На працо╝ным месцы я з'яв╕лася на дзве гадз╕ны пазней, чым належала, але майго спазнення н╕хто не за╝важы╝. У той дзень мног╕я маха╝чане паспазнял╕ся на працу, ╕ работа н╕ ╝ каго не кле╕лася, усе тольк╕ ╕ гутарыл╕, што аб здарэнн╕ на Груша╝скай. Усе был╕ напалоханыя не на жарт, але да пачуцця жаху прымешвалася яшчэ ╕ нейкае дз╕╝нае, ледзь не радаснае ╝зрушэнне. То ж бо. Нарэшце ╝ нашай глухмен╕ адбылося штосьц╕ па-сапра╝днаму сенсацыйнае. Пра гэта напэ╝на нап╕шуць у газетах. Магчыма, нават зн╕муць сюжэт на тэлебачанн╕. Верка ╝жо на по╝ным сур'ёзе разважала, што б ёй надзець ╕ якую прычоску зраб╕ць, кал╕ прыедуць тэлев╕з╕йшчык╕. Яна нават не сумнявалася, што ╝ яе асаб╕ста возьмуць ╕нтэрв'ю. Тым больш што верс╕я ╝ яе была гатовая: 'Чупакабра, адназначна!' ╤ван Фёдарав╕ч, наш старэньк╕ бухгалтар, бы╝ ╕ншага меркавання. 'Гэта была выбухная хваля! - каза╝ ён. - У мяне зяць у МНС працуе, ён пацвердз╕ць. Аркаша, в╕даць, у лесе нямецк╕ снарад знайшо╝, вырашы╝ разабраць на каляровыя металы, вось ╕ вын╕к. Альбо балон ╕рвану╝.' Выбуха╝, аднак, н╕хто не чу╝, ╕ Аркашава хата была непашкоджаная, так што гэта верс╕я выглядала сумне╝най. Так ц╕ ╕накш, усё сыходз╕л╕ся на думцы, што звычайны чалавек учын╕ць такое не мог. Гэта была альбо нейкая жывёла, альбо разбуральная стых╕я, альбо...монстар.
У абедзенны перапынак Верка злётала ╝ гастраном ╕ вярну╝шыся, прынесла з сабой цэлую кучу нав╕н - у дадатак да тых, ад як╕х ужо гудзе╝ увесь гарадок. У крэйдавым кар'еры ╝ дзесяц╕ к╕ламетрах ад Махов╕шча сёння ран╕цай знайшл╕ згарэлы легкав╕к. Салон ╕ багажн╕к был╕ пустыя, значыць, гэта не аварыя, машыну адмыслова адагнал╕ ╝ кар'ер ╕ спал╕л╕. Магчыма, нейкая бандыцкая разборка, сляды замятал╕. А ╝ В╕цьк╕ Л╕пкев╕ча, што на Дзяржынскага жыве, сёння бы╝ в╕дзеж, самы натуральны. Ён гэтай ноччу еха╝ з Беластока ╕ бачы╝ на трасе Сашку Ялев╕ча - к╕ламетрах у дзесяц╕ ад гарадка, там, дзе крэйдавы кар'ер. Сашка стая╝ на абочыне ╝ адных трэн╕ках ╕ майцы, п'яны ╝ дровы. Ва ╝сяк╕м разе, В╕цьку здалося, што ён п'яны, таму спыняць машыну В╕цька не ста╝. Сашку наогул лепей л╕шн╕ раз не чапаць, а кал╕ ён нападп╕тку, дык ╕ пагато╝. Не╝забаве В╕цька ╝жо бы╝ у горадзе, еха╝ да сябе на Дзяржынскага праз прыватны сектар. Не, н╕кога падобнага на забойцу або монстра ён там не за╝важы╝. Затое, праязджаючы м╕ма ╝частка Сашк╕ Ялев╕ча, В╕цька ╝бачы╝, што гаспадар ужо дома. У перадпако╕ гарэла святло, дзверы был╕ адчынены, Сашка стая╝ на парозе - ва ╝сё тых жа трэн╕ках ды майцы, тольк╕ ╝жо са сц╕ркай на галаве - ╕ абедзвюма рукам╕ чапля╝ся за дзвярны праём, каб не павал╕цца. Ён сапра╝ды бы╝ п'яны, тут В╕цька не памыл╕╝ся. Пакольк╕ так хутка перамясц╕цца з абочыны трасы на парог ╝ласнага дома Сашка ф╕з╕чна не мог, кал╕ тольк╕ гаворка не ╕шла пра тэлепартацыю, то В╕цька вырашы╝, што з ╕м ад ператамлення здары╝ся в╕дзеж. Ц╕, кал╕ па-навуковаму, галюцынацыя. А яшчэ да нас у гарадок прыехал╕ гэтыя, з сядз╕бы 'Крыштальны ра╝чук'. Сваячк╕ Сашкавы. Сястра ╕ пляменн╕ца. ╤х чорны джып як раз м╕ма гастранома праязджа╝, кал╕ Верка адтуль з пакупкам╕ выходз╕ла.
Магчыма, ╝ Верк╕ мел╕ся яшчэ нейк╕я факты, як╕я яна зб╕ралася паведам╕ць, але даслухаць яе аповед да канца я не паспела, бо мне патэлефанавала Кла╝дз╕я ╤гара╝на, Алес╕на наста╝н╕ца. Яна ц╕кав╕лася, ц╕ ╝сё ╝ нас у парадку - у гарадку дзеяцца жудасныя рэчы, а мая дзя╝чынка сёння не з'я╝лялася ╝ школе.
- Як не з'я╝лялася? - у мяне ╝нутры ╝сё абарвалася.
Сёння я не выпра╝ляла дачку ╝ школу. Праспала. Яна сама сабралася ╕ пайшла. На ╝роках не з'яв╕лася... У мяне трэсл╕ся рук╕, кал╕ я наб╕рала на маб╕льн╕ку Алес╕н нумар. На званок яна не адказала. Вычака╝шы хв╕л╕н дзесяць - гэтыя хв╕л╕ны здал╕ся мне бясконцасцю - я набрала зно╝. Не адказвае... Што было потым, я памятаю цьмяна. Я выбегла з паштамта, ледзь не выб╕╝шы дзверы. Потым я ╝ пан╕цы нас╕лася па вул╕цах, к╕далася да м╕нако╝, прыстаючы да ╕х з адным ╕ тым жа пытаннем - вы не бачыл╕ дзя╝чынку, дзевяць гадо╝, светлыя валасы, чырвоная куртка? Не, н╕хто не бачы╝. Людз╕ глядзел╕ на мяне спалохана, напэ╝на, я выглядала, як вар'ятка. Мяркую, са мной сапра╝ды адбылося кароткачасовае памутненне розуму. Н╕чога дз╕╝нага. У мяне перад вачыма стаяла тое скрыва╝ленае цела на нас╕лках, ╕ я проста шалела ад думк╕, што здарылася найгоршае, ╕ Алеся ╝жо не жыве...
Я прыйшла ╝ сябе ╝ скверыку каля старога к╕натэатра. Мяне ╝сю калац╕ла, у роце перасохла, сэрца проста выскоквала з грудзей. Я ╝ знямозе апусц╕лася на лаву, спрабуючы аддыхацца. Супакойся, казала я сабе, збярыся з думкам╕. Дзе яна цяпер можа быць? Падумай. Магчыма, н╕чога страшнага не здарылася, яна проста сышла кудысьц╕ з Лёнем. Куды? Можа, Сашка ведае, Лёня ╝сё-ткi яго сын. Трэба спытаць... Хаця не, сёння Сашка зус╕м не ╝ кандыцы╕, ён нават падчас гутарк╕ са следчым╕ ледзь вароча╝ языком... Дарэчы, следчыя. Магчыма, яны ╝сё яшчэ там. З ран╕цы на вул╕цы было не прапхнуцца ад м╕л╕цы╕ ╕ цыв╕льных. Што мне перашкаджае пайсц╕ ╕ звярнуцца да ╕х па дапамогу, прама цяпер? Я паднялася з лавы ╕ нак╕равалася ╝ прыватны сектар.
