'Bubo, sternuisti!
'Habe me, Pu, excusatum, minime sternui. Nequimus inscьs nobis sternuere.
'Optime audivi: prr — prr!
'Dixi: praemium promittimus.
'Iterum sternuisti!
'Praemium! dixit magna voce Bubo. 'Denuntiationem scribimus ad indicandum nos magnum quid illi, qui caudam Ioris invenerit, daturos esse.
'Teneo, teneo, dixit Pu adnuens. 'Cum ageretur de aliqua re, adiunxit meditabundus, 'ista diei hora aliquid manducare soleo — ea matutina hora, et avide cellularium in angulo cubiculi Bubonis contemplabatur. . 'aliquantulum lactis condensati, aut quantulumcumque alicuius rei, vel forsitan lambitum mellis. .
'Recte, bene, dixit Bubo, 'scribamus denuntiationem et tota in silva distribuemus.
'Lambitum mellis, murmuravit secum ursus, 'aut — aut nihil, pro temporibus.
Suspirium ab imo duxit et strenue conatus est verba Bubonis auscultare.
Sed Bubo longis longioribusque verbis utens latius se fudit, donec quod initio dixerat renovans explicavit, neminem nisi Christophorum Robinum ad denuntiationem scribendam idoneum esse.
’Ipse libellos in ostio meo antico scripsit. Vidistine eos, Pu?’
Bubone iam per aliquid temporis loquente Pu oculis clausis vicissim aiebat et negabat et ad postremum 'sic, sic' dicto nunc 'minime vero' dixit, qua de re Bubo locutus esset omnino nesciens.
'Eos non vidisti? dixit Bubo, admiratus. 'Veni et tandem adspice!
Itaque foras ierunt. Pu pulsatorem et infra inscriptionem, funiculum tintinnabuli et infra inscriptionem contemplatus est, et quo magis funiculum tintinnabuli oculo scrutatus est, eo magis sensit se rem similem iam pridem, quondam, alicubi vidisse.
'Funiculus pulcher est, annon? dixit Bubo. Pu capite nutavit.
'Hoc mihi memoriam alicuius rei renovat sed cuius nescio, dixit. 'Ubi reperisti funiculum?
'Caeco casu in silva inveni. Ex arbusto quodam pendebat et in principio credidi aliquem ibi habitare, itaque traxi, sed nihil evenit, deinde iterum magva vi tintinnabulum pulsare conatus sum, ad postremum autem mihi in manu mansit, et quia evidenter nemini utilis erat, domum tuli.
'Bubo, dixit Pu sollemniter, 'erravisti. Funiculus beneficium dabat alicui. Alicui necessarius erat.
'Cui?
'Iori. Amico meo carissimo Iori. Tenuit eum.
'Tenuit?
'Ei vinculis adstrictus erat, dixit Winnie ille Pu maestus.
His dictis funiculum ab uncino refigens eum Iori retulit; et cum Christophorus Robinus caudam suo loco confixisset, Ior tam laetus in silva caudam receptam agitans circumsiliebat, ut Winnie ille Pu sensu insolito et mirabili affectus domum festinare deberet, ut aliquid ad sese sustinendum sumeret. Et postquam semihora amplius laete manducaverat, os abstergens superbe ita secum cantitavit:
Die quodam, cum Christoporus Robinus, Winnie ille Pu et Porcellus confabulabantur, Christophorus Robinus buccellam, quam manducabat deglutivit et neglegenter dixit: 'Hodie heffalumpum vidi, o Porcelle. 'Quid agebat? rogavit Porcellus.
'Heffalumpabat, dixit Christophorus Robinus. 'Eum me vidisse non puto.
'Olim etiam ego unum vidi, dixit Porcellus. 'Saltem credo unum vidisse, dixit. 'Fortasse autem heffalumpus non erat.
'Ego quoque, dixit Pu, qua facie heffalumpus esset scire cupiens.
'Rari inventu sunt, Christophorus Robinus obiter dixit.
'Rari ad praesens tempus, dixit Porcellus.
'Rari hoc tempore anni, dixit Pu.
Deinde omnes alio de argumento inter se collocuti sunt quoad Pu et Porcellus coniuncte domum ire debebant. Primum, tramitem silvam Centum Jugerum circumdantem carpentes haud multum confabulabantur. Sed postquam ad rivulum pervenerunt, illum mutuis officiis de alio saxo in alium saltantes transgressi sunt et iterum una per ericam ire poterant, amanter ab hoc et ab hac consermonari coeperunt et Porcellus dixit: 'Neque tu is es, qui nescias, nonne Pu? et Pu dixit: 'Mihi crede nihil sentio nisi de sententia tua, o Porcelle' et Porcellus dixit: 'Sed contra nos recordari oportet' et Pu dixit: 'Recte me admones Porcelle etiamsi id per punctum temporis oblitus essem. Deinde autem, cum ad SEX PINOS pervenissent Pu collum, ne quisquam auscultaret, retorquens valde sollemniter dixit:
'Porcelle mi, decrevi aliquid.
'Quid, o Pu, decrevisti?
'Decrevi heffalumpum captare.
Sub haec dicta Pu saepius nutabat et exspectabat Porcellum rogaturum esse: 'Quomodo? aut dicturum: 'Pu, non potes! aut sententiam utilem huiusmodi; sed Porcellus nihil omnino dixit. Porcellus enim desiderabat se primum propositum excogitavisse.
'Pro certo, faciam, dixit Pu, paulisper commoratus, ’insidiis. Insidias astutas debeo tendere et auxilium tuum quoque necesse est, o Porcelle.
’Pu, dixit Porcellus hoc sermone recreatus, 'tibi adjutor accedo ac lubens. Deinde subjunxit: 'Quo tandem modo? et Pu dixit: 'Id est, quod quaeritur: quomodo?’ Deinde ambo ad deliberandum consederunt.
