Раптам, нехта схапіў вялікі заплечнік дзяўчыны, што вісеў на яе плечыку, сарваў яго і кінуўся бегчы. Віка ўскрыкнула і ўпала ад нечаканага рыўка. Уладзімір і Мечык абярнуліся і падбеглі да сваёй спадарожніцы. Людзі ў парку спалохана пазіралі адно на аднаго, але злодзей, схапiўiшы заплечнік, хутка нырнуў кудысцi за дрэвы і схаваўся ад вачэй. Мечык толькі паспеў заўважыць, што гэта быў той самы чалавек у клятчастай шэрай кашулі.
– Вам дапамагчы? – пачулі вандроўнікі прапанову аднаго з тых мінакоў, якія бачылі, што адбылося.
– Не, дзякуй, усё добра! – не вельмі ўпэўнена адказала Віка, якая слаба валодала польскай мовай.
Дзяўчына паднялася і паглядзела на сваіх занепакоеных сяброў.
– Ты ў парадку, Віка? – спытаў усхваляваны Мечык.
– Так. Не хвалюйцеся. Я не ўдарылася, а ў заплечніку нічога не было, акрамя маёй старой байкі. Ды і сам заплечнік мне ўжо паднадакучыў, і я хацела новы. Можа гэта нават да лепшага.
– Аптымізму табе дакладна не трэба дадаваць, – сказаў, злёгку ўсміхнуўшыся, Уладзімір.
– Так? Ну можа быць! Давайце пойдзем адсюль, а то мінакі турбуюцца.
– Можа быць варта патэлефанаваць на паліцыю, – сказаў мінчанін.
– Я думаю, не трэба. Давайце проста пойдзем. Навошта нам гэтыя паліцэйскія разборкі ў чужой краіне? – адказала дзяўчына.
– Можа ты і права, – сказаў Мечык, – давайце вернемся да нашага хостэлу, а то мяне мучаюць нейкiя падазрэнні.
Тройца хутка дабралася да хостэла і Мечык тузануў дзверы сваёй машыны, запаркаванай побач з іх прытулкам. Дзверы лёгка адчыніліся.
– Так я і думаў, – злосна выпаліў гродзенец, – хтосьці залез у салон і забраў нашыя з Уладзем сумкі. Ну дарма ж мы іх так кінулі. І я ўпэўнены, што гэта зьвязана з крадзяжом твайго заплечнiка, Віка.
– Падобна на тое, – сумна адказала дзяўчына.
– Цяпер, я думаю, насамрэч трэба тэлефанаваць у паліцыю, – сказаў мінчанін.
Мечык некаторы час моўчкі разважаў, а потым задуменна прагаварыў:
– Ты, вядома, маеш рацыю, Уладзь. Варта было б патэлефанаваць у паліцыю, але я не хачу звязвацца з мясцовымі паліцыянтамі. Яшчэ, раптам, яны нас затрымаюць, а мне не церпіца хутчэй разблытаць гэтую загадку трох прастолаў. Справа ў тым, што ў нас гэтая дзіўная бронзавая штука. Калі б яны яе знайшлі, то яшчэ, мабць, вырашылі б, што гэта незадэклараваная каштоўнасць, увезеная ў Польшчу. Не ведаю дакладна, як тут працуе закон. Яе, вядома, можна прыхаваць, але ўсё роўна мне не вельмі хочацца звязвацца з сілавікамі. У маёй сумцы былі толькі бутэлькі вады і нейкая ежа. Не ведаю, што гэтыя людзі шукалі, але забралі тое, што мне не асабліва шкада. Дзверы яны, здаецца, не зламалі. Яны зачыняюцца. А што было ў тваёй сумцы?
– Швэдар і пакет з гарбатай, – адказаў мінскі гісторык, – моцна я пра іх шкадаваць не буду.
– Тады, калі ніхто не пярэчыць, сябры, давайце проста знойдзем сабе новы хостэл, а раніцай адчалім дадому, без нейкіх паліцэйскіх. Пойдзе так? Згодныя?
Віка і Уладзімір паківалі.
– Я не супраць, Мечык, – сказала дзяўчына.
– Так, давайце проста замнём. Хай падавяцца нашымі рэчамі, – сказаў Уладзімір.
Сябры селі ў машыну і паехалі шукаць новы прыстанак. Пошукі іх даволі хутка ўвянчаліся поспехам, і яны знайшлі невялікі гатэлік з вельмі сцiплымі, па мерках Варшавы, коштамі.
З раніцы сябры ўжо імчаліся на сваім аўтамабілі да мяжы. Прастаяўшы не адну гадзiну ў чарзе, маладыя людзі нарэшце заехалі ў Беларусь, і праз кароткi час ужо каціліся па гарадзенскіх вуліцах.
– Давайце ненадоўга заскочым да мяне, а потым адправімся ў Сенатарскую залу Новага замка, – прамовіў Мечык, круцячы руль, – трэці трон з гэтай загадкі і трэцяе слова ўжо зачакаліся на нас, – весела дадаў ён.
– Ты ўпэўнены, што шукаць варта менавіта там – у Новым замку? – спытаў Уладзімір.
– Два папярэдніх адказа хаваліся ў сенатарскіх залах Кракава і Варшавы. Значыць, трэці будзе ў гарадзенскай сенатарскай зале. Думаю, так, – адказаў гарадзенец.
Малады чалавек ужо пад'язджаў да сваёй хаты, і ў гэты момант убачыў запаркаваны непадалёк блакiтны, спартыўны аўтамабіль. Сэрца гісторыка шалёна забілася, ён рэзка стукнуў па тармазах і выскачыў з аўтамабіля. На сустрэчу яму, з блакiтнай машыны, ужо выходзілі два чалавекі. Адзін з іх быў апрануты ў шэрую кашулю ў клетку. Мечык накіраваўся прама да іх.
– Добры дзень, Мечыслаў, – сказаў чалавек у клятчастай кашулі, – мяне завуць Томас.
Чалавек гаварыў з моцным літоўскім акцэнтам.
– Пляваць як цябе там клічуць, – зло гаркнуў гісторык, – спачатку ты вернеш нашы рэчы і ты папросіш прабачэння перад дзяўчынай, а потым вы адваліце вельмі далёка ад майго дома.
– Так, зразумела, – халодным спакойным голасам сказаў літовец. – Вашыя рэчы ў нашай машыне і мы іх вернем. Яны нам без патрэбы. Але толькі вы спачатку вернеце тое, што наша.
– Гэта тое, што ваша, вы шукалі ў нашых торбах? Я добра цябе зразумеў?
– Дакладна!
У гэты час Віка і Уладзімір выйшлі з машыны і падышлі бліжэй да суразмоўцаў.
– І што ж гэта такое? – спытаў гарадзенец.