– Застраліўся бядак. Здурнеў на старасць. Адправіўся ў бліжэйшы паліцэйскі пастарунак і як на духу выклаў усё сваё жыццё. Як стаў рэкецірам, потым сутэнёрам, колькі чалавек забіў і грошай украў. Распавёў пра таямніцы чорнага бізнесу, узгадаў калег-падзельнічкаў, распісаў схему гандлю кантрабандай, выклаў справы бандытаў. Напрыканцы намаляваў план абароны свайго ўмацаванага палаца-крэпасці, аб’явіў сябе злодзеем, недастойным жыцця, і, абліваючыся слязьмі, застрэліўся прама на вачах абалдзеўшай паліцыі. Вось як бывае. Адметная рыса: за свае паслугі Свалі Чырвоны Ліхтар заўсёды прасіў трыццаць працэнтаў. Фіксаваная стаўка, ні больш, ні меньш.
– Насамрэч так. Маёй службе ён часам здаваў вас. Таксама за трыццаць срэбранікаў.
Змрочна паглядзеўшы адзін на другога, Мафруз і Айсфікс уголас разгагыталіся.
Глыбокі космас
Праз сем дзён уцёкаў “Неркубус” нарэшце перасёк галоўныя транспартныя калідоры і лёг на курс да сістэмы Бенетташ, самай акрайняй на паўночных прасторах Галактыкі, далей зеўрала прорва, дзе ледзь бачнымі каляровымі кропачкамі іскрыліся далёкія зоркі каралеўства Рас-Альхаг. Е-мозг трывожна папярэдзіў аб заканчэнні паліва, і Маркіз павярнула карабель да адзінокай планеты сектара.
– Маркіз, мне зусім недаспадобы наяўнасць на борце ТАГО прадмета, – абурыўся е-мозг, чым паставіў жанчыну ў тупік.
– Калі ты спіш, я фіксую вакол цябе ўсплеск псіхічнага поля. Яно рэзаніруе з прадметам і выклікае нечаканую рэакцыю.
– У чым заключаецца нечаканасць?
– Артэфакт сінтэзуе квазіматэрыю, больш устойлівую з кожным разам. У момант адпачынку, калі ты ў рэлаксічнай коме і воля не кіруецца самасвядомасцю, мае сканеры фіксуюць завышаную актыўнасць падкоркі твайго мозгу. Яна вельмі дэсануе з выпраменьваннем артэфакта, чым каталізуе ягоную рэакцыю. Ён нібыта ўдзячна адказвае на твае псіхічныя хвалі.
– Можна прасцей? – у голасе наёмніцы пачулася раздражнёнасць.
– Калі ласка. Я схіляюся цалкам да адзінай высновы, прадмет матэрыялізуе твае сны. Прасцей, па караблю пачалі блукаць здані. Таму я настойліва раю хутчэй пазбавіцца ад грузу.
Маркіз прайшлася па адсеку кіравання, абдумваючы адкрыццё Неркубуса, села ў пілоцкае крэсла і адказала:
– Не вельмі цямлю, але парада адпавядае маім намерам. Мы хутка пазбавімся ад прадмета.
– Лепей зараз жа выкінуць рэч у адкрыты космас, пакуль не надарылася бяды.
Здаецца, Неркубус меў больш сур’ёзныя высновы наконт артэфакта, чым лічыла Маркіз.
– У чым праблема? – спытала яна. – Здані і ёсць здані, хай сабе блукаюць.
І пра сябе адзначыла, што дзякуючы падобнай уласцівасці кошт артэфакта толькі падымецца.
– Здані ў дадзеным выпадку штораз набываюць больш матэрыяльную форму. Што, калі табе прысніцца атамны выбух, і артэфакту закарціць матэрыялізаваць відовішча?
Наёмніца прамаўчала. Яна раптоўна адчула боязь перад далёкім мінулым, якое неўзабаве можа матэрыялізавацца прама тут, на палубе “Неркубуса”. Не, падобнае неверагодна.
– Не хвалюйся, выбух не здарыцца, – запэўніла яна.
– У Бенетташ наркатычнае паветра. Рэкамендую без
“намордніка” не пакідаць борт. Наморднікам называлі дыхальную маску.
– Прынята.
Маркіз вырашыла начаваць у крэсле пілота, каб не прапусціць кропку зыхода з трасы. Сэнсары сведчылі высокую ступень іянізацыі паветра. Наёмніца не спала, напаўляжала на адкідной спінцы, утапоршчыўшыся ў адну кропку пад столлю, і слухала цішыню. Карціла хутчэй усё закончыць, заправіць карабель на Бенетташ, сплавіць артэфакт за кругленькую суму. Потым каціся ўсё…
Нягледзячы на амаль сцертую памяць, Маркіз грызла навязлівая думка, што, пачынаючы з вайны, яна бяжыць ад уласнай існасці, пакінутай пад накрывам смяротнай ночы Садал-Меліка. Існасці, якая апошнім часам прачынаецца ўсё часцей і грукае ў дзверы свядомасці, прагне выкараскацца на паверхню. І залпы стымулянтаў павольна губляюць эфект.
Наёмніца ператрасала наплыўшыя думкі, неўзабаве насунулася забыццё.
…Прачнулася Маркіз ад гулкіх крокаў. Сэрца ёкнула, вымусіла спахапіцца. Маркіз ліхаманкава выскачыла ў калідор.
– Неркубус! Е-мозг не адгукнуўся.
Наёмніца ўзяла з суседняга крэсла “Беркут”, выставіла максімальную моцнасць і прынялася аглядаць карабельныя памяшканні. Крокі чуліся з боку тэхнічнага сектара, дзе нядаўна да Весялуна завітвалі п’яныя здані. Маркіз крадком пасунулася да дзвярэй адсека. Крокі на тым баку сціхлі. Жанчына пачакала, дакранулася свабоднай далонню да ручкі замка, трымаючы зброю напагатове. Быццам з замагілля, з крыніц паўзмроку, аддаючыся рэхам па караблю, раздаўся голас з-за дзвярэй:
– Глена… Імпланты ног наліліся свінцовым цяжарам.
– Глена… – паўтарылася з тэхнічнага адсеку.
Наёмніца перахапіла дыханне, рэзка адчыніла дзверы і наставіла ўперад станер. Бледнафосфарнае ззянне зыходзіла з нішы, дзе пакоіўся ў керамічным кубе артэфакт, яно кісялём расцякалася па адсеку і запаўняла свабодную прастору.
У цэнтры памяшкання стаяла высокая жанчына, здань з успамінаў. Яна мела нечалавечна спакойны выраз твару.
– Глена, чаму ты здрадзіла мне? Маркіз аб’ехала долу.
– Бадр… аль-Будур. Мая прынцэса.
