– Так. Мне пара.
– Пакінь што-небудзь на памяць.
Скрозь туман, хмызняк, скрозь прастору і час, не шкадуючы сіл, бег Вацлаў. Адроджанае пасля вайны і пакінутае пасля атамнай аварыі Трыполле засталося далёка за спінай. Выгаралі ўсе тэрміны выхаду на “кропку”. Аперацыя вось-вось павінна пачацца, і сяржант не звяртаў увагі на гучны трэск сухога галля пад нагамі і неабходнасць маскіравацца. А хто тут яго запрыкмеціць? Бег, асабліва не разбіраючы дарогі, абы паспець.
Ён паспеў.
Лес скончыўся нечакана, быццам існавала нябачная мяжа для расліннасці. Голае поле, цвёрдая глеба, даўно забыўшая плуг і тупат людскіх ног.
Вацлаў перавёў дых.
Туман клубіўся парай па полю, малочным крылом клаўся на гушчар далёка ў баку і ахутваў ГЭТА – напалову зарыты ў зямлю кантэйнер цыліндрычнай формы дыяметрам метраў пяць і даўжынёй метраў восем.
Вацлаў наблізіўся да аб’екта. Туман зыходзіў з абшарпанай, са слядамі падпалін, паверхні цыліндра. Паверхня зблізу аказалася дзіравай. Складалася ўражанне, што аб’ект на вялікай хуткасці ўпаў зверху і ўрэзаўся ў глебу. Сяржант выцягнуў планшэт і зверыўся з картай.
Ён знаходзіўся на тэрыторыі запланаванага вучэннямі дэсанту варожай тэхнікі. Да чацвёртага энергаблока заставалася яшчэ кіламетры тры. Вацлаў выцер пот з ілба. Відавочна, цыліндр і з’яўляўся прычынай раптоўнай спецаперацыі. Пайдзі туды, не ведаю куды… А дзе бэтээры, дэсантныя машыны? Выплылі на памяць словы “ўбачыш штосьці дзіўнае, не адкладаючы радыруй на базу”.
У тарцы аб’екта ён заўважыў штосьці падобнае на адчынены люк, з цікавасцю наблізіўся і зазірнуў у нутро, пасвяціў ліхтарыкам.
Убачанае вымусіла жагнуцца і адступіць на крок. Прамень выхапіў панэль кіравання і некалькі крэсел, адно з якіх павалілася пад час удару апарата аб глебу. Калі Вацлаў рашыўся ўсё ж завітаць у памяшканне цыліндра, аўтаматычна ўключылася блакітнае святло пад столлю і на панэлях заміргалі каляровыя агеньчыкі.
Вацлаў здзіўлена прысвіснуў. Выпадкова раздушыў ботам нейкую дробязь, упаўшую са столі. Паднёс да пульта лічыльнік радыяцыі, той адразу зайшоўся.
Разведчык спрабаваў паварушыць крэсла, ахутанае тоўстым кабельным жыллем і шлангамі. Яно нагадвала пілотскае сядзенне знішчальніка, толькі было большым у памерах.
– Што за трасца? – у самаго сябе спытаў Вацлаў і пашкрэб патыліцу.
Ён уважліва аглядзеў памяшканне апарата, і тут яго позірк выхапіў шыльдачку з надпісам “Касмічныя войскі Расійскай Федэрацыі”.
Ад нахлынуўшых пачуццяў Кравец на нейкае імгненне здранцвеў. Пасля дастаў перагаворнік, наладкаваўся на патрэбную хвалю. На гэты раз усё працавала добра, Вацлаў пачуў размовы на розных каналах сувязі. Нарэшце ён дома.
– Я знайшоў аб’ект, – выдыхнуў разведчык у слухаўку, пасля таго, як назваў уласныя пазыўныя. На другім баку сувязі адказаў сам генерал Стральцоў.
– Малайчына, сяржант, – голас генерала быў назвычай радасным. – Абяцаю героя. Месцазнаходжанне запеленгавана. Хутчэй пакідай аб’ект, чуеш? Ратуйся, сынок…
Сувязь адключылася.
– Тэрарысты, кажаце? – прашаптаў Вацлаў, вырваў шыльду, схаваў яе ў рэчмяшок і крочыў да люка.
Тым момантам за некалькі дзясяткаў кіламетраў ад Зоны ў паветра падняліся два серабрыстыя “Су”. Заламаўшы віраж над лесам, яны пайшлі ледзь не збрываючы макаўкі дрэў.
– Звено «Шторм». Это ДРЛО. Азимут на цель двапять-три. Удаление пятьдесят девять.
– Вас понял. Идём. – адказаў вядучы пілот.
Самалёты адначасова развярнуліся, і не ўключаючы фарсажны рэжым, павольна паплылі да аб’екта атакі, набіраючы вышыню.
Трынаццаць чалавек выйшлі з туману. Усе яны, акрамя маладой жанчыны, былі апрануты ў нязвыклыя для 2015 года ваенныя формы. Дзесяць – у формах эсэсаўскіх салдат, і двое – афіцэры рэйха. Насупраць іх нерухома спыніўся сяржант разведроты Вацлаў Кравец, які слухаў і лічыў удары свайго сэрца. Ён з адчаем разглядаў суровыя твары фашыстаў. Потым убачыў знаёмую жаночую постаць і адчуў холад у жылах.
– Яны сачылі за намі і ўвесь час ішлі следам, – ціха прамовіла Святлана.
Вацлаў падумаў, што хутка прыляцяць “Су” і ўвесь дурны сон скончыцца.
– Вось крыніца туману, шаноўны Лутцэ, – сказаў з усмешкай доктар Зільге.
Дэніс Лутцэ ўражана разглядаў аб’ект, вакол якога катаўся клубкамі малочны кісель.
– Вы ўпэўнены, доктар, што мы зможам вярнуцца назад? Раптам туман знікне.
– Зможам, толькі выявім прынцып работы гэтай машыны.
– Ідыёт, – прашаптаў групенфюрэр, убачыўшы спробы Зільге патрапіць унутр апарата. Ён звярнуўся да Святланы.
– Спытайце ў партызана, колькі паблізу варожай тэхнікі і дзе размяшчаюцца сілы праціўніка?
Жанчына старанна перавяла.
Вацлаў пэўны час разглядаў наведзеныя на яго рулі
“шмайсераў”. “Светлыя нябёсы, ну чаго гэта здарылася менавіта са мною?” – падумаў ён.
– Раскажыце ім праўду пра Германію, – падказала Святлана. – Не бойцеся. Гэта ж ваш свет.
– Тут хутка настане пекла, – панура прызнаўся Кравец.
Уцячы ад салдат не існавала шанцаў. Ён уявіў, што зараз прыляцяць нашыя “Сушкі”, і на аб’ект паляцяць ультранітавыя зарады. Ад прысутных не застанецца нават успамінаў. Генерал меў рацыю, абяцаўшы разведчыку даць Героя. Пасмяротна.
