'Quid ergo est, Porcelle? dixit Christophorus Robinus lectulo exsurgens.
'Heff, dixit Porcellus anhelitum ducens ut vix loqui posset, 'heff — heff — heffalumpus!
'Ubi?
'Illic, exclamavit ungulam agitans Porcellus.
'Qualem praebet speciem?
'Sicut — sicut — habet maximum caput quod unquam vidisti. Aliquid magnum et immane — sicut — sicut nihil. Permagnum — sane, putares — nescio — permagnum nihil. Sicut caccabus.
'Optime, dixit Christophorus Robinus calceos induens, 'ivero et videbo. Veni mecum.
Cum Christophoro comite Porcellus nihil timebat igitur viam capessiverunt. .
'Iam audio aliquid. . nonne audis? dixit Porcellus timidus, cum propinqui fuerunt.
'Audio
Erat Pu, caput adversae radici, quam invenerat, impingens.
'Ecce, dixit Porcellus, 'nonne,
Repente, Christophorus Robinus latissimum cachinnum extollit. et risit. . et risit. . et risit. Ed dum ridet — bumm — caput heffalumpi contra radicem arboris tundit. E vase effracto Pu iterum caput extraxit. .
Tunc demum Porcellus intellexit se porcellum stultulum fuisse et adeo eum pudebat stultitiae suae ut recta via domum curreret et ex capite laborans cubitum iret. Christophorus Robinus autem et Pu ad jentaculum sumendum domum ierunt.
'O urse, dixit Christophorus Robinus, 'quam ex animo te diligo!
'Egomet quoque te, dixit Pu.
I or, auritulus ille annosus et cinereus apud ripam rivuli stabat et sese in aqua intuebatur. 'Patheticum! dixit. 'Mehercle, ita est. Patheticum.
Se convertens lente viginti ulnas secundum flumen descendit, vado transiit, et in ulteriore ripa lente rediit. Deinde se iterum in aqua adspexit.
'Non secus ac fore suspicatus eram, dixit. 'Hoc latere ne minime quidem melius. Sed nemo curat. Nemini curae est. Patheticum, ita est.
Tum strepitus in filicibus post eum factus est et exiit Pu.
'Ominor tibi bonas horas matutinas, dixit Pu.
'Salve, Urse Pu, dixit maestus Ior. 'Si mane bonum est, dixit. 'Quod in dubium voco, dixit.
'Cur? Quid tibi accidit?
'Nihil, Pu urse, nihil. Non omnes possumus et nonnulli nostrum nequeunt. Res non aliter se habet.
'Quid nequeunt nonnulli? dixit nasum perfricans Pu.
'Hilaritas, chorea, carmina, circa morum saltamus!
'O, dixit Pu. Per multum tempus meditatus est deinde rogavit: 'Qualis morus est ea?
'Bonhommy, perrexit Ior maestus. 'Vox gallica, quae «bonhommy» significat. Nolo queri, sed ecce.
Pu magno quodam saxo consedit et conatus est, id responsum quo valeret, intellegere. Ei quasi aenigma apparebat et ipse nunquam aenigmator praeclarus fuerat, quia ursus pauxilli cerebri erat. Itaque loco solutionis 'crustulum cru' cantavit:
Fuit prima stropha. Ea stropha confecta Ior non dixit eam non dilexisse, itaque Pu ei amabiliter secundam stropham cantavit:
Nec tunc quidem Ior aliquid dixit, itaque Pu tertiam stropham tranquille secum murmuravit:
'Optime, dixit Ior, 'Canta! Umti-tiddl, umty tu. Hic collegimus Nuces et Maium. Delectamini!
'Delector, dixit Pu.
'Nonnulli possunt, dixit Ior.
'Accidit aliquid?
'Aliquid accidit?
'Tristis appares, Ior.
'Tristis? Quid est cur sim tristis? Est dies meus natalis. Faustissimus anni dies.
'Dies tuus natalis? dixit Pu mirabundus.
'Videlicet est. Nonne vides? Ecce munera, quae accepi. Ungulam hinc et illinc agitavit. 'Vide libum natalicium! Candelas et saccharum roseum!
Pu primum ad dextram, deinde ad sinistram spectavit.
'Dona? dixit Pu. 'Libum natalicium? dixit Pu. 'Ubi?
'Ea videre nequis?
'Nequeo, dixit Pu.
'Etiam ego nequeo, dixit Ior. 'Jocus, explicavit. 'Ha — ha!
Pu omnibus his rebus commotus caput perfricuit.
'Reapse dies natalis tuus est? rogavit.
'Profecto.
'O — utinam dies iste saepe et laete revertatur, Ior!
'Tibi etiam reditus frequentes et felices ominor, Pu.
'Sed non est dies natalis meus.
'Minime. Meus est.
'Sed dixisti: reditus frequentes et felices. .
'Dixi: quidni? Non semper die natali miser esse debes.
'Teneo, dixit Pu.
'Satis superque malum est, dixit Ior paene collabens, 'ut egomet omnibus modis miser sim sine muneribus, sine crustulis et candelis, quia nemo respectum mei qui debetur habet, sed si etiam omnes ceten miseri. .
