Пасля работы Жураўскі пайшоў у «Рамонак», купіў бутэльку «Цынандалі» і каробку цукерак, паклаў у «дыпламат» і пайшоў шукаць вуліцу Дзімітрава. Знайшоў ён яе даволі хутка: ледзь толькі эавярнуў за Дом кнігі, як на першай жа драўлянай хатцы ўбачыў шыльду з патрэбным надпісам. Нешырокая пакручастая вуліца нетаропка ўзбіралася на крутую гару, за якой ляжала Юбілейная плошча. Яшчэ здалёк Арсен Міхайлавіч убачыў пяціпавярховы панельны дом. Ён нахабна ўціснуўся паміж старымі, відаць, яшчэ дарэвалюцыйнай пабудовы, хатамі. Некалі тут быў раён дробных рамеснікаў і гандляроў, хаты стаялі ў большасці двухпавярховыя: першы паверх цагляны, пад краму або майстэрню, другі — драўляны, там жылі гаспадары. Цяпер, мяркуючы па фіранках, гардзінах і шторах на вокнах, жылі і там і тут; і крамы, і майстэрні зніклі так даўно, што наўрад ці хто з жыхароў гэтай вуліцы іх помніў, хіба што зусім старыя людзі. Хаты былі пахілыя, недагледжаныя — не гаспадарскія, камунальныя; у вочы кідаліся аблезлая, выцвілая ад часу афарбоўка сцен, іржавае жалеза і счарнелыя, парослыя мохам гонты дахаў; маленькія вокны з цяжкімі аканіцамі — сям-там ліштву ўпрыгожвала вытанчаная, музейная разьба; трухлявыя перакошаныя парканы. Перад хатамі, як у вёсцы, гародчыкі з кветкамі, з кустамі бэзу і язміну, у дварах — сады, грады з зелянінай, цяпліцы, абцягнутыя поліэтыленавай плёнкай, брахлівыя сабакі на доўгіх ланцугах. Паўз дарогу лапушыўся трыпутнік, жаўцеў кураслеп, цягнуліся да сонца не знявечаныя піламі таполі. У вішняку за платамі, у снегавых сумётах квецені, заклапочана гулі пчолы, весела перасвістваліся шпакі. Каля водаразборнай калонкі дзве жанчыны, напэўна, маці і дачка, паласкалі ў цынкавых начоўках бялізну, яны праводзілі Жураўскага цікаўнымі позіркамі.
Цяжка, амаль немагчыма было паверыць, што за нейкія дзвесце-трыста метраў ад гэтай патрыярхальнай старызны, вунь там, за гарой, дзе вулачка ўпіраецца ў неба, ляжыць шумная і прасторная Юбілейная ллошча, з вялікімі шматпавярховымі дамамі, магазінамі, адміністрацыйнымі будынкамі, а ўнізе, яшчэ бліжэй, адна з галоўных артэрый горада — Паркавая магістраль. Яшчэ на адзін з апошніх куточкаў старога Мінска няўмольна наступалі бетон і шкло, і Жураўскі падумаў, што шэрая пяціпавярховая будыніна, да якой ён набліжаўся, падобна на міну запаволенага дзеяння, падкладзеную пад гэтую вулачку: нічога, здаецца, яшчэ не здарылася, але механізм міны ўжо запушчаны, гадзіннік ужо цікае, адлічвае апошнія дні гэтых старых хатак, і садоў, і лапушыстага трыпутніку, і сонечна-жоўтага кураслепу, і шпакоўняў, і густой вясковай цішыні: маленькага кавалачка нашай гісторыі, які адыходзіў у нябыт. Жураўскі не лічыў сябе сентыментальным: добра ўздыхаць па такіх маляўнічых куточках тым, хто жыве ў прасторных кватэрах з усімі выгодамі, каму не трэба паліць у печы, выносіць попел, думаць, як расстарацца дроў і брыкету на зіму, мыць бялізну каля калонкі, каб не цягаць ваду дамоў, за добры квартал, а яна ж нават у цёплы веснавы дзень ледзяная — вунь якія чырвоныя рукі ў жанчын над начоўкамі! Яны, пэўна, не будуць сумаваць па сваёй хаціне, а дакладней, па цесным пакойчыку ў ёй, калі пераедуць у новы мікрараён, дзе дамы падобныя адзін на адзін, як гузікі на салдацкім кіцелі, але ж затое жыць там зручна і лёгка.
Усё гэта было так, ды нешта востра кальнула сэрца, і тужліва стала Арсену Міхайлавічу, быццам ён прыйшоў на могілкі, дзе пахаваны блізкія і дарагія яму людзі.
Ён ішоў на спатканне, якога так доўга чакаў, пра якое так доўга марыў, а радасці чамусьці не было. Не было шчаслівага, да дрыжыкаў, нецярпення, з якім ён чакаў Ірыну раней, у абедзенны перапынак, якога толькі і хапала, каб з’ездзіць куды-небудзь на Мінскае мора, перакусіць у прыдарожным кафэ і трошкі пабадзяцда па лесе. Сёння, ён адчуваў, разумеў, у іх адносінах павінен быў пачацца нейкі новы этап, і лавіў сябе на думцы, што не ведае, хочацца яму гэтага ці не. Хутчэй — не хацелася. Увесь немалы ўжо жыццёвы вопыт падказваў яму, што за блізкасцю, да якой так імкнуліся і якой так баяліся абое, вельмі хутка прыйдуць расчараванне і стома, што, хутчэй за ўсё, гэта будзе пачатак канца: валоданне заўсёды нясе ў сабе страту, такі няўмольны закон прыроды.
Некалькі дзесяткаў крокаў аддзялялі яго ад дома, куды ён імкнуўся, але якія ж гэта былі пакутлівыя і цяжкія крокі.
