Не зачакалiся восенi...Запар каторы дзеньвецер ў кватэру просiцца,ўпарта па шыбах вядзедалонямi мокрымi, шэрымi:– Будзь чалавекам, пусцi!..А мы – даражым кватэрамi,як самым надзейным ў жыццi.Зручна. Утульна. О не, не вонкавысiнтэтычны, дыхтоўны лоск:у вазе крыштальнай рабiна гронкамi,набыты ў Лейпцыгу Босх.Скардзiцца нехта? Гэта ж далёка,той жа вецер за моцнай сцяной.З цыферблата-табло электроннае вокааглядае наш слаўны пакой.Усмешку вясны цi заўважылi?Някiдкi жаночы твар...I вецер, яшчэ нехлямяжны,таўчэцца мiж кронаў i хмар,I сквер той i голы i мокры,і ў сэрцы зiмовы спакойнадзейна бароняць шырокiя вокнышкляной дубальтовай бранёй.Не ацанiлi звончатасць лета?Як та – прайшло стараной?Чырванню гронкi душа падагрэта.Вецер-жабрак – за сцяной.Соку паўднёвай лазы памяркоўнаў тонкае, чыстае шкло.Не замутнёны сон будзе роўным,і заўтра ўжо сёння прыйшло.***Толькі сонца, сонца і неба.І роўны вецер з паўдня.Колас аддаўшы, да новага хлебаў роздум запала зямля.Цягліцы ўзрэзаных гоняў –ворыва, рунь ці папар –лена чакаюць сутоння,сумам настоеных хмар.Ды грэе. І ясніцца пожня,на лёгкасць настройвае крок.І позірк валошкі апошняйзаўважыш, ацэніш здалёк...І спеў навакол такі чысты,што ў небе шукаеш выток.А там – толькі сінь і празрыстасцьстамляюць разгублены зрок...І слухаеш, нібыта рэхасвяточных дзяцінства званоў.Адтуль назаўсёды ад’ехаў,ды неяк вяртаешся зноўда сонечных плям на падлозе –пачатку бязвоблачных дзён.... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Астаткі саломы вывозяцьпраз павуціння заслон.***Высокія дрэвы.Паніклыя травы.А ты – паміж імі,упрэжаны ў справы:ў пачаткі, фіналы,падлікі, вынікі –як Шыва трохрукіў натоўпе стоногім!..І трэлі ў кронах,і цягне чаборам,і рытмы, і пахі,і час, і прастора,і гукі, і ноты,і фарбы, і колер.І сплаў абавязкаў,і... ветру сваволя!..Гадзінаю шарайадчуць і ўбачыцьусё, што знаёма,ярчэй ды іначай!Апоўначы ўгледзець,як у сонцы, натхнёна,віруе ў танцырой дробных падзёнак.Апоўдні заўважыць,як ў месячным ззяннііскрыцца на вейкахадбітак кахання...І тэме спрадвечнайдаць воблік сучасны,ды... рыфмы прывычныягубяць заўчасна!Лістота і кветкі,птушыныя спевыраскіданы смелаі ўправа і ўлева!..А ты – пад уплывамстандартных паняццяў,стабільных прыёмаў,як у рамках закляццяў...А ты ў завядзёнкахснуеш без спачынкуміж знакаў дарожных,між знакаў прыпынку,між Сцылы з Харыбдайу трывалым чаканнізнайсці спалучэннедазволу з жаданнем...***А.Бакачу...у нячуты павер запавет,
палюбi непазнаную мэту...
А.Разанаў 
