таму што рэчыва перастала дзейн╕чаць.
- Дзе ён? - спытала я.
- Там, - Алеся паказала на груду пакета╝ са смеццем, зваленых у кучу ╝ сярэдз╕не памяшкання. - Мы яго пакетам╕ зак╕дал╕, а то смярдзела моцна.
Над мяшкам╕ са смеццем ра╕л╕ся мух╕, мне здалося нават, што з-пад пластыкавага пакета тырчыць с╕няя ступня з учарнелым╕ пазногцям╕. Я адвярнулася.
- Алеся, нам пара дадому. Пойдзем.
- А Лёню можна пайсц╕ з нам╕? - ц╕ха спытала яна.
- Вядома. Лёня! - пакл╕кала я.
Ён не адказа╝. Пак╕ну╝шы Алесю, я падышла да Лён╕ ╕ паклала руку яму на плячо. Ён не паварушы╝ся.
- Лёня, - сказала я мякка. - Кал╕ ласка, паглядз╕ на мяне.
Ён падня╝ галаву. Твар яго бы╝ мокры ад слёз.
- Яна памерла, - вымав╕╝ ён выразна.
Я к╕╝нула.
- Ведаю. Усе пам╕раюць.
Ён матну╝ галавой.
- Так - не ╝се, - сказа╝ ён ╝парта. - Яна памерла няправ╕льна. Прав╕льна - гэта кал╕ ляжыш у труне, ╕ ╝весь вакол плачуць. А кал╕ вось так, у лужыне, ╕ ╝с╕м напляваць - гэта няправ╕льна. Так нельга. Разумееце? Нельга.
Я глядзела на яго са здз╕╝леннем. Н╕кол╕ яшчэ ён не бы╝ так╕м гаварк╕м.
- ╤ ты вырашы╝ усё выправ╕ць? - спытала я.
- Так. Але ╝ мяне не атрымалася.
Твар яго скрыв╕╝ся, ╕ ён расплака╝ся - так горка ╕ ня╝цешна, што ╝ мяне заныла сэрца. Прысе╝шы на край скрын╕, я абняла яго ╕ прыц╕снула да сябе. Алеся стаяла побач ╕ наз╕рала за нам╕ вельм╕ ╝важл╕ва.
- Не трэба плакаць. Вы ╝сё зраб╕л╕ добра, - сказала я. - Яна памерла, ведаючы, што яе любяць. Цяпер усё стала прав╕льна. Так, як пав╕нна быць. Усё ╝ вас атрымалася.
- Лёня, я ж табе казала, што яна добрая, - сказала раптам Алеся. - Проста яна часам не разумее ...
У той вечар мы ╝трох сядзел╕ на падлозе ╝ Алес╕ным пако╕, п╕л╕ гарбату з бутэрбродам╕ ╕ зб╕рал╕ пазлы. Я адчувала, што гэта мой апошн╕ спакойны вечар, ╕ я хацела выкарыстаць яго напо╝н╕цу.
На друг╕ дзень машына закруц╕лася. Сашку арыштавал╕, абв╕навац╕╝шы ╝ на╝мысным забойстве. Я праходз╕ла па гэтай справе сведкай. Верс╕я следства была простая, як грабл╕. Аляксандр Ялев╕ч заб╕╝ свайго прыяцеля падчас п'янай сварк╕. Потым, жадаючы схаваць сляды злачынства, ён адагна╝ машыну заб╕тага ╝ кар'ер ╕ спал╕╝, а цела адцягну╝ на стары бровар, дзе яно ╕ было знойдзена супрацо╝н╕кам╕ м╕л╕цы╕.
