Спадзяюся, што Сашку Ялев╕ча цяпер закрыюць, ╕ закрыюць надо╝га, ва ╝сяк╕м разе, абв╕навачанн╕ яму прад'яв╕л╕ дастаткова сур'ёзныя. Я, са свайго боку, зраб╕ла для гэтага ╝сё ад мяне залежнае - дала супраць Сашк╕ сведкавыя паказанн╕. Хаця яго сястрыца ╕ пляменн╕ца настойл╕ва прас╕л╕ мяне ад гэтага ╝стрымацца...
Annotation
Гуринович Влада
Гуринович Влада
Рэчыва
Рэчыва
1.
Спадзяюся, што Сашку Ялев╕ча цяпер закрыюць, ╕ закрыюць надо╝га, ва ╝сяк╕м разе, абв╕навачанн╕ яму прад'яв╕л╕ дастаткова сур'ёзныя. Я, са свайго боку, зраб╕ла для гэтага ╝сё ад мяне залежнае - дала супраць Сашк╕ сведкавыя паказанн╕. Хаця яго сястрыца ╕ пляменн╕ца настойл╕ва прас╕л╕ мяне ад гэтага ╝стрымацца. Пагражал╕ - ма╝ля╝, дурн╕ца, ты нават не ╝я╝ляеш, у што ты ╝лаз╕ш! Грошы таксама прапано╝вал╕ - галавакружную суму, ледзь не гадавы даход, як╕ яны мел╕ са сваёй аграсядз╕бы. Намякал╕ яшчэ, што дапамогуць мне разжыцца кватэркай у стал╕цы (дурн╕ца, пагаджайся, не век жа г╕бець у гэтай дз╕ры!). Але я паслала ╕х куды далей. Распавяла следчым усё, што ведала. Зма╝чала х╕ба тольк╕ пра 'рэчыва'... Але давайце па парадку.
***
Завуць мяне В╕кторыя, мне трох╕ за трыццаць, ╕ я ня╝дачн╕ца. Жыву я ╝ прав╕нцыяльным гарадку, самым звычайным ╕ н╕чым не выб╕тным -прыватны сектар, цагляная забудова, плошча з будынкам выканкаму, рынак, сквер, да Брэста сорак хв╕л╕н на маршрутцы. Завецца гарадок Махов╕шча (пэ╝на, усё-тк╕ ад слова 'мох', а не 'даць маху'), а мясцовыя жыхары называюць сябе, адпаведна, 'маха╝чане', альбо, радзей, 'маха╝чук╕'.
Я працую ╝ мясцовым паштовым аддзяленн╕, зарабляю дастаткова, каб не сядзець галоднай, купляць вопратку ╝ 'сэкандзе' ╕ аплачваць паслуг╕ ЖКГ, але занадта мала, каб дазвол╕ць сабе крэдыт на кватэру альбо а╝то. Таму на працу я хаджу пешшу (балазе гарадок у нас невял╕к╕) ╕ жыву ╝ двухпавярховым дра╝ляным бараку, пабудаваным у трыццатыя гады м╕нулага стагоддзя. У тыя часы мой раён л╕чы╝ся ледзь не фешэнебельным, тут сял╕л╕ся ╝дарн╕к╕ вытворчасц╕ ╕ дробныя партыйныя функцыянеры. Але - 'няма таго, што раньш было' - сёння тут усё у заняпадзе, ╕ раённыя ╝лады ╝жо да╝но абяцаюць знесц╕ барак╕ ╕ рассял╕ць жыльцо╝ у сучасныя кватэры. Абяцаюць ужо гадо╝ дзесяць, ╕ здаецца мне, што я так ╕ зг╕бею ╝ гэтай развалюсе, не дачака╝шы паляпшэння жыллёвых умо╝.
Вокны маёй кватэры адчыняюцца ледзь-ледзь праз рассохлыя рамы, па падлозе я стараюся хадз╕ць асцярожна, бо старыя масн╕чыны пагрозл╕ва рыпяць ╕ праг╕наюцца, а ╝ тыпова пралетарскай лазеньцы (апетай яшчэ паэтам Маяко╝ск╕м) не выводз╕цца цв╕ль, а ванна ╕ ракав╕на паб╕ты плямам╕ ╕ржы, якую не бяруць н╕як╕я 'даместасы'. Кватэрка мая знаходз╕цца на друг╕м паверсе, да якога вядзе дра╝ляная лесв╕ца з расх╕станым╕ парэнчам╕. Сцены пад'езда абклеены папяровым╕ рамонкам╕ ╕ матылькам╕, а ╝н╕зе над паштовым╕ скрыням╕ красуюцца рэпрадукцы╕ шэдэ╝ра╝ жывап╕су, павыразаныя са старых савецк╕х часоп╕са╝. ╤мправ╕заваная арт-галерэя. Звонку ля ╝ваходу ╝ пад'езд ста╕ць лавачка, пафарбаваная ╝ жо╝ты з чырвоным, а побач размяшчаецца невял╕кая ╕нсталяцыя - пальма з пластыкавых бутэлек, аднавок╕ с╕н╕ мядзведзь пад зламаным парасонам ╕ два лебедз╕, зробленыя са старых а╝тапакрышак. На жаль, я не ведаю, хто ╝вё╝ моду на гэты дз╕╝наваты 'ландшафтны дызайн', бо кал╕ б ведала, то падала бы на нягодн╕ка скаргу ╝ м╕жнародны трыбунал - за асабл╕ва цын╕чны здзек з эстэтычных кашто╝насцей. Мне не падабаецца, што мая дзевяц╕гадовая дачка расце, гледзячы на гэту безгусто╝насць. Зрэшты, Алеська не бачыць тут н╕чога брыдкага. С╕няга мядзведзя-╕нвал╕да яна люб╕ць, называючы яго Пафнуц╕ем, а парачку ка╝чукавы лебедзя╝ ласкава кл╕ча "жан╕х ╕ нявеста' ╕ кажа, што ╝ ╕х хутка з'явяцца маленьк╕я лебедзянятк╕. Часам мне здаецца, што яна ведае занадта многа для свайго ╝зросту. ╤ па-мойму, густ яе ╝жо безнадзейна сапсаваны, ва ╝сяк╕м разе, яна кры╝дуе, кал╕ я называю Пафнуц╕я ╕ лебедзя╝ 'страхоццям╕'. Таксама яна кры╝дз╕цца, кал╕ я забараняю ёй гуляць з Лёнем.
