Lepus opercula patinarum sublevavit et dixit: 'Fuit.
'Mente fingebam, dixit Pu capite nutans et secum murmuravit: 'Vale! Sed nunc propero.
Per foramen igitur ire foras tendebat rursus. Sese primoribus ungulis traxit, postremis propulit et aliquanto post nasus iterum in aperto erat. . postea auriculae. . postea ungulae primores. . postea humeri. . et postea. .
'Succurrite! dixit Pu. 'Potius retrorsus me recipio.
'Malum! dixit Pu. 'Mihi procedendum est.
'Nulla hinc exire potestas, dixit Pu. 'O, malum et succurrite!
Ibi tum etiam Lepus ambulatum volebat ire et ostio antico obturato extra posticum procuccurrit, ad Pum venit et eum adspexit.
'Eheu! infixus es? rogavit.
'N — on sum, dixit Pu neglectim. 'Paululum interquiesco, meditor et mecum susurro.
'Age, da mihi ungulam!
Ursus Pu ungulam extendit, et Lepus traxit, et traxit, et traxit. .
'Eheu! clamavit Pu. 'Mihi dolorem infers!
'Summa haec est, dixit I.epus: 'Infixus es.
'Id accidit, dixit Pu iracundus, 'portas anticas non satis magnas habendo.
'Id accidit, dixit Lepus severus, 'immodice manducando. Iamdudum cogitabam, dixit Lepus, 'modo dicere nolebam, dixit Lepus, 'unum nostrum immodice manducare, dixit Lepus, 'et unus ille, quod sciam, ipse non fui. Age, age, iam abeo et Christophorum Robinum arcesso.
Christophorus Robinus in contraria parte silvae habitabat et cum comite Lepore reverteretur et partem anteriorem Pui conspiceret, 'Stulte urse vetule' dixit et tanta suavitas erat sermonis eius ut omnia corda in novam spem sublata essent.
'Mente fingere coepi, dixit Pu singultim, 'quod fortasse Lepus ostio antico nunquam posthac uti poterit. Huius facti me vehementer pigebit.
'Me quoque, dixit Lepus.
'Ostio antico nunquam posthac uti? dixit Christophorus Robinus. 'Sane ostio antico uti poterit.
'Bene! dixit Lepus.
'Si te, Pu, extrahere nequimus, te forsitan retrudimus!
Lepus pensitans barbulam malis demissam perfricuit et meminit Pum retrusum intus esse, at quamvis nemo seipso magis delectaretur Pum tecto recipere, res ita se habere, ut essent, qui sursum, essent qui sub terra colerent. .
'Me nunquam in lucem emergere censes? dixit Pu.
'Censeo, dixit Lepus, 'te longius progressum esse, quam ut sine damno regredi posses.
Christophorus Robinus adnuit.
'Nihil superest agendum, dixit, 'nisi exspectare te iterum ad maciem reductum esse.
'Quamdiu durat macescere? rogavit Pu timidus.
'Dies fortasse septem, nisi quid me fallit.
'Sed non possum in septimum diem hic manere!
'Manere potes, vetule urse stulte! Quod difficilius est, est te extrahere! 'Praelegemus tibi, dixit Lepus adhortandi causa, 'et spero propediem non fore, ut ningat, subjunxit. 'Et quoniam tu, vetule amice, partem non minimam spatii domus meae occupas: objectasne, si ungulis tuis postremis pro sustentaculis mantelium utar? Existimo enim eas adesse et vacare, et mihi peropportune eveniet, si mantelia in iis siccare possim.
'Septem dies! dixit Pu tristis. 'Et quid, quod ad refectiones attinet?
'Vereor, ne absint, dixit Christophorus Robinus. 'Quippe ita ocius macescis. At certe tibi praelegemus.
Ursus suspirium trahere coepit, sed statim animadvertit se non posse, quia reapse artissime infixus erat. Lacrimas emisit obortas, cum diceret:
'Visne ergo mihi librum sustinentem praelegere, ad ursum inter angusta arte infixum consolandum idoneum?
Itaque per hebdomadem Christophorus Robinus librum talem apud extremitatem septentrionalem Pui praelegit, et Lepus lintea in extremitate meridiana suspendit. . et inter eas Pu se ipsum magis magisque graciliscere sensit. Extremo hebdomadis Christophorus Robinus dixit: 'NUNC!
Ungulas denique primores Pui prehendit, Lepus autem Christophorum, omnes amici et cognati Leporis Leporem et cuncti viribus unitis traxerunt. .
Aliquamdiu Pu modo dixit. . 'Heu. .
'Et heu. .
Ac repente, 'Popp, dixit, sicut cortex ex lagoenula saliens. Et Christophorus Robinus, Lepus et omnes cognati et affines Leporis perculsi humi prostrati sunt. . et supra omnes iacuit Winnie ille Pu — liberatus!
Itaque amicis gratiarum instar capite adnuens perrexit silvam perambulare, superbe secum susurrans. Christophorus Robinus autem amanter eum contemplans secum murmuravit:
'Vetule, stulte urse!
Porcellus in domo magnifica media in fago habitabat, fagus media in silva erat et Porcellus media in domo vivebat. Apud domum tabula quaedam fracta erat, ita inscripta: 'TRANSITUS VE'. Cum Christophorus Robinus Porcellum rogavit, quid hoc significaret, iste dixit, id nomen avi esse et per longum tempus in familia fuisse. Negavit Christophorus Robinus aliquem 'Transitus Ve' vocari posse, sed Porcellus in sententia perseveravit, quia scilicet avus suus ita vocabatur et erat 'Transitus Vehi' breviter complexus, quod erat 'Transitus Vehilius' breviter complexus. Avo duo nomina fuerant ne uno amisso innominatus eveniret — Transitus post patrem et Vehilius post Transitum.
